چگونه تعداد موشکها به یک مسئله امنیت ملی و یک سوءظن جاسوسی بالقوه تبدیل شد؟
به گزارش جماران، برخی مقامات به سیبیاس نیوز گفتند که آزمایشهای دروغسنجی در پنتاگون غیرمعمول نیستند ، اما قرار دادن همزمان دهها پرسنل نظامی و کارمندان غیرنظامی در معرض این آزمایشها، به عنوان بخشی از تحقیقات در مورد نشت اطلاعات مربوط به ذخایر موشکی ایالات متحده در جنگ ایران ، «بسیار نادر» است.
این میزانی است که روز جمعه توسط نیویورک تایمز فاش شد ، به طوری که اعلام کرد حدود ۵۰ نفر از کارکنان ستاد مشترک ارتش در ماه اوت تحت آزمایش قرار گرفتهاند.
تحقیقات محدود به این نبود که چه کسی اطلاعات را به مطبوعات درز داده است، زیرا این شبکه اعلام کرد که افراد بسیار کمی به دادههای مهمات دسترسی داشتهاند و بازرسان همچنین این احتمال را در نظر گرفتهاند که یکی از افراد داخلی برای یک سازمان اطلاعاتی خارجی کار میکرده است.
پس چگونه تعداد موشکها به یک مسئله امنیت ملی و یک سوءظن جاسوسی بالقوه تبدیل شد؟
چرا اعداد به موضوع امنیت ملی تبدیل شدهاند؟
به گزارش سیبیاس نیوز، به گفته دو منبع این شبکه، این آزمایشها شامل مقامات فرماندهی مرکزی و فرماندهان سایر فرماندهیهای رزمی میشد و هیچکس در سوالاتی که برای شناسایی کسانی که اطلاعات را به رسانهها فاش کردهاند، طراحی شده بود، مردود نشد.
به گفته یک مقام ارشد پنتاگون، افبیآی در این آزمایشها دخیل نبود، زیرا این وظیفه توسط بازرسان نظامی انجام میشد و ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش، مورد آزمایش قرار نگرفت.
این آزمایش به عنوان بخشی از یک کمپین گستردهتر که توسط پیت هگست، وزیر جنگ، آغاز شده بود ، انجام شد. او در ماه ژوئیه از تشکیل یک تیم مشترک پنتاگون و وزارت دادگستری برای پیگیری افشاگریها خبر داد و گفت که «اطلاعات فاش شده جان انسانها را به خطر میاندازد».
شان پارنل، سخنگوی پنتاگون، گفت که این وزارتخانه «درباره مسائل داخلی پرسنل یا تحقیقات اظهار نظر نمیکند»، اما «تمام نشت اطلاعات طبقهبندیشده امنیت ملی را بسیار جدی میگیرد و بر اساس آن بررسی میکند»، و افزود که تأمین این اطلاعات «برای تضمین امنیت ایالات متحده و نیروهای مستقر آن در سراسر جهان ضروری است».
چیزی که باعث این اقدام شد، یک نشت اطلاعات جزئی نبود.
افشاگریها چه چیزی را در مورد موشکهای آمریکایی فاش کردند؟
در ۴ آگوست، رویترز به نقل از سه نفر که با دادهها آشنا بودند، گزارش داد که میزان مصرف موشک ها بالا بوده است.
دو نفر از آنها گفتند که ارتش ایالات متحده «تقریباً تمام» ذخایر موشکهای «آتاکمز» و موشکهای ضربتی دقیق (PrSM) خود را استفاده کرده است، در حالی که این منابع از مشخص کردن تعداد باقیمانده از هر نوع خودداری کردند.
یک منبع دیگر گفت که ایالات متحده اندکی کمتر از نیمی از ذخایر جهانی موشکهای توماهاک خود را مصرف کرده است ، و رویترز خاطرنشان کرد که نمیتواند به طور مستقل این رقم را تأیید کند.
از همه مهمتر، این آژانس گزارش داد که ارقام ذخایر در جریان بحثهایی در داخل دولت در مورد اینکه واشنگتن تا چه مدت میتواند به حمله به ایران ادامه دهد، قبل از اینکه
ذخایر به سطحی برسد که توانایی آن را برای واکنش به یک بحران دیگر محدود کند، مورد بحث قرار گرفته است. این سه نفر ابراز نگرانی کردند که این امر توانایی کشورشان را برای بازدارندگی در برابر روسیه و چین محدود میکند.
این ارقام با برآوردهای مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی که توسط رویترز گزارش شده است، مطابقت دارد و نشان میدهد که تقریباً ۶۵٪ از موشکهای رهگیر پاتریوت بین فوریه و ژوئیه استفاده شدهاند و ذخایر موشکهای رهگیر «تاد» حداقل ۳۸٪ کمتر از سطح آن در آغاز جنگ است. دو منبع اظهار داشتند که این برآوردها با دادههای داخلی ایالات متحده سازگار است.
اگر میتوان این ارقام را به صورت عمومی تخمین زد، چرا پنتاگون از افشای آنها میترسد؟
در اینجا یک پارادوکس اساسی نهفته است: تعداد دقیق موشکهای موجود در ذخایر آمریکا محرمانه است، اما بخش عمدهای از دادههایی که به تخمین آنها کمک میکند، در دسترس عموم قرار دارد.
مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی میگوید که «ذخایر مهمات طبقهبندیشده هستند»، اما توضیح میدهد که اسناد بودجه پنتاگون تعداد موشکهای خریداریشده، تاریخ تحویل آنها و میزان تولید را فاش میکند - اطلاعاتی که به محققان اجازه میدهد تا تخمینهایی از اندازه این ذخایر ارائه دهند.
این بدان معناست که هر کسی خارج از پنتاگون میتواند این رقم را تخمین بزند، بدون اینکه دقیقاً بداند. تام کاراکو، مدیر پروژه دفاع موشکی در این مرکز، این موضوع را به مجله فارن پالیسی توضیح داد و گفت که پنتاگون «حق» دارد که ارقام دقیق ذخایر یا ارقام مربوط به آنچه مصرف شده است را منتشر نکند و «دلیل موجهی» برای این کار وجود دارد.
اما او تخمینی بر اساس اطلاعات منابع آزاد ارائه داد که نشان میدهد ایالات متحده قبل از جنگ حدود ۲۵۰۰ موشک پاتریوت داشته و بیش از نیمی از آنها، «شاید ۱۲۰۰ یا بیشتر»، مصرف شدهاند.
تفاوت اینجاست: اطلاعات منبع باز ممکن است روند موجودی و کاهش برخی سیستمها را آشکار کند، در حالی که ارقام داخلی تصویر دقیقتری از آنچه مصرف شده و آنچه باقی مانده است ارائه میدهند. به همین دلیل است که افشاگریها بسیار مساله حساسی است؛ آنها مشکل را برای اولین بار آشکار نمیکنند، بلکه ابهام پیرامون وسعت واقعی آن را کاهش میدهند.
کمبود موجودی در واقعیت به چه معناست؟
مسئله فقط تعداد موشکهای موجود در انبار نیست، بلکه گزینههای باقیمانده برای نیروها نیز مطرح است.
در تحلیلی که توسط مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی در ۲۷ جولای منتشر شد، ذخایر پاتریوت کمتر از ۱۰۰۰ موشک و تاد حدود ۲۵۰ موشک تخمین زده شد.
این مرکز نتیجه گرفت که «کاهش ذخایر ممکن است ایالات متحده و شرکای ائتلافی آن را مجبور کند تا در عملیات رهگیری خطرات بیشتری را بپذیرند» و خاطرنشان کرد که «هیچ جایگزین خوبی برای پاتریوت و تاد» در مقابله با موشکهای بالستیک وجود ندارد.
این بدان معنا نیست که دشمن میتواند زمان تمام شدن موشکها را محاسبه کند، اما در صورت ادامه مصرف با میزان بالا، تصویر واضحتری از محدودیتهای توانایی دفاعی به او میدهد.
چرا کارخانههای کافی برای پر کردن این خلا وجود ندارد؟
زیرا جایگزینی آنچه شلیک شده است، بسیار بیشتر از زمان شلیک آنها طول میکشد.
مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی تخمین میزند که موشکهای توماهاک، پاتریوت و تاد برای بازگشت به سطح قبل از جنگ به سه سال یا بیشتر زمان نیاز دارند و جایگزینی بیش از هزار موشک توماهاک شلیک شده به ایران میتواند تا اواخر دهه ۲۰۳۰ ادامه یابد. این مرکز مانع را با این جمله خلاصه میکند: «مشکل امروز پول نیست، بلکه زمان است.»
در ۳۱ آگوست، وزارت دفاع از دو توافقنامه چارچوب هفت ساله با شرکتهای جنرال داینامیکس و لاکهید مارتین خبر داد که هدف آنها سه برابر کردن ظرفیت تولید موشکهای پاتریوت (PAC-3 MSE) و چهار برابر کردن تاد است.
مایکل دافی، معاون وزیر جنگ، گفت که این وزارتخانه در تلاش است تا «بروکراسی اداری را کاهش دهد، جدول زمانی را کوتاه کند و به سرعت ظرفیت تولید داخلی را گسترش دهد.»
اما افزایش تولید به این معنی نیست که موشکها به سرعت به دست ما خواهند رسید. آرمین بابرگر، مدیرعامل راینمتال، در مورد سهم پروژه تولید آتاکمز با لاکهید مارتین در تکمیل زرادخانههای ایالات متحده به رویترز گفت: «این اتفاق در دو سال رخ نخواهد داد. خیلی بیشتر طول خواهد کشید.»
این شکاف به طور فزایندهای حساس میشود زیرا خود موشکها خارج از جنگ با ایران مورد نیاز هستند.
مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی معتقد است که واشنگتن مهمات کافی برای هر سناریوی جنگی محتمل در درگیری فعلی را در اختیار دارد، اما این فرسایش، در صورت وقوع درگیری احتمالی در غرب اقیانوس آرام، «دریچهای از آسیبپذیری» ایجاد کرده است. با این حال، این مرکز همچنین معتقد است که فقدان تجربه جنگی مدرن چین میتواند به حفظ بازدارندگی کمک کند.
در پاسخ، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، گفت که کشورش «مقادیر عظیمی از مهمات» دارد و کسانی را که اطلاعات مربوط به این انبار را فاش کردهاند، تهدید کرد و گفت کسانی که این «اظهارات خائنانه» را مطرح کردهاند، تحت پیگرد قانونی قرار دارند و «حبسهای طولانی مدت» علیه آنها درخواست خواهد شد.
اما با وجود تمام ارقام و تخمینهایی که علنی شدهاند، مهمترین رقم همچنان معلوم نیست: واقعاً چقدر باقی مانده است؟
