جی پلاس ـ منصوره جاسبی: تابستان بود و گرمایی طاقت فرسا، نه کولر بود و نه پنکه، آب هم به میزان کافی وجود نداشت و در چنین اوضاع و احوالی، خواهرم[۱] به سن تکلیف رسیده بود و باید روزه می گرفت. اولین افطار فرا رسید و خواهر که به سختی تمام، روز را گذرانده بود، بر سر سفره رو کرد به آقا[۲] و گفت: من از فردا روزه نمی گیرم. نه می شد دختر به این کوچکی و ضعیفی را به روزه داری اجبار کرد و نه می شد در مقابلش کوتاه آمد تا قبح روزه خواری برای او بشکند. پس آقا خیلی زود از یکی از دوستانش خواست تا همان شب ما را به تهران ببرد. بعد آقا گفت: چون این بچه نمی توانست روزه بگیرد، گفتم از قم برود که اگر یک روزی به او گفته شد روزه بگیر، حتماً روزه داری کند نه اینکه برود و جای دیگری روزه اش را بخورد.[۳]
- دختر بزرگ امام خمینی (س).
- امام خمینی (س).
- برگرفته از خاطره فریده مصطفوی، دختر امام خمینی (س).