پرفورمنس «ردپای معصومیت؛ جستجوی حقیقت در خاک جنوب» با اجرای گروهی از هنرمندان هرمزگان به یاد کودکان معصوم میناب در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.
سرویس فرهنگی جماران: پرفورمنس «ردپای معصومیت؛ جستجوی حقیقت در خاک جنوب» با اجرای گروهی از هنرمندان هرمزگان به یاد کودکان معصوم میناب در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد؛ اجرایی تعاملی که مخاطب را به بخشی از روایت تبدیل میکرد.
فراتر از یک سوگواری؛ وضعیتی برای تأمل
به گزارش جماران، کارگردان این اثر در این باره به خبرنگار «جماران» گفت: «این پرفورمنس قرار نبود فقط یک سوگواری برای مردگان باشد؛ میخواستیم وضعیتی برای زندگان بسازیم، برای کسانی که ماندهاند و لازم است یک فاجعه انسانی را به یاد بیاورند. بهجای اینکه آیینهای معمول عزاداری را تکرار کنیم، آن را به تجربهای شخصی و هنری تبدیل کردیم؛ جستوجوی فردی هر مخاطب در دل یک موقعیت.»
هسته مارپیچ؛ بازگشتی به درون
احمد کارگران با اشاره به تحقیقات میدانی برای شکلگیری این پروژه افزود: «یکی از اعضای گروه به مدت شش روز در میناب حضور داشت و در نیمه نخست اردیبهشت با خانوادهها گفتوگو و فرایند مستندسازی را انجام داد؛ تجربهای که در شکلگیری نهایی «ردپای معصومیت» اثرگذار بوده است. هسته اصلی این تجربه، یک مارپیچ است؛ مارپیچی که با استفاده از خاک سرخ جزیره هرمز، نقوش الهامگرفته از تزیینات لباس زنان جنوب و صنایعدستی بومی منطقه طراحی شده و مسیری است که مخاطب باید از ورودی آن حرکت کند، به مرکز برسد و سپس از راهی دیگر به خروجی بازگردد؛ رفتوبرگشتی که فرصتی برای تجربه یک خلوت درونی است.»
تعامل مخاطب با پروندههای ناتمام
کارگردان این اثر توضیح داد: «اجرای این پرفورمنس با موسیقی و آیین سوگواری جنوب آغاز میشود؛ نوحههایی که بهصورت دایرهای اجرا میشوند. پس از آن، دختران هرمزگانی به هر مخاطب یک کد QR میدهند. هر فرد با اسکن این کد، به پروندهای اختصاصی دسترسی پیدا میکند که متعلق به یکی از دانشآموزان است و با پرونده دیگر مخاطبان تفاوت دارد.»
او افزود: «در این فایل، تصویر و مشخصات دانشآموز قرار گرفته و یک جمله کلیدی با رنگ قرمز نیز دیده میشود. همین جمله بهصورت دستنویس روی یکی از پارچههای سفید داخل فضای اجرا نوشته شده است و مخاطب باید برای یافتن آن وارد مارپیچ شود. هیچکس نمیداند آن جمله کجا قرار گرفته است؛ حتی من که این کار را طراحی کردهام.»
کارگران ادامه داد: «پس از پیداکردن جمله، مخاطب باید در همان نقطه کمی خاک را جستوجو کند تا به شیئی برسد که در زیر خاک پنهان شده است. این شیء به همراه کد QR و اطلاعات موجود در فایل، بخشی از تجربه شخصی فرد را تکمیل میکند و بهعنوان یادگار آن روز با او باقی میماند. آنچه در این اجرا رخ میدهد، بیشتر از آنکه یک سوگواری جمعی باشد، سوگواریای درونی و شخصی است؛ بهگونهای که بسیاری از مخاطبان پس از پایان مسیر، در سکوت با احساسات خود مواجه میشوند.»
ردپای معصومیت، آیینی معاصر برای بهیادآوردن است؛ سفری از میان خاک، صدا و خاطره که مخاطب را در مسیری از جستوجو و کشف هدایت میکند؛ مسیری که در آن هر گام، نزدیکشدن به روایتی ناتمام و هر نشانه، ردپایی از زندگی کوتاه اما ماندگار دانشآموزانی است که خشونت، فرصت رشد را از آنان گرفت.
