یک نظرسنجی آمریکایی نشان میدهد که از هر سه والدین، یک نفر اعلام کرده فرزندانشان در رده سنی ۱۸ تا ۲۵ سال فعالیت بدنی کافی ندارند. این یعنی یک چالش رو به رشد برای جوانان در مرحله پس از دبیرستان.
به گزارش جماران به نقل از مجله پزشکی نتایج این نظرسنجی شکاف آشکاری را بین دوران نوجوانی – که در آن فعالیتهای منظمی مانند ورزش مدرسه وجود دارد – و شروع جوانی که این فرصتها به طور قابل توجهی کاهش مییابد، نشان میدهد.
مطالعات تأکید میکنند که فعالیت بدنی منظم نقشی محوری در پیشگیری از بیماریهای قلبی-عروقی، دیابت نوع دوم و اختلالات سلامت روان مانند اضطراب و افسردگی دارد.
سازمان جهانی بهداشت به بزرگسالان توصیه میکند حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی متوسط در هفته داشته باشند، با این حال بسیاری از جوانان این حداقل را رعایت نمیکنند، به ویژه در دوره گذار به استقلال پس از تحصیلات متوسطه.
نتایج نظرسنجی نشان میدهد مهمترین موانع فعالیت بدنی عبارتند از: کمبود وقت، بیعلاقگی و افزایش وابستگی به صفحهنمایشها و بازیهای الکترونیکی.
این یافتهها با مطالعات قبلی همسو است که نشان میدهد ساعتها نشستن مقابل صفحهنمایش با کاهش سطح تحرک و افزایش خطر چاقی و مشکلات متابولیک مرتبط است. همچنین نبود انگیزه شخصی یا احساس لذت در حین ورزش عامل تعیینکنندهای است؛ زیرا تحقیقات نشان میدهد تداوم در فعالیت بدنی با احساس رضایت و لذت ارتباط نزدیکی دارد.
الگوهای فعالیت بدنی با افزایش سن تغییر میکند؛ جوانان کمسنتر (۱۸ تا ۲۰ سال) تمایل بیشتری به فعالیتهای گروهی مانند ورزش یا رقص دارند، در حالی که افراد مسنتر به تمرینات فردی یا فعالیتهای مرتبط با کار روی میآورند.
مطالعات روانشناسی ورزشی از این تغییر حمایت میکند و نشان میدهد که فعالیتهای اجتماعی باعث تقویت تعهد بلندمدت میشوند، زیرا حمایت اجتماعی و انگیزه بیشتری فراهم میکنند. این موضوع توضیح میدهد که چرا با از بین رفتن محیط مدرسه، فعالیت بدنی کاهش مییابد.
اگرچه بسیاری از والدین سعی میکنند فرزندان خود را تشویق کنند – چه از طریق نصیحت، چه مشارکت در تمرینات و حتی دادن مشوقهای مالی – اما این تلاشها همیشه نتایج مؤثری ندارند، به ویژه زمانی که انگیزه درونی وجود نداشته باشد.
پژوهشهای قبلی نشان میدهد که ایجاد عادات سالم به ادغام رفتار در روال روزانه و پیوند آن با ارزشهای شخصی بستگی دارد، نه فقط به تشویق بیرونی.
اثرات بلندمدت
یکی از راهحلهایی که کارشناسان توصیه میکنند، «رویکرد همراه» نام دارد؛ یعنی انجام فعالیت بدنی با دوستان یا شرکا، که باعث افزایش تعهد و لذتبخشتر شدن تجربه میشود. همچنین پیوند فعالیت بدنی با فعالیتهای محبوب مانند موسیقی یا تعامل اجتماعی میتواند به تبدیل آن از یک وظیفه به یک عادت پایدار کمک کند.
کاهش فعالیت بدنی نگرانی والدین را درباره تأثیرات بلندمدت بر سلامت و حتی بر فرصتهای شغلی برانگیخته است، به ویژه با افزایش شواهدی که آمادگی جسمانی را به بهرهوری و سلامت ذهنی مرتبط میکند.
با این حال، نظرسنجی نشان میدهد که فقط درصد محدودی از ارائهدهندگان مراقبت سلامت این موضوع را با جوانان در میان میگذارند که این یک فرصت از دست رفته برای افزایش آگاهی و مداخله زودهنگام است.
محققان گفتند مرحله اوایل جوانی یک نقطه عطف حیاتی در شکلگیری عادات سالم است. با کاهش فعالیتهای منظم و افزایش نیازهای زندگی، حفظ سبک زندگی فعال به یک مسئولیت فردی تبدیل میشود که نیازمند آگاهی و برنامهریزی است.
مطالعات نشان میدهد عاداتی که در این مرحله شکل میگیرند اغلب مادامالعمر باقی میمانند، بنابراین سرمایهگذاری برای ترویج فعالیت بدنی در میان جوانان یک ضرورت بهداشتی و اجتماعی غیرقابل انکار است.
