سرمربی تیم ملی فوتبال با حضور در یک برنامه تلویزیونی، دوباره به منتقدانش حمله کرد و صحبت های تند و غیرمنطقی به زبان آورد.
جماران ورزشی- امیررضا احمدی؛ ماجرای تیم ملی فوتبال و حماسه ساختن از حذف از جام جهانی همچنان ادامه دارد. از همان سوت پایان بازی ایران و مصر تا امروز، سرمربی تیم ملی، رئیس فدراسیون فوتبال و ملی پوشان هر جا نشسته اند حسابی برای خودشان نوشابه باز کردند و از عملکردشان تعریف و تمجید. با این دست فرمان شاید عجیب نباشد که سرمربی تیم ملی یا رئیس فدراسیون فوتبال به زودی در تلویزیون حاضر شوند و مانند ماجرای کره شمالی در جام جهانی 2014، اعلام کنند تیم ایران حتی به فینال مسابقات صعود کرده و بهترین بازیکن جام هم از ترکیب ایران انتخاب شده است!
قلعه نویی از عالم و آدم طلبکار است!
در بین اهالی فوتبال، بر کسی پوشیده نیست که امیر قلعه نویی از جام ملت های 2007 به بعد به دنبال موقعیتی بود تا دوباره به نیمکت تیم ملی برگردد و بتواند آن حذف را جبران کند. سرانجام بعد از 15 سال او دوباره بر نیمکت تیم ملی برگشت. اتفاقی که از ابتدا مورد نقد بود اما حالا اندک موافقان همان زمان هم به صراحت می گویند خروجی 4 سال حضور او روی نیمکت تیم ملی هیچ بوده است. با وجود این، سرمربی تیم ملی قصد ندارد نتایج ضعیفش را قبول کند و هر بار در هر تریبونی ظاهر می شود، با لحن تندتر به منتقدان می تازد. قلعه نویی یک بار منتقدان تیم ملی را وطن فروش و خائن می خواند، بار دیگر خواستار گرفتن تریبون از این و آن می شود و حالا در جدیدترین اظهار نظر هم از تساوی با کیپ ورد در بازی دوستانه دستاورد ساخته! متر و معیار این دستاورد هم این است که ما با کیپ ورد مساوی کردیم، اسپانیا هم با کیپ ورد مساوی کرد، و در نهایت اسپانیا قهرمان جام جهانی شد، پس با این استدلال احتمالا در عمق ذهن سرمربی تیم ملی ما چیزی کم از قهرمان جهان نداشته ایم و حتی قهرمان شده ایم، اما سرمربی غیرمستقیم این کد را داده تا خودمان معنای این جمله را بفهمیم!
نگویید پاداش و قرارداد؛ بگویید ایثار سرمربی!
اگر چه واکنش های قلعه نویی به انتقادها، وطن فروش خواندن منتقدان و دفاع از باخت تیم ملی و حذف در جام جهانی 48 تیمی تکرار مکرراتی بود که در هفته های اخیر بارها گفته بود. اما شاهکار جدید سرمربی تیم ملی آنجا بود که در واکنش به گرفتن پاداش 140 میلیاردی، اعلام کرد او قراردادش با فدراسیون را کم بسته و مبلغ آن فقط 30 میلیارد است. او معتقد است با این شرایط ایثار کرده و چنین رقمی گرفته چرا که اگر در لیگ برتر بود، مبلغ بیشتری گیرش می آمد و یا به دوره های قبل ارجاع می دهد که فلان سرمربی بیشتر گرفته است. اینکه سرمربی تیم ملی در این شرایط تورمی، در روزگاری که پایه حقوق کارگر به 30 میلیون تومان نمی رسد و اوج درآمد یک خانواده معمولی 200 دلار هم نیست، در تریبونی با آن همه بیننده می گوید رقم قراردادش فقط 200 هزار دلار است، خود نشان دهنده عمق فاجعه است. اگر چه نباید از این موضوع چشم پوشی کرد که صعود تیم ملی به جام جهانی، نتایج آن ها در مرحله گروهی و... درآمدهایی دارد که باید به حساب فدراسیون واریز شود اما سال هاست به دلایل تحریم های بانکی، فدراسیون فوتبال به منابع مالی اش دسترسی ندارد و همه این پول ها از جیب دولت و خزانه بیت المال خرج می شود. پس در چنین شرایطی گرفتن پاداش 140 میلیاردی و قرارداد 30 میلیاردی، یعنی 170 میلیارد پول از جیب بیت المال صرف شده تا خروجی آن هیچ باشد و سرمربی تیم مستقیما به چشم مردم زل بزند و بگوید ایثار کردم؟
ای کاش از اسکالونی یاد می گرفتی آقای سرمربی!
درست در همان روزی که سرمربی تیم ملی با آتش تندش منتقدان را بی وطن خطاب کرد، سرمربی تیم ملی فوتبال آرژانتین در نشست خبری بعد از فینال جام جهانی اشک ریخت. اسکالونی بعد از آن که یک بار تیمش را قهرمان جهان کرد و در دوره بعد با همان تیم در فینال با یک گل شکست خورد و دوم شد، اشک ریخت و بابت عملکردش عذرخواهی کرد. در شب همان روز، در این گوشه ی دنیا هم سرمربی تیم ملی فوتبال ایران جلوی دوربین حاضر شد، از ایثارش گفت، از عملکرد تیمش که با 3 تساوی در جامی حذف شده که کیپ ورد و ساحل عاج و... در آن صعود کرده اند هم دفاع کرد. فقط کاش سرمربی تیم ملی که بلد است از تساوی اسپانیا با کیپ ورد برای خودش دستاورد بسازد، یا ادعا کند 6 میلیارد نفر اخبار ایران را دنبال می کرده اند، کمی هم از همتای آرژانتینی اش یاد می گرفت که چگونه بعد از نایب قهرمانی جهان اشک می ریزد. شاید هم منتقدان اشتباه می کنند و این تیم تحت هدایت قلعه نویی است که نایب قهرمان شده و ما از آن بی خبریم!
