گفتمان ترامپ به اعتبار آمریکا در سطح بینالمللی آسیب میزند.
به گزارش جماران، نشریه«هیل» در مقاله ای هشدار داده است که سخنرانیهای دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا، بهویژه استفادهاش از الفاظ رکیکِ آمیخته با زبان دینی و قومگرایانه، خروجی خطرناک از شیوهٔ رفتاری روسای جمهوری پیشین آمریکا محسوب میشود و کشور را به سمت «مسیر تاریک» سوق میدهد.
در مقالهای مشترک، دو پژوهشگر به نام های دیوید وبمن، رئیس افتخاری کالج هامیلتون، و گِلِن آلچولر، استاد دانشگاه کرنل سلسله پستهای تحریکآمیز ترامپ در شبکههای اجتماعی را بهشدت نقد کردند؛ از جمله تهدید مستقیم علیه ایران با عباراتی تند و زننده.
آنها در یکی از این نوشتهها، ترامپ را متهم میکنند که در یکی از پستهایش مسئولان ایرانی را با الفاظ ناپسند خطاب کرده تا « تنگهٔ هرمز را باز کند» و سپس هشدار داده که «یک تمدن کامل امشب میمیرد»؛ کنایهای که به «تمدن ایرانی» اشاره دارد.
این نویسندگان معتقدند این اظهارات حتی برخی از نزدیکترین متحدان برجستهٔ ترامپ را هم شوکه کرده است؛ از جمله مفسرِ راستگرا، تاکر کارلسون، که این سخنان را محکوم کرده و بسیاری از رسانهها با گرایشهای مختلف سیاسی هم آن را «بیتهورانه و توهینآمیز» توصیف کردهاند.
هرچند نویسندگان اذعان میکنند که استفاده از زبان خشن در تاریخ روسای جمهوری آمریکا چیز تازهای نیست و به شخصیتهایی مانند لیندون جانسون، ریچارد نیکسون و حتی جو بایدن اشاره میکنند، اما تأکید میکنند که زبان و ادبیات ترامپ از نظر کیفی با دیگران متفاوت است.
به اعتقاد آنها، مشکل صرفاً در زیاد بودن الفاظ ناپسند نیست، بلکه در این است که این واژهها با «قومیت مسیحی، توهینهای نژادی و مذهبی» همراه شدهاند. آنها تأکید میکنند که این ترکیب، بازتابدهندهی نگاهی طردکننده به هویت آمریکایی است؛ این دیدگاه میگوید «آمریکاییِ واقعی» سفیدپوست و مسیحی است و ریشهی اروپایی دارد.
مقاله همچنین به اظهارات پیشین و کنونی ترامپ درباره مهاجران میپردازد؛ از جمله توصیف او از برخی کشورهای آفریقا و کارائیب به عنوان «کشورهای کثیف»، و نیز حملات اخیرش که در آن کشورهایى مانند سومالی را «کثیف» و «سرشار از جرم» توصیف کرده است. نویسندگان بر این باورند که چنین زبانی، به شکلگیری گفتمان نژادپرستانه و ضدبیگانه کمک میکند، ارزشهای دموکراتیک و همبستگی اجتماعی را تضعیف میکند.
جنگ علیه ایران با رنگوبوی دینی
نویسندگان بر این باورند که این گفتمان به سیاست خارجی نیز گسترش یافته است؛ بهویژه در توجیهِ اقدام نظامی علیه ایران از منظر دینی. آنان همچنین هشدار میدهند که این موضوع، منازعات سیاسی را به مسائل اخلاقیِ مطلق تبدیل میکند؛ در نتیجه، فرصتهای دیپلماسی را کاهش میدهد و احتمال تشدید تنشها را افزایش میدهد.
نویسندگان به این نکته اشاره میکنند که ترامپ تنها کسی نیست که از توجیهات دینی استفاده میکند؛ آنان همچنین به وزیر دفاع، پیت هگسیت اشاره کردهاند که با اتکا به یک خطابه دینیِ مسیحی، خواستار دعا برای پیروزی شده و آن را «به نام عیسی مسیح» بیان کرده است. علاوه بر او، مسئولان دیگری نیز وجود دارند که این درگیری را با زبانی نیمهدینی توصیف میکنند.
نویسندگان بر این باورند که این درهمآمیزی میان «دین، ملیگرایی و خشونت» میتواند اقدامات افراطی را توجیه کند و تصویری را تقویت کند که در آن «طرف مقابل» نه صرفاً یک رقیب سیاسی، بلکه دشمنِ حق تلقی میشود. این گفتمان با انتقاداتی از سوی برخی رهبران برجسته دینی، از جمله پاپ لئو چهاردهم مواجه شد.
این مقاله علاوه بر بُعد اخلاقی، برای این نوع گفتمان آثار سیاسی ملموس نیز قائل است. در کشوری که نسبت مسیحیان در آن به حدود ۶۲٪ هم نمیرسد، نویسندگان تأکید میکنند که سیاسی کردن دین به این شکل اعتماد عمومی را تضعیف کرده و شکاف و قطبیسازی را عمیقتر میکند.
نویسندگان همچنین اشاره میکنند که حدود نصف آمریکاییها اکنون اعضای حزبِ رقیب را «کاملاً شرور» میدانند؛ امری که به گفتمانِ شکاف انگیز صادره از سوی رهبری سیاسی نسبت داده میشود.
در پایان، نویسندگان نتیجه میگیرند که گفتمان ترامپ به اعتبار آمریکا در سطح بینالمللی آسیب میزند. آنان میگویند تهدیدهای او علیه غیرنظامیان، تردیدش درباره اتحادهایی مانند ناتو، و مواضع تند و افراطیاش باعث شده برخی متحدان، آمریکا را عاملی برای بیثباتی تلقی کنند.
