ماه ها هر کدام با نام یکی از بزرگان این مرز و بوم گره خورده اند. یک طوری با هم عجین شده اند که توانایی جدا کردنشان نیست. یک اتفاق جدید نه تنها اتفاق قبلی را کمرنگ نمی کند که انگار خودش می شود یک یادآوری تازه، درست مثل اسفند. اسفندی که با نام فرماندهان شهید، حماسه‌ی سال های دفاع در برابر دشمن متجاوز را یادآوری می کرد؛ فرماندهانی چون همت، باکری ها، خرازی، کریمی و بعد نهم اسفند شد روزی خاص در تقویم؛ روزی که آقای شهیدان ایران در جمع شان حاضر شد.
دی ماه با نام احمد کاظمی، عرفه ای سرخ رنگ را می آورد و مقابل دیدگان مان می نشاند اما حاج قاسم را که زدند، احمد کاظمی کم رنگ که نشد هیچ که سرخ رنگی خونش بیشتر نمایانمان شد. آبان هم مثل اسفند و دی ماه است؛ آبانی که از روز رحلت بزرگمرد تاریخ تشیع، علامه طباطبایی با نام او خودش را نشان مان می داد و طهرانی مقدم که نامش شد سر لیست شهدای موشکی ایران، آمد و نشست کنار نام علامه. یکی داروی باورمان بود و تلاش می کرد تا بفهمیم در این دنیا چند مرده حلاجیم و آن دیگری روز و شبش را گذاشته بود تا کاری کند کارستان. کاری کند که اسم موشک های ایرانی مو را به تن دشمنان ایران راست کند. انگشت به دهان بمانند که تحریم چه کرده است با این صنعت که خودش روی پای خودش ایستاده برای روزی که دو ارتش برتر دنیا هوس تجاوز می کنند آنها را بنشاند سر جایشان.
در همه این سال ها بیشتر از آنکه نام طهرانی مقدم را شنیده باشیم، از صنعت موشکی شنیده ایم، از شهاب و خلیج فارس، از فاتح و خرمشهر و دیدیم که موشک های ایرانی در دو جنگ دوازده روزه و رمضان چه صاعقه ای شدند و آوار شدند بر سر متجاوزان و همه اینها از عزم او بود. اویی که از همان روزهای جنگ هشت ساله یا دفاع مقدس خودمان عزمش جزم این شده بود که آستین ها را بالا بزند و ایران را خودکفا کند و چه زیبا انتخاب شد و شد فرمانده سازمان خودکفایی سپاه.
طهرانی مقدم، شده بود نماد خودکفایی. صنعت موشکی برای خودش سری توی سرها درآورده بود. همانی که اصلا روزی وجود نداشت حتی وقتی موشک هم بود برای هوا کردنش باید سازندگانش می آمدند و پرتابش می کردند. مهندسی معکوس شده بود دستور کارش. صنعت موشکی شد صنعت دفاعی ایران. پهپاد پشت پهپاد، موشک پشت موشک با دوربردهای مختلف رفت توی لیست و همه اینها از سنگ بنایی بود که طهرانی مقدم گذاشت بی آنکه بگوید این کار را من کردم. این از اراده من بود. اصلا مردان خدا اراده ای برای خودشان متصور نیستند. همه کار می کنند و آن را به نام دیگران سند می زنند.
در احوالات حاج حسن می گویند پروژه ای را که انجام می داد از در پشتی خارج می شد تا کار به نام دیگران رونمایی شود. طهرانی مقدم هم مثل خیلی دیگر از هم رزمانش نام و نشانش را در بی نشانی یافته بود. آنقدر که نام پدر موشکی ایران را گرفت. او برای رسیدن به این نام هیچ قدمی برنداشته بود. هر قدمی که برداشته بود برای رضای خدا بود و بس و خدا وقتی بخواهد آدم ها را عزت دهد مثل حسن طهرانی مقدم عزت می دهد تا موشک هایش سرزمین های اشغالی را شخم بزنند تا روزی که آرزویش محقق شود و این جبهه شیطان از صحنه تاریخ محو.
طهرانی مقدم را ما به نام موشک می شناسیم و آنانی که هم ترازش بودند یا بالاتر به خلوصش، به بی ادعایی اش تا جایی که آقای شهید او را «پارسای بی ادعا» نامیده بود و چه می نشیند این لقب روی نام طهرانی مقدم.