احسان حدادی با وعده کسب ۱۰ مدال در بازی‌های آسیایی، ریاست فدراسیون دوومیدانی را آغاز کرد؛ اما با چهار مدال به پایان رسید و حذف فاطمه محیطی‌زاده به دلیل کفش غیرمجاز، پرسش‌هایی درباره فاصله وعده‌ها تا عملکرد ایجاد کرده است.
جماران ورزشی: وقتی احسان حدادی در ۱۱ تیر ۱۴۰۳ با کسب ۴۰ رأی به عنوان رئیس فدراسیون دوومیدانی انتخاب شد، از همان ابتدا وعده‌های بزرگی برای آینده این رشته مطرح کرد. یکی از مهم‌ترین وعده‌های او، کسب ۱۰ مدال در بازی‌های آسیایی بود؛ هدفی که در آن مقطع از سوی رئیس جدید فدراسیون به عنوان یکی از برنامه‌های جدی دوومیدانی مطرح شد.
حالا بازی‌های آسیایی ناگویا به پایان رسیده و دوومیدانی ایران با 4 مدال به کار خود پایان داده است؛ 4 مدالی که البته ارزش فنی خود را دارند، اما فاصله قابل توجهی با وعده ۱۰ مدالی دارند که در آغاز مسیر ریاست حدادی مطرح شده بود.
محمدرضا طیبی در پرتاب وزنه به مدال طلا رسید، علی امیریان در دوی ۸۰۰ متر صاحب مدال نقره شد، زهرا زارعی در دوی ۴۰۰ متر نقره گرفت و صادق صمیمی نیز در پرتاب دیسک به مدال برنز رسید. در مجموع، سهم دوومیدانی ایران از بازی‌های آسیایی ناگویا چهار مدال بود.
اما ماجرا فقط به تعداد مدال‌ها ختم نمی‌شود. یکی از جنجالی‌ترین اتفاقات کاروان دوومیدانی ایران در ناگویا، به فاطمه محیطی‌زاده مربوط شد؛ ورزشکاری که پس از 6 ماده هفت‌گانه در جایگاه دوم جدول قرار داشت و در آستانه رسیدن به یک مدال تاریخی بود، اما به دلیل غیرمجاز بودن کفش مورد استفاده‌اش از ادامه رقابت‌ها کنار گذاشته شد.
موضوع زمانی جنجالی‌تر شد که گزارش‌ها نشان داد کفش مورد استفاده محیطی‌زاده از مدل‌هایی بوده که برای رشته‌های سرعت طراحی شده و برای ماده پرش طول در فهرست کفش‌های مجاز قرار نداشته است. خود محیطی‌زاده نیز پس از این اتفاق اعلام کرد از غیرمجاز بودن کفش اطلاع نداشته و گفته بود این کفش حدود پنج ماه در اختیارش بوده است.
محیطی‌زاده پیش از حذف، در شش ماده عملکردی درخشان داشت و با ۴۹۲۵ امتیاز در رده دوم قرار گرفته بود. بنابراین اتفاقی که برای او رخ داد، صرفاً یک حذف معمولی از جدول مسابقات نبود؛ ورزشکاری که تا چند قدمی سکوی بازی‌های آسیایی پیش رفته بود، بدون آنکه فرصت رقابت در ماده پایانی را پیدا کند، از ادامه مسابقات بازماند.
فدراسیون دوومیدانی نیز پس از این اتفاق به تصمیم مسئولان برگزاری اعتراض کرد و خواستار بررسی موضوع شد. با این حال، همین اتفاق یک پرسش مهم را به وجود آورد: اگر تجهیزات یک ورزشکار ملی‌پوش پیش از حضور در مسابقه بررسی می‌شود، چرا مشکل مربوط به قانونی بودن کفش تا بعد از پایان رقابت پرش طول مشخص شد؟ این پرسش اکنون یکی از مهم‌ترین ابهام‌های ایجادشده پیرامون حضور دوومیدانی ایران در ناگویاست.
اکنون دو تصویر در کنار یکدیگر قرار گرفته است؛ تصویری از روزهای آغاز ریاست احسان حدادی و وعده کسب ۱۰ مدال در بازی‌های آسیایی، و تصویری از پایان ناگویا با چهار مدال و حاشیه‌ای بزرگ که می‌توانست سرنوشت یک مدال دیگر را تغییر دهد.
البته چهار مدال کسب‌شده، به‌ویژه طلای محمدرضا طیبی و نقره‌های علی امیریان و زهرا زارعی، دستاورد قابل توجهی برای ورزشکاران ایران محسوب می‌شود. اما در ارزیابی عملکرد یک فدراسیون، تنها تعداد مدال‌ها مطرح نیست؛ نحوه آماده‌سازی، پشتیبانی، مدیریت جزئیات و جلوگیری از خطاهای قابل پیشگیری نیز بخشی از تصویری است که اکنون پیش روی دوومیدانی ایران قرار گرفته است.
ناگویا برای دوومیدانی ایران با چهار مدال به پایان رسید؛ اما برای فدراسیون احسان حدادی، پرسش‌ها تازه آغاز شده‌اند: وعده ۱۰ مدال چرا به چهار مدال ختم شد و چرا یک ورزشکار مدعی مدال، در حساس‌ترین مرحله مسابقات به دلیل مشکل کفش از ادامه رقابت بازماند؟
