دولت ترامپ در قبال ایران، در مدتی کوتاه همان مسیری را طی کرده که آمریکا در ویتنام طی سالها پیمود؛ از مداخله و تشدید فشار نظامی گرفته تا رسیدن به بنبست و سپس تلاش برای خروج آبرومندانه از بحران.
به گزارش سرویس بین الملل جماران، نشریه فارنافرز در گزارشی تحلیلی با مقایسه جنگ ایران با جنگ ویتنام و جنگ اوکراین با جنگ کره، استدلال میکند که ساختار جنگها بیش از تفاوتهای ظاهری آنها، نحوه پایان یافتنشان را تعیین میکند.
به نوشته این گزارش، دولت ترامپ در قبال ایران، در مدتی کوتاه همان مسیری را طی کرده که آمریکا در ویتنام طی سالها پیمود؛ از مداخله و تشدید فشار نظامی گرفته تا رسیدن به بنبست و سپس تلاش برای خروج آبرومندانه از بحران.
نویسنده معتقد است واشنگتن و تلآویو با این تصور وارد جنگ شدند که حملات گسترده و حذف رهبران ارشد جمهوری اسلامی میتواند ساختار قدرت در ایران را فروبپاشد؛ اما برخلاف انتظار، نظام سیاسی ایران پابرجا ماند و با فشار بر تنگه هرمز و ایجاد بحران انرژی جهانی، هزینههای جنگ را به رقبای خود تحمیل کرد.
این گزارش تأکید میکند سیاست تهدید، اولتیماتوم و الگوی «مرد دیوانه» که نیکسون در جنگ ویتنام دنبال میکرد، در برابر تهران نیز نتیجه تعیینکنندهای نداشته است. از نگاه نویسنده، محتملترین سناریو در پرونده ایران، توافقی موقت و ناپایدار است که جنگ را متوقف میکند، اما مسئله برنامه هستهای و آینده جمهوری اسلامی را به آینده موکول خواهد کرد.
در بخش دیگری از گزارش، نویسنده با تشبیه جنگ اوکراین به جنگ کره توضیح میدهد که هر دو جنگ، پس از دورهای از پیشرویها و ضدحملات سنگین، به سمت فرسایش و تثبیت خطوط درگیری حرکت کردهاند.
به باور فارنافرز، همانطور که جنگ کره در نهایت با آتشبسی پایدار اما بدون حل ریشهای اختلافات پایان یافت، جنگ اوکراین نیز احتمالاً به توافقی منتهی خواهد شد که خطوط فعلی نبرد را تثبیت کرده و نوعی مرز نظامی دائمی ایجاد کند.
این گزارش همچنین تأکید دارد که در هر چهار جنگ، یعنی کره، ویتنام، اوکراین و ایران، قدرتهای بزرگ بارها تصور کردهاند فشار نظامی میتواند بهسرعت اهداف سیاسی را محقق کند؛ اما در عمل با محدودیتهای قدرت سخت روبهرو شدهاند.
نویسنده در پایان هشدار میدهد تهدید هستهای، اختلاف میان متحدان و خوشبینی افراطی رهبران به کارآمدی نیروی نظامی، از الگوهای تکرارشونده این بحرانهاست.
جمعبندی گزارش این است که تصور «این بار متفاوت است» معمولاً یکی از خطرناکترین خطاهای راهبردی در زمان جنگ محسوب میشود.
