محمد رجائی نژاد

  • یادداشت/

    امام خمینی صفحات تاریخ را عرصۀ تجلی و ظهور انبیاء،‌ اولیاء و مردان بزرگی می‌داند که مطالعه و تأمل در سرگذشت آنان، انسان را به سمت تعالی و شناخت هر چه بیشتر خدا و انسان سوق می‌دهد. به زعم ایشان، تاریخ از آن حیث که همواره برای انسان عبرت‌آموزی از گذشته را در پی دارد و نیک و بد احوال پیشینیان را می‌آموزد، مفید و شریف است. امام خمینی بر این باور بود که اگر به تاریخ با نظر عبرت و تذکر بنگریم،‌ منبع معرفت و حکمت برای تحصیل «علم به الله» و «علم به معاد» خواهد بود.

  • یادداشت/

    وقتی صحبت از وصیتنامۀ امام خمینی پیش می آید، همه یاد وصیتنامه ی الهی سیاسی معروف ایشان می افتند؛ در حالی که حضرت امام در دوران حیات خویش چندین وصیتنامه نوشته و شاگردان و نزدیکان خود را وصی قرار داده بود.

  • یادداشت/

    امام خمینی هرگاه در مبادی علم عرفان سخن می‌گفت، از کلام و قلم ثقیلی بهره می‌برد. در پاره‌ای موارد، کلام ایشان پیچیده به نظر می‌رسد و فهم آن دشوار است. ولی ایشان در همین مواقع دست به دامان حافظ شیرازی می‌شود و با ارائۀ ابیاتی از وی، دست‌یابی به فهم معنا را آسان می‌کند.

  • یادداشت/

    امام خمینی از افکار و اشعار مولانا مدد می‌گرفت و در تبیین اندیشۀ خود به کار می‌بست. او بارها در آثار خود به عباراتی استناد می‌کرد که مولانا در اشعار خود از آن بهره برده بود. مشی فکری مولوی را به وضوح می‌توان در آثار امام خمینی دریافت.

  • تا ده سال پیش، در تقویم رسمی کشور سی‌ام شهریور روز گفتگوی تمدن‌ها بود. بااین‌که اکنون از تقویم‌ها حذف شده، اما از ذهن و تاریخ پرافتخار کشور حذف نشده است. برای همین، نگاهی خواهیم داشت به گفتگوی تمدن‌ها از منظر امام خمینی؛ این‌که آیا در آثار امام خمینی نیز می‌توان به اثری از گفتگوی تمدن‌ها دست یافت؟

  • یادداشت/

    امام خمینی بر این باور بود که هیچ‌کدام از رفتارهای سوگواری نباید وهن را پیش بکشد. تعزیه‌خوانی مشتمل بر محرمّات شرعیه را جایز نمی‌دانست و می‌گفت بهتر است به جای آن روضه خوانده شود. او معتقد بود در شرایط و اوضاع کنونی از قمه زدن نیز خودداری شود. امام خمینی بجای تعصب‌ورزی و ارزش‌گذاشتن بر ریخت و آرایۀ سوگواری‌ها، بر فلسفۀ آن اهمیت داده و تأکید داشت.

  • یادداشت/

    امام خمینی علاقه ویژه‌ای به او داشت. در نجف او را مشاور و امین خود قرار داده بود. در نامه‌ها از او با عنوان «سیدالعلماء الاعلام» نام برده و «دست راست» خود معرفی کرده است. تاآنجا در حکم امام جمعه‌گی آیت‌الله مدنی برای شهر همدان، او را به شایستگی علمی و عملی توصیف کرده و وجود او را برای اهالی آن منطقه غنیمت شمرده است.

  • یادداشت/

    شهید قدوسی پس از آزادی از زندان به کارهای فرهنگی و علمی روی آورد. نخست در صدد اصلاح نظام آموزشی حوزه برآمد. او در جمع بین سنت و تجدد در امر آموزشی موفق بود و ضمن آن به اخلاق و مسائل تربیتی نیز اهمیت زیادی می داد. با برداشتهای متحجرانه و افراطی حوزه مخالف بود و سعی می کرد نظراً و عملاً با آن مبارزه کند.

  • یادداشت/

    امام خمینی (س) می نویسند: «در خصوص عزاداری و مجالسی که به نام حسین بن علی (ع) به پا می‌شود ما و هیچ‌یک از دینداران نمی‌گوییم که با این اسم هر کس هر کاری می‌کند خوب است {...} ولی نشر دین و احکام الهی باز در این مجالس صورت می‌گیرد و به خاطر همین ثواب‌های بسیاری برای عزاداری او مقرر کرده‌اند تا مردم را بیدار نگه دارند و نگذارند اساس کربلا که پایه‌اش بر بنیان‌کندنِ پایه‌های ظلم و جور و سوق دادن مردم به توحید و عدالت بود، کهنه شود.