به طور کلی، دادههای سالانه نشان میدهد که تعداد آمریکاییهایی که کشور را برای همیشه ترک میکنند، طی دهه گذشته به طور قابل توجهی افزایش یافته است.
به گزارش جماران، امریکن پرس در گزارشی نوشت: آیا «رویای آمریکایی »هنوز میلیونها نفر را در سراسر جهان در خود غرق کرده است؟ دادههای اخیر منتشر شده در مورد شهروندی آمریکا و تعداد کسانی که این کشور را ترک میکنند، تردیدهای شدیدی را در مورد روی دیگر این رویا ایجاد میکند.
دادههای مربوط به جنبش مهاجرت شروع به وارونه شدن کردهاند و این به افزایش تعداد افرادی که سرزمینهای آمریکا را ترک میکنند، چه به طور موقت و چه به طور دائم، محدود نمیشود، بلکه به سطحی رسیده است که به نقطه گسست کامل رسیده است و هزاران نفر تابعیت آمریکایی خود را رها کرده و تابعیت خود را پشت سر گذاشتهاند.
طبق آخرین دادههای دفتر ثبت فدرال که توسط نیوزویک منتشر شده است ، تعداد آمریکاییهایی که تابعیت خود را لغو کردهاند، به همراه تعداد دارندگان گرین کارت (اقامت دائم) که به وضعیت اقامت دائم خود در ایالات متحده پایان دادهاند ، به بالاترین سطح خود از سال ۲۰۲۰ رسیده است.
فهرست افرادی که وزارت خزانهداری در دوازده ماه گذشته به آنها اطلاع داده است که تابعیت یا اقامت دائم طولانیمدت خود را در ایالات متحده از دست دادهاند، در مجموع شامل ۵۷۹۰ نام است.
این افزایش به ویژه بین ماههای آوریل و ژوئن شدید بود، زمانی که ۱۷۸۱ نام به فهرست اضافه شد که در مقایسه با مدت مشابه سال قبل، افزایشی ۶۸.۵ درصدی را نشان میدهد.
به طور کلی، دادههای سالانه نشان میدهد که تعداد آمریکاییهایی که کشور را برای همیشه ترک میکنند، طی دهه گذشته به طور قابل توجهی افزایش یافته است.
در مقام مقایسه، تجزیه و تحلیل سوابق تاریخی توسط گرینبک، شرکتی متخصص در امور مالیات مهاجران آمریکایی، نشان میدهد که میانگین تعداد آمریکاییهایی که تابعیت خود را از دست دادهاند، بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ کمتر از ۵۰۰ نفر بوده است، یعنی تنها ۴۵۲ مورد در سال در طول این دوره.
مالیات مضاعف
اما این اعداد پس از تصویب قانون انطباق مالیات حسابهای خارجی(Foreign Account Tax Compliance Act) توسط کنگره در سال ۲۰۱۰ که در سال ۲۰۱۴ پس از کسب موافقت بیش از ۱۹۰ کشور به اجرا درآمد، افزایش چشمگیری را نشان دادند .
این قانون فدرال، مؤسسات مالی خارجی و برخی دیگر از نهادهای غیرمالی خارجی را ملزم میکند که داراییهای خارجی مشتریان خود را که در ایالات متحده حساب دارند، گزارش دهند. این اقدام، هزینه زندگی مهاجران آمریکایی در خارج از کشور را به میزان قابل توجهی افزایش داده و عملاً آنها را مجبور به پرداخت مالیات هم در ایالات متحده و هم در کشور محل اقامت خود کرده است.
توسعه فناوری به مقامات مالیاتی ایالات متحده اجازه میدهد تا حسابها و داراییهای شهروندان آمریکایی را که اظهارنامه مالیاتی خود را ارائه نکردهاند، ردیابی کنند و مهاجران را به دلیل مالیات مضاعف تحت فشار مضاعف قرار دهند.
این وضعیت گیجکننده برای بسیاری منجر به افزایش پیشبینیشدهی تعداد نامهای موجود در فهرست کسانی شد که تابعیت خود را در سالهای پس از تصویب قانون ترک میکنند، به طوری که طبق دادههای گرینبک، تعداد سالانهی نامهایی که در سال ۲۰۱۶ این اقدام را انجام دادند، به رکورد ۵۴۰۹ نام رسید.
این تعداد در سال ۲۰۱۹ به ۲۰۷۱ نفر کاهش یافت، اما سپس در سال ۲۰۲۰ به رکورد جدید ۶۷۰۵ نام رسید و از آن زمان تاکنون این تعداد در سطح بالایی باقی مانده است.
کاهش حدود ۸۰ درصدی هزینههای ترک تابعیت که توسط وزارت امور خارجه تصویب شده است، باعث شده است که تعداد بیشتری بدون هیچ تردیدی همین اقدام را انجام دهند.
اگر به سالهای قبل از ۲۰۱۰ برگردیم، ترک تابعیت ایالات متحده رایگان بود، اما قبل از سال ۲۰۱۵ که این مبلغ به ۲۳۵۰ دلار افزایش یافت، هزینهای معادل ۴۵۰ دلار برای آن وضع شده بود، مبلغی که ایالات متحده را به یکی از کشورهایی تبدیل کرد که بالاترین هزینهها را برای ترک تابعیت در جهان اعمال میکنند.
نیوزویک در شهادتهایی که جمعآوری کرده، فاش کرد که وکلای متخصص در این زمینه، طی دو سال گذشته، به موکلان خود در مورد چگونگی جلوگیری از مدت زمان انتظار طولانی در سفارتخانهها و کنسولگریهای سراسر جهان مشاوره دادهاند، با این هدف که هر چه سریعتر از تابعیتی که دیگر نمیخواهند آن را حفظ کنند، خلاص شوند.
مهاجرت منفی خالص
اما افزایش نرخ ترک تابعیت آمریکایی در واقع ناشی از یک بحران گستردهتر مربوط به خود جنبش مهاجرت است، زیرا گزارشی از کانال آمریکایی «سیبیسی» (CBC)، بر اساس دادههای منتشر شده توسط موسسه تحقیقاتی بروکینگز، افزایش قابل توجهی در تعداد شهروندان آمریکایی که در سال ۲۰۲۵ ایالات متحده را ترک میکنند، نشان میدهد.
این موسسه تخمین زده است که بین ۲۱۰،۰۰۰ تا ۴۰۵،۰۰۰ نفر داوطلبانه کشور را ترک کردهاند و در نتیجه، نرخ خالص مهاجرت برای اولین بار در ۵۰ سال گذشته به سطح منفی سقوط کرده و بین ۱۰،۰۰۰ تا ۲۹۵،۰۰۰ نفر بوده است.
دلایل مهاجرت و ترک دائمی در تحلیلهای مراکز تحقیقاتی متفاوت است، از فشارهای مالیاتی، فرصتهای شغلی، سیستمهای بازنشستگی ، کیفیت زندگی و سایر شاخصها از جمله حقوق باروری با لغو حق سقط جنین در قانون اساسی فدرال گرفته تا تحولات سیاسی که ایالات متحده از زمان اولین دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ شاهد آن بوده است.
برای مثال، یک نظرسنجی انجام شده توسط Expatsi، شرکتی متخصص در خدمات مهاجرتی برای آمریکاییهایی که مایل به نقل مکان به کشور همسایه، مکزیک، هستند، نشان داد که ۸۹ درصد از افراد مورد بررسی به دلایل سیاسی خواهان ترک کشورشان هستند.
موسسه بین المللی دموکراسی و کمک انتخاباتی (International IDEA) مستقر در استکهلم، در آخرین گزارش خود اذعان کرد که «شاخص های کلیدی دموکراسی آمریکایی، از آزادی مطبوعات گرفته تا استقلال قضایی، به پایین ترین سطح خود در ۵۰ سال گذشته رسیده است».
زندگی جدید
هادسون مککنزی (Hudson McKenzie) ، یک شرکت آمریکایی متخصص در مشاوره حقوقی و خدمات مهاجرت بینالمللی، در گزارشی خاطرنشان کرد که آمریکاییها به طور فزایندهای مایل به مهاجرت به خارج از کشور در سال ۲۰۲۵ هستند.
بر اساس این گزارش، محبوبترین مقاصد برای شهروندان آمریکایی که از کشور خارج میشوند، کشورهایی مانند سوئیس، پرتغال، ایتالیا، موناکو و امارات متحده عربی بودهاند.
این شرکت دلیل این تمایل به ترک کشور را ناشی از تلاش آمریکاییها برای داشتن سبک زندگی بهتر، مزایای مالیاتی و تمایل به فاصله گرفتن از سیاست داخلی، به ویژه پس از روی کار آمدن دونالد ترامپ، میداند.
به طور خلاصه، این شرکت عوامل متعددی را که این پدیده را تشدید میکنند، شناسایی کرد، از جمله:
-قطبی شدن سیاسی و اجتماعی: اختلافات فزاینده در نظام سیاسی آمریکا همچنان شهروندان را به جستجوی ثبات در خارج از کشور سوق میدهد.
-بهبود وضعیت مالیاتی: کشورهایی مانند امارات متحده عربی و موناکو برنامههای اقامتی با مزایای مالیاتی ارائه میدهند که در آنها درآمد شخصی مشمول مالیات نمیشود.
-مراقبتهای بهداشتی و آموزش مقرونبهصرفه: بسیاری از کشورها سیستمهای مراقبتهای بهداشتی جامع و هزینههای آموزشی پایینتری ارائه میدهند.
-انعطافپذیری کار از راه دور: با افزایش حمایت کارفرمایان از سیاستهای کار از راه دور، آمریکاییها اکنون میتوانند از هر کجای دنیا زندگی و کار کنند.
-بهبود کیفیت زندگی: این شامل یک محیط امن، زیرساختهای خوب و یک زندگی فرهنگی پویا میشود.
