دکتر محمد محمودی کیا استاد علوم سیاسی و روابط بینالملل و عضو هیئت علمی پژوهشکده امام خمینی(س) و انقلاب اسلامی در یادداشتی برای جماران نوشت: شهید خامنهای عزیز ذوب در مراد و مقتدایش، حضرت روح الله بود و خمینی با خون خود عهد بسته بود تا میراث او و شهیدانش را تا پای جان به نیکی حفظ و حراست نماید و شهادت را چونان عزتی ابدی در آغوش کشاند...
بسم الله الرحمن الرحیم
«وَ لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أمْوَاتًا بَلْ أحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ»
روح بلند پیشوای مسلمانان جهان و رهبر آزادگان، عبد صالح خدا، مرجع بصیر و شجاع جهان تشیع، فقیه مجاهد و نستوه مکتب آل الله(ع)، حضرت آیت الله العظمی امام سید علی حسینی خامنهای، پس از عمری مجاهدت و رهبری داهیانه امت اسلام به دست ناپاک شقیترین جنایتکاران عالم، به ملکوت اعلی پیوست.
همو که عمری خاری در چشم شیاطین بود و ملجاء و پناهی برای مظلومان و دردمندان، اینک با تنی رنجور از جراحتها و مغتسل به خون پاک خود، در ماه ضیافت الهی و با زبان روزه، به دیدار معبود خود شتافته و مهر عزت ابدی را بر جبین عبودیت خود نشاند تا گواهی باشد بر آنان که در کلام مولای متقیان، شهید رمضان و محراب، علی(ع) اینگونه به ستایش درآمدهاند: «لَوْ کَانَ جَبَلاً لَکَانَ فِنْداً، وَ لَوْ کَانَ حَجَراً لَکَانَ صَلْداً»
خامنهای عزیز ذوب در مراد و مقتدایش، حضرت روح الله بود و خمینی با خون خود عهد بسته بود تا میراث او و شهیدانش را تا پای جان به نیکی حفظ و حراست نماید و شهادت را چونان عزتی ابدی در آغوش کشاند و همچون زینت عبادتکنندگان، یادگار ظهر خونین عاشورا، علی بن الحسین ـ که سلام خدا بر او باد ـ بر یزدیان زمانه اینچنین فریاد برآورد که: «أمَا عَلِمْتَ أنَّ الْقَتْلَ لَنَا عَادَةٌ وَ کَرَامَتَنَا مِنَ اللهِ الشَّهَادَةُ»!
آری! شیعه به مرگ سرخ انس دارد و مشتاقانه در آغوشش گیرد. مردان خدا را از مرگ باکی نیست که مرگ، میراندن نشئه ملکی و سیر به عالم ملکوت است؛ شهادت مهر حسنختام است بر حیات ملکی و پر پروازی است گشوده به جهانی از نور و روشنایی! اینچنین مرگی را چه باک است که:
رقص و جولان بر سرِ میدان کنند
رقص اندر خونِ خود مردان کنند
چون رهند از دستِ خود دستی زنند
چون جهند از نقصِ خود رقصی کنند
امام خامنهای، تصویری روشن از رهبری شجاعانه، خردمندانه و عزتمندانهای بود که همچون امام شهید خویش، در برابر طواغیط زمانه، فریاد «مِثْلِی لاَ یُبَایِعُ مِثْلَهُ» سر داد تا تاریخ را گواهی بر صدق ادعای خود کند که مردانه در راه اعتلای کلمه حق ایستاد و تندبادهای تباهی و مکر و حیله، ذرهای او را از پیمودن مسیر حق و حقیقت متوقف نساخت.
از تاریخ آموختهایم که این شهادتها نه تنها هیچ خللی بر تحقق سنتهای الهی وارد نمیآورد که بالعکس، بشارت دهنده صبح روشن پیروزی است.
خامنهای عزیز به آنچه دهها سال در انتظار و در اشتیاقش میسوخت نائل آمد و اینک در جنتالمأوی و در جوار روح بلند رسول الله و اهل بیت پاکش (سلام الله علیهم)، متنعم از اجر مجاهدتهای خویش است.
اینک روح بزرگ آن رهبر شهید، از ملکوت اعلی نظارهگر ماست و همچنان مقتدر و مستحکم راهبر امت خویش است.
با خامنهای عزیز و شهیدانش با خون خود عهد میبندیم لحظهای از مسیر مقاومت و ایستادگی در برابر فراعنه مستبد دوران کوتاه نیاییم و تا به خاک مذلت کشیدن چهره کریه جنایتکاران عالم و تحقق وعده الهی از پای ننشینیم که «إنَّا مِنَ الْمُجْرِمِینَ مُنْتَقِمُونَ»
به حکم معتقدات دینی و به باور عمیق به وعدههای الهی، این پرچم هدایت که به دست خمینی عزیز و خامنهای شهید، به اهتزاز درآمده، هیچ گاه بر زمین نخواهد افتاد و یقیناً مسیر عزت و سربلندی این نظام مقدس و الهی، لحظهای متوقف نخواهد شد و به لطف الهی، این پرچم پرافتخار به دست باکفایت راهبری دیگر خواهد افتاد. إنشاءالله
اینک که آن روح بلند و آن مجاهد عالیقدر در ملکوت اعلا مأوا گرفته، شهادت میدهیم که جمهوری اسلامی، این میراث گرانقدر نهضت او، همچنان بالنده و استوار ایستاده تا فتحی دیگر در میانه ویرانی و بزم خون بر پا کند که حقیقت جز این نیست که: «إذا سَیِّدٌ مِنّا خَلا قامَ سَیِّدٌ/ قَؤُولٌ لِما قالَ الکِرامُ فَعُولُ».
با این همه، فقد مصیبتبار این شهید و مقتدای عزیز و دیگر فرماندهان شجاع اسلام، نه تنها خللی در عزت و افتخار ایران اسلامی وارد نمیآورد ـ که اگر چنین بود قافله کربلا میبایست در همان دشت پر خون مدفون میگشتند و چونان گمشدگانی در دل تاریخ میشدند ـ که بالعکس روحیه دلاوریها و عزتآفرینیها را صد چندان خواهد نمود؛ ان شاء الله که اینان سرآمدان تاریخاند و گواهان صادق در یوم الحشر و طریق هدایتگر آنان برای همیشه الهامبخش است و راهجویان به حق را راهنما.
این شهادتها بیگمان، برگهای زرینی از کتاب تاریخ اسلام خواهد بود تا آیندگان که روزی امروز ما را به قضاوت مینشینند صدق قول و وفای به عهد امام در خون تپیده و سرافراز شهید ما را به نیکی شهادت دهند؛ تا بدانیم و بدانند که شجره طیبه اسلام با چه خون دلهایی زنده مانده و چه جانهای عزیزی در مسیر آن به قربانگاه رفته است.
در پایان ضمن تسلی قلوب زخم دیده خود و نیز همه مومنان و ملت شریف اسلام و ایران، این مصیبت بزرگ و خسران جبرانناپذیر را به محضر مبارک ناموس دهر، خاتمالاولیای علیالاطلاق، حضرت بقیة الله الاعظم (ارواحنا فداه) تبریک و تسلیت عرض کرده و از خداوند رحمان، تسلی آن قلب نازنین در این ثلمه عظمی را مسئلت دارم.
وَ سَلَامٌ عَلَیْهِ یَوْمَ وُلِدَ وَ یَوْمَ یَمُوتُ وَ یَوْمَ یُبْعَثُ حَیًّا
