در شرایطی که فدراسیون بسکتبال همچنان بدون سرپرست مانده، وزارت ورزش در انتخاب سرپرست برای برخی فدراسیونها فعال بوده است. این تفاوت در سرعت، پرسشهایی را درباره اولویتبندیها و دلیل تعلل در تعیین تکلیف مهمترین نهاد بسکتبال کشور مطرح میکند.
جماران ورزشی: وضعیت مدیریتی فدراسیون بسکتبال به نقطه بحرانی نزدیک میشود. با گذشت بیش از یک ماه از پایان دوره رسمی ریاست جواد داوری در فدراسیون بسکتبال، سرپرستی برای این فدراسیون منصوب نشده و داوری همچنان پشت میز ریاست است و این بلاتکلیفی، جامعه بسکتبال را با ابهامات جدی روبرو کرده است. این در حالی است که در همین شرایط ایجاد شده در کشور در روز 10 فروردین ماه، وزارت ورزش و جوانان برای فدراسیونهای دیگر، از جمله پارادوومیدانی، سرپرست انتخاب کرده است.
۹ اسفندماه سال ۱۴۰۰ بود که جواد داوری در انتخابات فدراسیون بسکتبال توانست با ۳۸ رأی مجمع به مدت چهار سال ریاست فدراسیون را برعهده بگیرد. بازیکن سابق تیم ملی بسکتبال ایران که در چهار سال گذشته فراز و فرودهای زیادی در حوزه مدیریت بسکتبال داشته، اکنون در موقعیتی قرار گرفته که آینده مدیریتی او و به تبع آن، سرنوشت بسکتبال، در هالهای از ابهام فرو رفته است.
رقابت نابرابر؛ چرا بسکتبال در صف انتظار؟
این پرسش اساسی در میان جامعه بسکتبال مطرح است: اگر قرار است سرپرست برای فدراسیونها انتخاب شود، چرا بسکتبال از این فرایند عقب مانده است؟ در حالی که فدراسیون پارادوومیدانی با انتخاب مهران تیشهگران به عنوان سرپرست، وضعیت مدیریتی خود را مشخص کرده، بسکتبال همچنان درگیر بلاتکلیفی است.
این تفاوت در سرعت، پرسشهای بنیادین را درباره اولویتبندیها و منطق تصمیمگیری در وزارت ورزش مطرح میکند. آیا بسکتبال، به عنوان یکی از رشتههای ریشهدار و پرافتخار ورزش ایران، از اهمیت کمتری برخوردار است که تعیین تکلیف مدیریت آن تا این حد به تأخیر افتاده؟ یا اینکه فشارهای داخلی و بیرونی، روند تصمیمگیری را با مانع مواجه کرده است؟
تبعات بلاتکلیفی
1.تعطیلی برنامهها: بسیاری از برنامهریزیها نیازمندتصمیمگیریهای فوری مدیریتی است که در غیاب سرپرست، عملاً متوقف یا با تأخیر زیادی روبرو میشود.
2.پیامدهای مالی: قراردادهای بازیکنان، مربیان و اسپانسرها نیازمند امضا و تأیید نهایی هستند. بلاتکلیفی مدیریتی، این فرایندها را مختل کرده و ممکن است منجر به بحرانهای مالی در آینده شود.
3.کاهش انگیزه: ورزشکاران، مربیان و دستاندرکاران با دیدن این بلاتکلیفی، انگیزه خود را برای سرمایهگذاری روی آینده از دست میدهند. این وضعیت میتواند به مهاجرت استعدادها و کاهش سطح کیفی مسابقات منجر شود.
4.تأثیر بر اعتبار بینالمللی: بسکتبال ایران در عرصه بینالمللی نیز حضور دارد. نداشتن ساختار مدیریتی ثابت و مشخص، میتواند اعتبار فدراسیون را زیر سؤال ببرد و در تعامل با نهادهای جهانی با چالش مواجه کند.
آیا «پشت پرده» در کار است؟
در چنین شرایطی، گمانهزنیها و پرسشها درباره دلیل واقعی این تعلل افزایش مییابد. آیا مخالفتهایی با گزینههای احتمالی وجود دارد؟ آیا وزارت ورزش در حال رایزنی با گزینههای خاصی است که این فرایند را پیچیده کرده؟ یا اینکه فشارها از سویجریانهای مختلف، مانع از تصمیمگیری قاطع شده است؟
بدون شک، جامعه بسکتبال از وزارت ورزش انتظار دارد تا در اسرع وقت با شفافیت و قاطعیت، سرپرست فدراسیون را معرفی کند تا چرخه برنامهریزی و توسعه این رشته ورزشی مهم، بار دیگر فعال شود. تعلل بیشتر، تنها به ضرر بسکتبال ایران تمام خواهد شد.
فراخوان به اقدام فوری
فدراسیون بسکتبال، به عنوان یکی از ارکان اصلی ورزش ایران، نباید بیش از این در وضعیت بلاتکلیفی باقی بماند. از وزارت ورزش انتظار میرود تا با درک اهمیت این موضوع، هرچه سریعتر با استفاده از اختیارات قانونی خود، نسبت به معرفی سرپرست اقدام کند و گامی اساسی در جهت بازگرداندن ثبات و انگیزه به جامعه بسکتبال بردارد.
