وبگاه «امواجمدیا» در تحلیلی به قلم جورجو کافیرو، جنگ جاری در خلیج فارس را هشداری جدی درباره مدیریت امنیت آبی کشورهای منطقه دانسته است؛ کشورهایی که بخش عمده آب آشامیدنی خود را از تأسیسات آبشیرینکن تأمین میکنند و هرگونه اختلال در این زیرساختها میتواند مستقیماً امنیت غذایی، انرژی، اقتصاد و ثبات اجتماعی آنها را تحت تأثیر قرار دهد. این گزارش تأکید میکند که تجربه حملات اخیر، مسئله آب را از یک موضوع توسعهای به یکی از ارکان اصلی امنیت ملی کشورهای شورای همکاری تبدیل کرده و ضرورت ایجاد ذخایر راهبردی، سامانههای دفاعی اختصاصی و چارچوب همکاری جمعی در حوزه آب را برجسته ساخته است.
به گزارش سرویس بینالملل جماران، تحلیل «جورجو کافیرو»، پژوهشگر و تحلیلگر مسائل خلیج فارس و خاورمیانه و مدیر مؤسسه «Gulf State Analytics» در واشنگتن در وبگاه امواجمدیا، به بررسی بحران امنیت آب در جریان نبرد جاری میپردازد. کافیرو استدلال میکند با توجه به اینکه آبشیرینکنها تامینکننده بیش از ۹۰ درصد آب آشامیدنی ۱۰ میلیون جمعیت کشورهای عضو شورای همکاری هستند، هدف قرار گرفتن این تاسیسات توسط پهپادها و موشکهای ایرانی اثبات کرد که «پایداری منابع آب، شالوده اصلی امنیت ملی است و نه صرفاً یک هدف توسعهای».
نویسنده ابعاد این شکنندگی متقابل و راهکارهای خروج از آن را در سه محور تبیین میکند:
۱. آسیبپذیری متقابل تاسیسات آبشیرینکن در جنگ
اصابت پهپادها به تاسیسات بحرین، کویت و تهدید بنادر جبلعلی دبی عیان ساخت که کشورهای کوچکتر (قطر، بحرین و کویت) به دلیل نداشتن ذخایر راهبردی زیرزمینی بیشترین آسیبپذیری را دارند. از سوی دیگر، حملات متقابل آمریکا و رژیم صهیونیستی به تاسیسات آب ایران نیز خشم عمومی در کشوری که پیشتر دچار خشکسالی شدید بود را تشدید کرده است. کنت کاتزمن، پژوهشگر صوفان سنتر، اشاره میکند که اعضای شورا در پساجنگ بخش اعظم بودجههای نظامی خود را صرف ایجاد سامانههای پدافندی ویژه برای صیانت مستقل از تاسیسات آبشیرینکن خواهند کرد.
۲. راهکارهای تکنولوژیک و دکترین ذخیرهسازی راهبردی
کارشناسانی چون پل سولیوان و کیت دوریان بر ضرورت استفاده از هوش مصنوعی برای مدیریت سیستمها، قیمتگذاری عقلانی، بهرهگیری از فناوری اسمز معکوس برای شیرینسازی آب (برای کاهش مصرف گاز) و انتقال آب به سفرههای زیرزمینی تاکید دارند. در این میان، عربستان سعودی با گستردگی سواحل در دریای سرخ و امارات با دکترین امنیت آب ۲۰۳۶ (داشتن ۴۵ روز ذخیره رزرو و امکان تامین ۹۰ روز مصرف اضطراری از سفرههای بومی) بیشترین پایداری جغرافیایی را ایجاد کردهاند.
۳. لزوم تدوین چارچوب جامع شورای همکاری و مدیریت مصرف
کافیرو نتیجه میگیرد که راهکار نهایی، خروج از اقدامات پراکنده و نیل به یک «چارچوب جمعی در شورای همکاری» برای استاندارد ذخایر اضطراری، سرمایهگذاری مشترک در آبشیرینکنهای خورشیدی و توسعه واحدهای سیار نمکزدایی است. با این حال، رقابتهای تاریخی اعضا تا کنون مانع از ایجاد این همگرایی شده است؛ امری که اگر اصلاح نشود، پیوند زنجیرهای انرژی، آب، غذا و اقتصاد را در کل منطقه با شوکهای جبرانناپذیر روبرو میسازد.
