برخلاف نظریه اقتصادی سنتی، پساندازهای جهانی از اقتصادهای با رشد سریع به سمت اقتصادی که در حال کند شدن و پیر شدن است، سرازیر شده است، که منجر به تورم قیمت داراییهای آمریکا و محروم کردن مناطق دیگر از سرمایهای شده است که قادر به افزایش بهرهوری است.
به گزارش جماران، در تحلیلی که توسط بلومبرگ منتشر شده آمده است که اتکای شدید به ایالات متحده دیگر در بازارهای مالی جهانی یک امر بدیهی نیست، بلکه با توجه به شتابگیری نشانههای جدایی تدریجی سرمایه جهانی از داراییهای آمریکایی به یک بار با ریسک فزاینده تبدیل شده است.
این تغییر در لحظهای رخ میدهد که نابسامانیهای ساختاری در داخل اقتصاد آمریکا با تغییر گستردهتر در توازن رشد و بازده در سطح جهانی تلاقی میکند.
تمرکز مالی نامتناسب
بلومبرگ اشاره میکند که ایالات متحده امروزه حدود دو سوم شاخصهای سهام فهرستشده جهانی، حدود نیمی از داراییهای سرمایه خصوصی و حدود 40 درصد از بازار اوراق قرضه جهانی را در اختیار دارد، در حالی که تنها 4 درصد از جمعیت جهان، 10 درصد از رشد جهانی، 13 درصد از تجارت جهانی و حدود 15 درصد از تولید ناخالص داخلی اقتصادهای جهان بر اساس معیار برابری قدرت خرید را تشکیل میدهد.
این خبرگزاری این تمرکز را «از نظر اقتصادی ناکارآمد، از نظر مالی پرخطر و غیرقابل تداوم» توصیف میکند.
بلومبرگ همچنین اشاره میکند که برخلاف نظریه اقتصادی سنتی، پساندازهای جهانی از اقتصادهای با رشد سریع به سمت اقتصادی که در حال کند شدن و پیر شدن است، سرازیر شده است، که منجر به تورم قیمت داراییهای آمریکا و محروم کردن مناطق دیگر از سرمایهای شده است که قادر به افزایش بهرهوری است.
شتاب در بازتوزیع
به گفته بلومبرگ، «جذابیت اقتصادی» و خطرات تمرکز، همراه با نگرانیها در مورد مازاد قیمت داراییهای مرتبط با هوش مصنوعی، سرمایهگذاران را به سمت بازتوزیع سریع دور از ایالات متحده سوق داده است، همانطور که جریان سرمایهها، عملکرد بازارها و تصمیمات نهادهای حافظهدار نشان میدهد.
در این زمینه، این خبرگزاری این شتاب را به سیاستهای رئیس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، مرتبط میداند و اشاره میکند که عدم اطمینان مرتبط با تعرفهها، حملات تجدید شونده به استقلال فدرال رزرو (بانک مرکزی آمریکا)، و آنچه «بیانضباطی مالی مستمر» و تهدید به حاکمیت بر گرینلند خوانده شده است، همگی عواملی هستند که ابهام در تصمیمگیری در آمریکا را افزایش دادهاند.
اما بلومبرگ تاکید میکند که خطرات سیاسی تنها توضیح نیستند، زیرا دلایل عمیقتر در فرسایش محرکهایی که برتری مالی آمریکا را تغذیه کردهاند و نیز در اشباع پرتفوی سرمایهگذاران از داراییهای آمریکایی نهفته است.
بادهای حمایتی در حال محو شدن
از زمان بحران مالی جهانی، سهام آمریکا بازدهی به مراتب بیشتر از رشد اقتصادی واقعی داشته است، که سرمایهگذاران خارجی را به بیش از 3 برابر کردن سرمایهگذاری خود در سهام آمریکا در طول یک دهه سوق داده است، تا به بیش از 20 تریلیون دلار برسد که بیشتر آن بدون پوشش ریسک ارز است، که به افزایش ارزشگذاریها و تقویت دلار کمک کرده و سود سرمایهگذاران بینالمللی را دوچندان کرده است.
با این حال، بلومبرگ تأکید میکند که این دوره بر ترکیبی استثنایی از عواملی استوار بود که رو به اتمام هستند و عبارتند از:
کاهش بلندمدت نرخ بهره در طول ۴ دهه.
کاهش تقریباً کامل نرخ مالیات شرکتها.
تسهیل کمی که قیمت داراییها را تقویت کرد.
انتقال توزیع درآمد از کار به سرمایه.
تحقیقات فدرال رزرو نشان میدهد که کاهش نرخ بهره و مالیات به تنهایی تقریباً نیمی از رشد سود شرکتهای آمریکایی را در طول سه دهه توضیح میدهد.
با محو شدن این عوامل، این خبرگزاری پیشبینی میکند که سود شرکتها و بازده سهام بسیار کمتر از گذشته خواهد بود و در عین حال، خطر تمرکز افزایش یافته است، زیرا تنها ۷ شرکت ۵۵ درصد از بازده شاخص «استاندارد اند پورز ۵۰۰» را در طول سه سال گذشته تشکیل دادهاند، در حالی که ده شرکت بزرگتر ۴۰ درصد از این شاخص را تشکیل میدهند، که بلومبرگ آن را «شرطبندی تنگ و شکننده» توصیف میکند.
دلار و اوراق قرضه تحت بازبینی
بلومبرگ اضافه میکند که کاهش حدود ۱۰ درصدی ارزش دلار، آنچه را که اهرم قوی برای بازده سرمایهگذاران خارجی بود، به یک عامل فشار فزاینده تبدیل کرده است، همچنین اوراق قرضه آمریکایی که برای دههها یک دارایی مرجع «بدون ریسک» محسوب میشدند، در سایه افزایش نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی، تکرار تعطیلیهای دولت، تهدیدهای استقلال فدرال رزرو و شوکهای تجاری مکرر، در حال ارزیابی مجدد هستند.
بلومبرگ اشاره میکند که «امتیاز گزاف» دلار همچنان پابرجاست، اما به تدریج در حال فرسایش است، زیرا سهم آن از ذخایر جهانی کاهش یافته و تلاشهای بینالمللی برای تنوع بخشیدن به سیستمهای پرداخت و کاهش وابستگی به زیرساختهای مالی متمرکز بر آمریکا شتاب گرفته است.
سرمایهها به کجا میروند؟
بلومبرگ با توجه به سلطه ایالات متحده بر جذب سرمایه جهانی، معتقد است که تغییرات محدود در تخصیص، تأثیر بسزایی خواهد داشت؛ به عنوان مثال، کاهش سرمایهگذاری صندوق ثروت نروژ در ایالات متحده به ۴۰ درصد از داراییهای خود در مقایسه با ۵۳ درصد فعلی، ۲۵۰ میلیارد دلار برای سرمایهگذاری در بازارهای دیگر آزاد میکند، با توجه به اینکه داراییهای این صندوق ۲.۲ تریلیون دلار است.
این خبرگزاری ترجیح میدهد که این سرمایهها به بازارهای پیشرفته خارج از آمریکا، به ویژه در اروپا، سرازیر شوند، اما تأکید میکند که «بزرگترین فرصتها» در اقتصادهای نوظهور و در حال توسعه نهفته است که بیش از دو سوم رشد جهانی را در طول دهه گذشته به دست آوردهاند، که ناشی از عوامل جمعیتی، تولیدی و فناوری است.
بلومبرگ خاطرنشان میکند که این اقتصادها اکنون ترکیبی از رشد بالاتر و ارتباط کمتر با بازارهای پیشرفته را ارائه میدهند، که به آنها ارزش تنوع واقعی برای پورتفوهای سرمایهگذاری میدهد و این فرضیه قدیمی را که اقتصادهای پیشرفته ذاتاً امن هستند، در حالی که اقتصادهای نوظهور پرخطر هستند، تضعیف میکند.
در این چشمانداز، بلومبرگ معتقد است که برقراری تعادل مجدد جاری به معنای فروپاشی قریبالوقوع سلطه مالی آمریکا نیست، بلکه نشاندهنده یک تحول ساختاری بلندمدت است که در آن سرمایههای جهانی محاسبات خود را دوباره انجام میدهند و به دنبال بازده بالاتر و ریسک کمتر در جهانی هستند که دیگر به طور کامل حول آمریکا نمیچرخد.
