در حالی که دونالد ترامپ ماه آینده وارد ۸۰ سالگی میشود، نشانههای رفتاری و جسمی او بیش از گذشته پرسشهایی درباره توان، ثبات و قضاوتش در مقام ریاستجمهوری برانگیخته است؛ از کاهش سفرها و چرت زدنهای علنی تا فورانهای شبانه در شبکههای اجتماعی و اظهارات عجیب و تند. با این حال، برخلاف جو بایدن که سن و افول جسمیاش به یکی از محورهای اصلی فشار سیاسی و رسانهای تبدیل شد، پیری ترامپ هنوز با همان شدت زیر ذرهبین قرار نگرفته است؛ موضوعی که نویسنده آتلانتیک آن را در سایه هیبت فیزیکی، حضور رسانهای دائمی و شخصیت پرهیاهوی رئیسجمهور توضیح میدهد.
به گزارش سرویس بینالملل جماران، جاناتان لمیر، روزنامهنگار آمریکایی، نویسنده آتلانتیک و از چهرههای باسابقه در پوشش اخبار کاخ سفیددر یادداشتی برای آتلانتیک نوشت: وقتی دونالد ترامپ در ژانویه گذشته سوگند ریاستجمهوری یاد کرد، با ۷۸ سال و ۲۲۰ روز سن، مسنترین رئیسجمهوری بود که آغاز یک دوره ریاستجمهوری را تجربه میکرد. او جایگزین مردی شد که پیشتر این عنوان را در اختیار داشت؛ جو بایدن، که پس از آن از رقابت کنار کشید که برای تمام کشور کاملاً آشکار شده بود بیش از حد و با سرعتی بسیار زیاد پیر شده است. اما همانطور که خود ترامپ نیز پیرتر میشود ــ کمتر سفر میکند، به کفشهای راحتتر روی میآورد و به نظر میرسد در جلسات چرت میزند ــ سن او به همان میزان مورد بررسی و موشکافی قرار نمیگیرد.
من مدتهاست فکر میکنم یکی از دلایل این مسئله، جثه و هیبت فیزیکیِ محضِ رئیسجمهور است. قد ترامپ ۶ فوت و ۳ اینچ است و طبق تازهترین معاینه پزشکیاش، ۲۲۴ پوند وزن دارد؛ بله، زیر سؤال بردن این عدد کاری کاملاً موجه است. او در هر اتاقی حضوری بزرگ و چشمگیر دارد؛ برخلاف بایدن که با بالا رفتن سن، بهوضوح لاغرتر شد و همین امر به ظاهرِ نحیف و شکننده او افزود. ترامپ همچنین بسیار پرصداست؛ در حالی که صدای بایدن اغلب به زمزمهای آرام و ملایم کاهش مییافت. افزون بر این، ترامپ موهبتِ همهجا حاضر بودن را دارد. نبوغ او در جلب توجه است. برنامه عمومی بایدن خلوتتر و کمتعدادتر شد و او فعالانه از خبرساز شدن پرهیز میکرد؛ اما ترامپ تقریباً هر روز چندین برنامه در برابر خبرنگاران برگزار میکند. او ظاهراً بیوقفه صفحه تلویزیونها و فید شبکههای اجتماعی آمریکاییها را پر میکند، همراه با پیامی تقریباً ناگفته: اگر او همهجا هست، چطور ممکن است در حال افول باشد؟
اما اکنون که ترامپ ماه آینده ۸۰ ساله میشود، رفتار اخیر او باید بیش از حد معمول پرسشهایی را درباره ثبات، قضاوت و تیزی ذهنیاش برانگیزد. از جمله موارد نگرانکننده میتوان به اینها اشاره کرد: طوفانی نیمهشبانه در شبکههای اجتماعی در چند روز پیش، شامل بیش از ۵۰ پیام که بسیاری از آنها آکنده از اطلاعات نادرست خطرناک یا بیمعنا بودند؛ رخدادی که پس از حمله مشابهی در تروث سوشال در هفتههای قبل صورت گرفت؛ تهدیدی آخرالزمانی برای محو کردن یک تمدن؛ توهینهای بیشتر و بیشتر به خبرنگاران با واژههایی چون «نفرتانگیز»، «احمق»، «زشت» و «خیانتکار»؛ ظاهر شدن در حال خوابیدن در انظار عمومی، گاهی دو بار در یک هفته؛ کبودیهای عمیق روی دستهایش که با مواد آرایشی پوشانده شدهاند و با توضیحاتی گیجکننده همراه بودهاند؛ و حاشیهرویهای طولانی و عجیب در سخنرانیها که به نظر میرسد از حاشیهرویهای معمول خودش هم طولانیتر و عجیبتر شدهاند. ترامپ که هرگز به تواناییاش در خودسانسوری شناخته نمیشد، اکنون به نظر میرسد هر نوع فیلتر و محدودیتی را کاملاً کنار گذاشته است؛ پیامهایی را از یک سوی افراط تا سوی دیگر پرتاب میکند: از اینکه رابرت مولر مرده است خوشحال است! تا اینکه در واقع، ترامپ عیسی است و بیماران را شفا خواهد داد.
تیم بایدن بیوقفه در برابر زمزمههای نگرانکننده درباره سن او و تواناییاش برای انجام مسئولیتهای ریاستجمهوری مقاومت میکرد و آنها را پس میزد، و برای مدتی، این روایت عمدتاً به حاشیه رانده شده بود. دموکراتهایی که نگرانی داشتند، زبان خود را نگه میداشتند. رئیسجمهور به اندازه کافی روزهای خوب داشت تا به دستیارانش امکان دهد تلاش کنند این روایت را بهعنوان یک محور تبلیغاتی راستگرایانه رد کنند، در حالی که همزمان متحدان ــ و برخی افراد در رسانهها ــ را تشویق میکردند چشم خود را بر آن ببندند. اما سپس ضعفهای بایدن با عملکرد لرزان و سردرگم او در یک مناظره انتخابات عمومی آشکارا بیرون زد؛ مناظرهای که پس از آن موجی از سرزنشها و انگشت اتهام گرفتنها به راه افتاد؛ موجی که تا امروز نیز در میان دموکراتها و روزنامهنگاران ادامه دارد.
کاخ سفید ترامپ نیز، همانطور که انتظار میرود، نگرانیها درباره حضور یک هشتادساله دیگر در کاخ سفید را بهشدت کنار زده و رد کرده است. نزدیکان او میگویند بله، ترامپ این روزها کمی آهستهتر حرکت میکند، اما همچنان نیرویی مسلط و کاریزماتیک است. نکته دقیقاً همینجاست: در حالی که بایدن بهطور محسوسی تغییر کرد، ترامپ از بسیاری جهات همان فرد سابق به نظر میرسد. او همیشه رفتاری نامنظم و غیرقابل پیشبینی داشته است؛ همیشه پرهیاهو بوده است. اما با بالا رفتن سن ترامپ، او در حال تبدیل شدن به نسخهای خالصتر و کمفیلترتر از خود است. چون این تغییرات کمتر آشکارند، توجه کمتری را نیز جلب کردهاند؛ دستکم فعلاً.
تفاوتهای میان ترامپِ دوره نخست و ترامپِ دوره دوم فراوان است. یکی از بزرگترین تفاوتها این است که او سفرهای خود را بهشدت کاهش داده است. هرچند چندین سفر خارجی انجام داده، از جمله سفری در هفته گذشته به چین، اما برنامه سفرهای داخلیاش به هیچوجه به شلوغی و فشردگی دوره نخست او نیست، و ماهها وعده کاخ سفید مبنی بر اینکه این برنامه افزایش خواهد یافت، عملی نشده است. ترامپ مدتهاست برای چیزی که کارکنانش آن را «زمان اجرایی» مینامند ارزش زیادی قائل است؛ ساعتهایی بدون برنامه و ساختار در صبح که معمولاً با تماشای تلویزیون کابلی و استفاده از تلفن همراهش پر میشود؛ و او بهندرت پیش از اواخر صبح برنامهای عمومی دارد.
وقتی ترامپ در برابر افکار عمومی ظاهر میشود، سخنانش همچنان بسیاری از نشانهها و ویژگیهای دیرینه او را در خود دارد: بیاعتنایی به متنهای آماده، بیتوجهی به زمان، قاطی کردن نامها و واقعیتها، و تمایل به گفتن هر چیزی که به ذهنش میرسد. اما این روزها نمایشهای بیمهاری و فقدان خودداری آشکارتر شدهاند و بسیاری از آنها شامل داستانهایی ظاهراً بیهدف و مشاهداتی حواسپرتانه هستند. فقط بهعنوان یک نمونه، میتوان به مراسم پذیرایی کریسمس در کاخ سفید در پنج ماه پیش اشاره کرد؛ زمانی که ترامپ نزدیک به ۱۰ دقیقه صرف تعریف کردن داستانی کرد که شامل یک پزشک کاخ سفید ــ در واقع دو پزشک کاخ سفید ــ دختران باراک اوباما و یک مار سمی در پرو میشد. او حرف خود را قطع کرد تا به مواجهه خودش با مرگ اشاره کند و ادعا کند که سلامت او از اوباما یا جورج دبلیو بوش بهتر است. او گفت: «ترامپ از همه سالمتر است.»
یک سخنگوی کاخ سفید فهرست بلندبالای پرسشهای من درباره رفتار ترامپ و تغییرات در برنامه کاری او را نادیده گرفت و بهسرعت بیانیهای شخصیسازیشده برای من فرستاد. استیون چونگ، مدیر ارتباطات کاخ سفید، به من گفت: «جاناتان، اینجاست که اشتباه میکنی. رئیسجمهور ترامپ بیش از هر رئیسجمهور دیگری در تاریخ، برنامههای عمومی برگزار کرده و بیش از هر رئیسجمهور دیگری با مطبوعات تعامل داشته است.»
قانونگذاران جمهوریخواه سالهاست که بهطرزی بدنام، برای رفتار ترامپ حاشیه امن بسیار گستردهای قائل شدهاند. جمله «من آن توییت را ندیدهام» خود به یک میم کامل برای طفره رفتن تبدیل شد. اما برخی از آنان بیسروصدا شروع کردهاند به تردید درباره قضاوت رئیسجمهور، بهویژه وقتی پای اولویتهای سیاسی در میان باشد. توجه وعدهدادهشده به اقتصاد و کاهش قیمتها از میان رفته است. در عوض، تمرکز ترامپ اغلب بر راههای پرهیاهو برای براقتر کردن میراث خودش است؛ از جمله تلاش برای تصرف سرزمینهای خارجی و ساختن بناهای یادبود افراطی و اغراقآمیز برای خودش. یک قانونگذار جمهوریخواه درباره برنامههای ترامپ برای ساخت یک بنای یادبود ۲۵۰ فوتی میان بنای یادبود لینکلن و گورستان ملی آرلینگتون ــ که ناگزیر «طاق ترامپ» نام گرفته است ــ به من گفت: «وقتی مردم توان خرید بنزین ندارند، هیچکس طاق نمیخواهد.» هنگامی که رئیسجمهور روز جمعه پکن را ترک کرد، یکی از نخستین پستهای مرتبط با چین که از هواپیمای شماره یک نیروی هوایی آمریکا در شبکههای اجتماعی منتشر کرد، نه درباره هیچ توافقی بود که در این نشست حاصل شده باشد، بلکه درباره تالار رقص باشکوه کشور میزبان بود و اینکه ایالات متحده نیز باید یکی از آنها داشته باشد.
ترامپ همچنین به کفشهای راحتتر روی آورده است؛ کفشهای رسمیتری را که قبلاً میپوشید کنار گذاشته و آنها را با کفشهای ۱۴۵ دلاری فلورشایم جایگزین کرده است، و سپس آن کفشها را به دستیارانش میدهد؛ اقدامی از سر سخاوت که ــ اینجا مرا بدبین حساب کنید ــ باعث میشود جفت کفش خودش کمتر به چشم بیاید. بعد هم دستهای او مطرح است: در سراسر این دوره، ترامپ کبودی عمیقی روی دست راست خود داشته که گاهی با مواد آرایشی ــ آن هم بهشکلی ناموفق ــ پوشانده میشود. وقتی درباره آن از او پرسیده شده، گفته است مقدار زیادی آسپرین مصرف میکند تا «خون رقیق» داشته باشد؛ شاید برای جلوگیری از لخته شدن خون، سکته مغزی یا حملات قلبی. دستیاران کاخ سفید گفتهاند همین موضوع پس از دست دادنها باعث کبودی میشود. اما در هفتههای اخیر، کبودی روی دست چپ او نیز دیده شده است؛ دستی که با آن دست نمیدهد.
اکنون ترامپ بهطور قابل توجهی بخش بسیار بیشتری از سخنان خود را در حالت نشسته بیان میکند. در دوره نخست ریاستجمهوریاش، او معمولاً پشت تریبون، چه در دفتر بیضی و چه در نقاط دیگر کاخ سفید، سخن میگفت. اکنون چیدمان معمول این است که ترامپ پشت میز رزولوت مینشیند و مقامها و دستیاران پشت سر او پخش میشوند. و گاهی، وقتی روی آن صندلی نشسته است، چشمهای ترامپ... شروع... میکنند... به... بسته شدن. در وضعیتی که به خوراک کمدینهای برنامههای آخر شب و لیبرالها در شبکههای اجتماعی تبدیل شده، ترامپ در چندین رویداد اخیر، برای مدتی مشکوکاً طولانی چشمهایش را بسته نگه داشته است؛ انگار شاید خوابیده باشد. دستیاران ترامپ این موضوع را بهشدت رد کردهاند و گفتهاند رئیسجمهور صرفاً با دقت گوش میدهد. دوشنبه گذشته، وقتی خبرنگاری در شبکه ایکس نوشت که چشمان ترامپ هنگام یک رویداد در دفتر بیضی درباره مراقبتهای سلامت مادران بسته بود، حساب رسمی «واکنش سریع» کاخ سفید پاسخ داد: «او داشت پلک میزد، ای احمقِ تمامعیار.» اگر این حرف درست باشد، این پلک زدن دستکم ۱۰ ثانیه طول کشیده است.
شاید ترامپ خسته است چون تا دیروقت بیدار میماند. او مدتهاست درباره اینکه به خواب بسیار کمی نیاز دارد به خود میبالد، و خبرنگارانی که دو دوره ریاستجمهوری او را پوشش دادهاند، به خبرسازیهای شبکههای اجتماعی هم در ساعات اولیه صبح و هم آخر شب عادت کردهاند. اما حتی فورانهای جنجالی توییتری دوره نخست او نیز با برخی از رگبارهای اخیر در تروث سوشال تحتالشعاع قرار گرفتهاند. دستیاران مدتها پیش تلاش برای مهار عادتهای ترامپ در شبکههای اجتماعی را کنار گذاشتند، حتی اگر این عادتها گاهی مشکلات سیاسی ایجاد کنند. پستها معمولاً توسط دن اسکاوینو، دستیار قدیمی او، ساخته میشوند یا برای بازنشر پیدا میشوند؛ و در مواقع دیگر، توسط ناتالی هارپ، دستیار اجرایی ترامپ. آنان نسخههای چاپی پستها را نزد ترامپ میآورند و او تکتک آنها را تأیید میکند. اما گاهی او خودش مستقیماً پست میگذارد. کاخ سفید به من نگفت که آیا در جریان این فورانهای شبانه و بیوقفه نیز چنین بوده است یا نه.
مخاطبان ترامپ در تروث سوشال ــ که خود مالک آن است ــ بسیار کمتر از مخاطبانی است که در توییتر داشت: ۱۲.۶ میلیون در برابر ۱۱۱.۴ میلیون. همین موضوع گاهی به نظر رسیده است که آگاهی از پستهای او را محدود میکند. ترامپ پس از شورشهای ۶ ژانویه ۲۰۲۱ در ساختمان کنگره، از توییتر اخراج شد؛ دو سال بعد، پس از آنکه ایلان ماسک این سایت را خرید، حساب او دوباره فعال شد، اما رئیسجمهور اکنون پلتفرم خودش را ترجیح میدهد.
یک شب در ماه دسامبر، او نزدیک به ۱۶۰ بار پست گذاشت؛ بیشترین تعداد پست در یک نوبت طی دوره دوم ریاستجمهوریاش. در ماه فوریه، او ویدئویی نژادپرستانه منتشر کرد که باراک و میشل اوباما را به شکل میمونها نشان میداد. اوایل ماه گذشته، با گفتن اینکه «امشب یک تمدن کامل خواهد مرد»، ایران را تهدید کرد. چند روز بعد، پاپ لئو را «در برابر جرم و جنایت ضعیف» اعلام کرد. سپس، از نیمهشب تا ساعات اولیه صبح ۱۳ آوریل، ترامپ دهها پست را برجسته و بازنشر کرد؛ از جمله پستی که او را در قامت عیسی نشان میداد. تنها در چند روز، ترامپ پیروان چندین دین را آزرده کرد و حتی از سوی برخی از وفادارترین حامیان خود نیز با انتقاد روبهرو شد. او سرانجام پستی را که او را بهعنوان پسر خدا نشان میداد حذف کرد؛ اما فقط پس از آنکه به شکلی مضحک ادعا کرد فکر میکرد آن تصویر او را بهعنوان یک پزشک نشان میدهد، نه عیسی.
دوشنبهشب گذشته، حساب کاربری او بین ساعت ۱۰:۱۴ شب تا ۱:۱۲ بامداد، ۵۵ پیام منتشر کرد؛ از جمله ترکیبی از افکار خودش و سیلی از بازنشرهای چندین پیام که بهدروغ ادعا میکردند انتخابات ۲۰۲۰ دزدیده شده و خواستار بازداشت اوباما بودند.
فشار وارد بر رئیسجمهور آشکار است: کشوری که او رهبری میکند در جنگ است؛ اقتصادی که وعده داده بود احیا کند در حال تزلزل است؛ و میزان محبوبیت او در حال کاهش است. رفتار او بار دیگر درخواستهای دموکراتها برای توسل به متمم بیستوپنجم قانون اساسی را زنده کرده است؛ برای برکناری رئیسجمهور از قدرت به دلیل ناتوانی در خدمت کردن. البته این امر مستلزم اقدام کابینه است و از اساس راه به جایی نمیبرد. چاک شومر، رهبر اقلیت سنا، ترامپ را «فردی بهشدت بیمار» خوانده و همتای او در مجلس نمایندگان، حکیم جفریز، رئیسجمهور را «مهارنشده» و «خارج از کنترل» دانسته است.
اما موضوع فقط دموکراتها نیستند. برخی از متحدان سابق ترامپ نیز شایستگی روانی او را زیر سؤال بردهاند، و نظرسنجیای که هفته گذشته منتشر شد نشان داد ۵۹ درصد آمریکاییها معتقدند ترامپ از تیزی ذهنی لازم برای رهبری کشور برخوردار نیست. با این حال، جمهوریخواهان در کنگره از ترامپ دفاع کردهاند و کاخ سفید ــ که همواره استقامت و توان رئیسجمهور را به رخ میکشد ــ هرگونه طرح این موضوع را که او توان انجام این کار را ندارد، به تمسخر گرفته است.
این حالت تدافعی مرا به یاد این میاندازد که دستیاران بایدن با چه شدت و حدتی به خبرنگارانی پاسخ میدادند که جرئت میکردند درباره سن او سؤال بپرسند. ارزش دارد دوباره مرور کنیم که چگونه سلامت رو به افول بایدن از سوی اطرافیانش پنهان نگه داشته شد.
سن بایدن در جریان کارزار انتخاباتی سال ۲۰۲۰ او در کانون توجه قرار داشت، و حتی برخی از رقبای دموکرات او در انتخابات مقدماتی این حزب این پرسش را مطرح میکردند که آیا او در حال «افول» است یا چیزهایی را «فراموش» میکند. او هرگز بهطور رسمی تعهد نداد که فقط یک دوره در مقام ریاستجمهوری بماند، اما انتظار بسیاری از دموکراتها، و برخی افراد در حلقه نزدیک بایدن، این بود که او نقش چهرهای انتقالی را ایفا کند؛ کسی که ترامپ را شکست دهد و کشور را از همهگیری کروناویروس عبور دهد و سپس کنار برود. او در ۷۸ سالگی سوگند ریاستجمهوری یاد کرد؛ مسنترین مردی که تا آن زمان بهعنوان رئیسجمهور خدمت کرده بود. او در آغاز دوره خود ۷۸ روز مسنتر از رونالد ریگان بود، در زمانی که دوره ریاستجمهوری ریگان به پایان رسید. اما بایدن در دو سال نخست ریاستجمهوری خود به موفقیت قانونگذاری چشمگیری دست یافت، و سپس دموکراتها در انتخابات میاندورهای ۲۰۲۲ بهطور شگفتآوری عملکرد خوبی داشتند.
با نگاه به گذشته، بسیاری از دموکراتها معتقدند اگر بایدن همان زمان اعلام کرده بود که پس از چهار سال کنارهگیری خواهد کرد، از او بهعنوان یکی از موفقترین رؤسایجمهور اخیر یاد میشد. البته او چنین نکرد. بازگشت ترامپ در سوی جمهوریخواهان این باور را در میان نزدیکان بایدن تقویت کرد که او باید در رقابت باقی بماند؛ او یک بار ترامپ را شکست داده بود و فقط خودش میتوانست دوباره این کار را انجام دهد. اما افول بایدن، که پیشتر نیز منشأ زمزمههایی در واشینگتن بود، به نظر میرسید در برابر چشم عموم شتاب گرفته است. دستیاران کاخ سفید با خشم و شدت با هر اشارهای مقابله میکردند که میگفت بایدن، که آن زمان ۸۱ ساله بود، برای نامزدی دوباره بیش از حد پیر است، برای خدمت در چهار سال دیگر بیش از حد پیر است ــ او هنگام ترک مقام در ژانویه ۲۰۲۹، ۸۶ ساله میشد ــ و در برابر هر دموکراتی که پیشنهاد میداد حزبشان به پرچمداری تازه و جوانتر نیاز دارد، واکنش نشان میدادند. آنان خبرنگارانی را که درباره این موضوع مینوشتند، سرزنش میکردند.
با این حال، گزارشها منتشر شدند. سپس مناظره فاجعهبار آتلانتا از راه رسید، و پس از آن، بیش از سه هفته درخواست برای کنارهگیری بایدن از رقابت شکل گرفت؛ جدالی تلخ و پرتنش که تقریباً حزب دموکرات را از هم پاشید. ترامپ در محافل خصوصی به دستیارانش میبالید که لقب «جوی خوابآلود» برای بایدن کاملاً بهجا بوده است، حتی در حالی که سن بالای خودش کمتر مورد توجه قرار میگرفت. لری ساباتو، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه ویرجینیا، به من گفت: «پرسش درباره سلامت ترامپ در سال ۲۰۲۴ منصفانه بود، اما دموکراتها از طرح آن میترسیدند، چون اثرش به خود بایدن برمیگشت.» کهنهکاران کاخ سفید بایدن ابراز پشیمانی کردهاند که جناح غربی آنان موج فزاینده تردیدها درباره سن رئیسجمهور را بهطور کامل درک نکرد، و برخی معتقدند آن مجموعه بیش از حد منزوی و بیش از اندازه محافظ رئیسجمهور شده بود. اندرو بیتس، که معاون ارشد دبیر مطبوعاتی بایدن بود، به من گفت که «رویکرد منسوخ آنان به رسانه، ابرقدرت جو بایدن را تضعیف کرد؛ یعنی ارتباط او با مردم کارگر.»
از نگاه بیتس، ترامپ مشکل متفاوتی دارد؛ مشکلی که رئیسجمهور را همانگونه که واقعاً هست آشکار میکند. بیتس گفت: «آشکارترین تأثیر سن بر او این است که ظرفیت تظاهر به اهمیت دادن به دیگران را از دست داده است.»
کاخ سفید این هفته اعلام کرد که ترامپ در ۲۶ مه تحت معاینه پزشکی و دندانپزشکی قرار خواهد گرفت؛ معاینهای که چهارمین مراجعه او به پزشک در دوره دوم ریاستجمهوریاش خواهد بود که بهطور عمومی اعلام شده است. او همچنین دو مراجعه دندانپزشکی در فلوریدا داشته است. سال گذشته، او در آوریل ۲۰۲۵ یک معاینه سالانه انجام داد و سپس در اکتبر، آنچه را که کاخ سفید «معاینه سالانه معمول» توصیف کرد، پشت سر گذاشت. ترامپ در طول دورههای ریاستجمهوریاش بارها درباره موفقیت کامل در چندین آزمون شناختی به خود بالیده است؛ فخرفروشیای که فقط پرسشهای بیشتری برمیانگیزد.
بسیاری از رؤسایجمهور با پرسشهایی درباره سلامت جسمی و روانی خود روبهرو بودهاند. ریگان در سالهای پایانی ریاستجمهوریاش، پیش از آنکه اعلام کند به آلزایمر مبتلاست، به نظر میرسید دچار افت شده است. فرانکلین دی. روزولت پیش از آنکه فقط چند ماه پس از آغاز دوره چهارم خود درگذرد، وضعیت جسمانی نامناسبی داشت. وودرو ویلسون دچار سکتهای ناتوانکننده شد. آبراهام لینکلن با افسردگی دستوپنجه نرم میکرد. دوایت آیزنهاور دچار حمله قلبی شدیدی شد. و حتی برخی از دستیاران خود ریچارد نیکسون در محافل خصوصی نگران مصرف مشروبات الکلی و ثبات روانی او بودند.
نیکسون اغلب از «نظریه مرد دیوانه» استفاده میکرد؛ روشی که در آن خود را بیثبات نشان میداد تا دشمنان را بترساند و به نتایج بهتری برسد. دستیاران ترامپ میگویند او نیز همین کار را میکند، از جمله در تهدیدهای نسلکشانهاش علیه ایران؛ آنان با این مقایسه با نیکسون مشکلی ندارند. اما ممکن است بهزودی با شباهتهای بیشتری با بایدن روبهرو شوند.
