چین تحرکات کنونی آمریکا را تلاشی برای «بازگرداندن جهان به قانون جنگل» میداند.
به گزارش جماران، روزنامه واشنگتن پست نوشت: فرد زکریا، نویسنده آمریکایی، نگاه چین به تشدید درگیریها در خاورمیانه را در پسزمینه جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران پس از سفری یکهفتهای به پکن بررسی کرده است. او در این سفر، تغییر چشمگیری در حالوهوای مسئولان و پژوهشگران چینی نسبت به موضعشان در قبال مداخلههای نظامی آمریکا در گذشته مشاهده کرده است.
تغییر نگرش چین از سال ۲۰۰۳ تا جنگ کنونی
زکریا مینویسد»: در جریان حمله به عراق در سال ۲۰۰۳، استراتژیستهای چینی تقریباً «بهطور شگفتانگیزی خوشحال» بودند که آمریکا در «شنهای خاورمیانه» گرفتار شده است. اما جنگ کنونی و گیجکننده علیه ایران واکنشی کاملاً متفاوت برانگیخته است. او مینویسد رهبران چینی از «سیاست آشفته و بیثباتکننده آمریکا» متحیر شدهاند و نگرانی بسیار زیادی از نوسانات و تصمیمهای رئیسجمهور دونالد ترامپ دارند.
عامل اصلی: منافع چین
زکریا، این تغییر را در مقالهاش در واشنگتنپست به مصلحتگرایی نسبت میدهد. چین بهطور حیاتی به نفت و گاز وابسته است؛ سوختهایی که از تنگه هرمز عبور میکنند. از دید چین، رشد اقتصادی این کشور وابسته به «مسیرهای دریاییِ باز، بازارهای کارآمد و قواعد بازیِ پایدار» است.
بازگشت به قانونِ جنگل
زکریا همچنین به نقل از مسئولان چینی مینویسد که چین تحرکات کنونی آمریکا را تلاشی برای «بازگرداندن جهان به قانون جنگل» میداند.
او تأکید میکند این موضع فقط یک نقد اخلاقی نیست، بلکه یک نگرانی راهبردی است: چین معتقد است در عصر جهانیشدن، جهان به یک قدرت مسلطِ قابل پیشبینی نیاز دارد؛ اما «آشفتگی» آمریکا یک خلأ در ثبات ایجاد میکند که میتواند برنامههای اقتصادی بلندمدت چین را تهدید کند.
سلطه تکنولوژیک و مالی
زکریا بر این باور است که چین از بحران فعلی برای تقویت کنترل خود بر فناوریهای آینده بهره میبرد. و با تشدید جنگ ایران و در نتیجه ایجاد یک «رقابت جهانی برای انرژیهای جایگزین»، چین خود را بهعنوان نیرویی ضروری و گریزناپذیر در حوزه فناوری سبز معرفی کرده است.
زکریا ارقامی شگفتانگیز ارائه میکند که نشاندهنده میزان سلطه چین است: چین ۸۰٪ از پنلهای خورشیدی جهان، ۶۰٪ از توربینهای بادی، ۷۵٪ از باتریها و ۷۰٪ از کل خودروهای برقی کره زمین را تولید میکند.
با کنترل زیرساختهای هوش مصنوعی و گذار انرژی، پکن تلاش میکند با استفاده از تأمین مالی و زنجیرههای تأمین، دیگر کشورها را به سیستمهای چینی متصل کند. زکریا همچنین به یک پیشنهاد جدید چین برای تایوان اشاره میکند که در ازای «تجدیدِ وحدت به شیوهای مسالمتآمیز»، امنیت انرژی جزیره را تضمین میکرد.
این نویسنده آمریکایی توضیح میدهد که بخش بزرگی از «بازی بلندمدت» چین به بخش مالی مربوط است؛ زیرا شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، بهصراحت از هدف خود برای تبدیل کردن یوان به یک ارز ذخیره جهانی سخن گفته است.
اگرچه چین ممکن است فعلاً در پی جایگزینی آمریکا نباشد، اما از همین دوره «بیثباتی آمریکا» برای تقویت توان خود و صیقل دادن اعتبار و جایگاه بینالمللیاش استفاده میکند.
زکریا هشدار میدهد اگر سرمایهگذاران آمریکا را به عنوان محیطی با ریسک بالا ببینند، ممکن است به چین به چشم یک گزینه جایگزین نگاه کنند؛ موضوعی که میتواند به پایان «امتیازِ بیش از حد» آمریکا منجر شود؛ امتیازی که به دولت و خانوادههای آمریکایی اجازه میدهد با نرخهای پایین و بهواسطه جایگاه دلار، وام بگیرند.
زکریا در نهایت نتیجه میگیرد: چین، هرچند شاید فعلاً در پی جایگزینی آمریکا نباشد، اما از همین دوره نوسانِ آمریکا برای ساختن قدرت و بهبود چهره بینالمللی خود بهره میبرد. او همچنین میگوید اگر واشنگتن به «فرسایش نفوذ جهانیاش» ادامه دهد، در نهایت ممکن است پکن تصمیم بگیرد زمام رهبری جهان را به دست بگیرد؛ و آنگاه «دیگر فرصت برای واشنگتن جهت اقدام برای جلوگیری از سلطه چین از دست می رود».
