جماران
ادعای دختر همیشه مدعی زیر ذرهبین؛ از مسابقات جهانی تا بازیهای آسیایی
حاشیه تازه پیرامون فرزانه فصیحی، یک بار دیگر اختلاف میان ادعای یک ورزشکار و تصمیم نهاد متولی ورزش را به صدر اخبار آورده است؛ روایتی که برای قضاوت درباره آن، باید از فضای مجازی فاصله گرفت و سراغ جزئیات رفت.
جماران ورزشی: در آستانه بازیهای آسیایی ناگویا، بار دیگر نام فرزانه فصیحی در فضای ورزش ایران مطرح شده است؛ نه به واسطه رکوردی تازه یا حضوری درخشان در پیست، بلکه به دلیل ادعاهایی که درباره روند اعزام به مسابقات جهانی و بازیهای آسیایی مطرح کرده است. روایتهایی که در فضای مجازی با واکنشهای مختلفی همراه شده و حالا بررسی جزئیات آن، تصویر متفاوتی از ماجرا ارائه میدهد.
فصیحی مدعی شده با وجود به دست آوردن سهمیه مسابقات جهانی، از اعزامش جلوگیری شده و شرایط به گونهای پیش رفته که حضورش در بازیهای آسیایی نیز منتفی شده است. اما برای بررسی این ادعاها باید میان چند موضوع تفاوت قائل شد؛ کسب حدنصاب، واجد شرایط بودن، قرار گرفتن در فهرست اولیه و قطعی شدن اعزام الزاماً یک معنا ندارند و هرکدام تابع ضوابط و تأییدهای جداگانهای هستند.
در رقابتهای جهانی نیز صرف داشتن یک رکورد نمیتواند به تنهایی به معنای قطعی شدن حضور یک ورزشکار باشد. فرآیند نهایی ثبتنام و اعزام، به مقررات مسابقات، سهمیه اختصاصیافته، ظرفیت ماده مربوطه و تأیید نهادهای مسئول بستگی دارد. بنابراین اینکه یک ورزشکار رکورد لازم را ثبت کرده باشد، لزوماً به این معنی نیست که اعزام او از ابتدا تا انتها قطعی شده است.
ماجرای بازیهای آسیایی اما از زاویه دیگری قابل بررسی است. فدراسیون دوومیدانی برای مشخص کردن ترکیب تیم اعزامی، فرآیند انتخابی را در نظر گرفته بود و ورزشکارانی که خواهان حضور در ترکیب تیم ملی بودند، باید در این روند شرکت میکردند. نام فصیحی نیز در میان دعوتشدگان قرار داشت، اما طبق توضیحات مطرحشده از سوی مسئولان فدراسیون، او در رقابت انتخابی حاضر نشد. همین موضوع یکی از نقاط اصلی بحث است.
وقتی یک فدراسیون برای انتخاب اعضای تیم ملی سازوکاری مشخص میکند، منطقی است که همه مدعیان حضور در تیم، در همان فرآیند ارزیابی شوند. نمیتوان از یک سو بر اهمیت جایگاه و سابقه یک ورزشکار تأکید کرد و از سوی دیگر، سازوکاری را که برای تعیین ترکیب تیم ملی تعریف شده نادیده گرفت.
سابقه ورزشی فصیحی بدون تردید قابل انکار نیست. او در سالهای گذشته یکی از چهرههای شناختهشده دوومیدانی زنان ایران بوده و موفقیتهایی نیز در کارنامهاش ثبت شده است. اما ورزش قهرمانی بر اساس سابقه به تنهایی پیش نمیرود. آنچه جایگاه یک ورزشکار را در تیم ملی مشخص میکند، مجموعهای از عملکرد، رکورد، آمادگی و نتایجی است که در مقطع مورد نظر به دست میآورد.
از همینجا میتوان به مسئله دیگری رسید؛ تصویری که طی سالهای اخیر از فصیحی در فضای رسانهای شکل گرفته، گاهی بیشتر از آنکه حول عملکرد ورزشی او باشد، تحت تأثیر حواشی و موضعگیریهای مجازی قرار گرفته است. این اتفاق برای هر ورزشکاری میتواند یک هشدار باشد؛ چرا که شهرتی که با رکورد و مدال به دست آمده، اگر بیش از اندازه با حاشیه گره بخورد، ممکن است در نهایت خود عملکرد ورزشی را به حاشیه ببرد.
البته انتقاد از روند انتخاب یا اعتراض به تصمیم فدراسیون حق هر ورزشکاری است. ورزشکار میتواند درباره تصمیمی که آن را ناعادلانه میداند توضیح بخواهد و حتی به آن اعتراض کند. اما میان اعتراض حرفهای و تبدیل اختلاف به یک مناقشه دائمی در فضای مجازی تفاوت وجود دارد. در نهایت، افکار عمومی هم حق دارد درباره اینکه اصل ماجرا چه بوده، قضاوت کند.
فصیحی اگر همچنان خود را در قامت یکی از مدعیان دوومیدانی ایران میبیند، بهترین فرصت برای پاسخ دادن به منتقدان نیز همچنان در اختیار خودش است؛ نه در اینستاگرام، نه در استوری و نه در جدلهای رسانهای. پیست هنوز معتبرترین دادگاه برای یک دونده است.
در آستانه بازیهای آسیایی ناگویا، شاید بهتر باشد به جای ادامه دادن زنجیرهای از حاشیهها، تمرکز دوباره به همان نقطهای برگردد که اساس ورزش قهرمانی است: تمرین، مسابقه، رکورد و نتیجه. چرا که در نهایت، تاریخ ورزشکاران را بیشتر از آنکه با تعداد واکنشهای مجازی به یاد بیاورد، با آن چیزی به خاطر میسپارد که در میدان به جا گذاشتهاند.
مشاهده خبر در جماران