هدف توقف جنگ

از موضع یک شهروند عادی(نه از موضع تخصص امور بین‌الملل) که قبل و بعد از جنگ چهل روزه را در ایران مشاهده می‌کنم، فکر می‌کنم هدف شورای عالی امنیت ملی(شعام)  و وزارت‌خارجه ما در این جنگ جاری شایسته است «توقف جنگ» باشد. 

توقف جنگ:  یعنی ایران در جنگ رمضان پیروز قاطع بوده، چون دشمن(نتانیاهو-ترامپ) که هدفش سقوط حکومت بود،  تحقق نیافت.

توقف جنگ یعنی با سرعت پدافند هوایی و سایر ارکان دفاعی‌مان بیشتر ارتقا می‌یابد. (و همین ترمیم خودش در آینده بازدارنده است.)

توقف جنگ یعنی با سرعت مناسب آسیب‌های اقتصادی جنگ در کشور ترمیم می‌شود.

توقف جنگ یعنی ادامه امیدواری مردم در توانمندی‌های ایران(در حکومت و در جامعه)

پیش از جنگ رمضان خصوصا با رخدادهای ١٨ و ١٩ دی‌ماه ١۴٠۴، در میان مردم عادی «افق گشایش» در ساختار‌های موجود ضعیف می‌نمود (یا همان عارضه خطیر «بی‌افقی» در میان جوانان خشمگین بی‌پول). پس از این جنگ در میان بخشی از مردم امید به توانمندی‌های حکومت و جامعه ایران زیاد شده است. انصافا سرمایه بزرگی را خداوند در آغوش جمهوری اسلامی گذاشته است، اگر دوباره از دست نرود.

اسرائیل نسل‌کش و حمله کننده به زیرساخت‌های زندگی، می‌فهمد، که توقف جنگ یعنی برآمد متوازن و مجدد ایران؛ یعنی ایرانی که هم در دفاع قوی است و هم در اقتصاد. به همین دلیل با این که اسرائیل خودش زیر ضربات موشک ایران آسیب دیده ولی خودش را به زمین و زمان می‌زند که آمریکا را در جنگ با ایران حفظ کند و تلاش دارد تا از ترامپ خودشیفته بیشتر استفاده کند. نتانیاهو کسی بود که شعار «اول آمریکای ترامپ» را در عمل به شعار «اول اسرائیل» تبدیل کرد.

به نظر من در پاسخ کوتاه آقای قالیباف پس از توقف مذاکره در پاکستان چنین تفتنی بود. پیامش برای ادامه مذاکره بود نه تداوم جنگ.

این روزها شعام و وزارت خارجه وظیفه سنگینی دارند. توقف جنگ را - که پیروزی ایران است و پیروزی بزرگتر از پیروزی خرمشهر - باید «ساخت»، خودش «نمی‌آید». شعام و وزارتخارجه این روزها شایسته  نیست دنباله‌رو فضای تبلیغات در  صداسیما باشند. بحث‌های هویتی-جناحی به کار شعام نمی‌آید.

توقف جنگ یعنی جمهوری اسلامی به درستی از تجربه جنگ هشت ساله استفاده کرده است. چون دیپلماسی جمهوری اسلامی از تجربه پیروزی بزرگ پس از آزادی خرمشهر استفاده نکرد؛ تا اینکه ضربه فاو را خورد.