گرگان با وجود جایگاه ویژه در بسکتبال ایران و هوادارانی پرشور، سالهاست با کمبود یک سالن استاندارد دستوپنجه نرم میکند؛ مسئلهای که حالا به یک مطالبه جدی و ملی تبدیل شده است.
جماران؛ الهام کهزادی: گرگان سالها است بهعنوان یکی از مهمترین پایگاههای بسکتبال ایران شناخته میشود. شهری که بسکتبال در آن صرفاً یک رشته ورزشی نیست، بلکه بخشی از هویت اجتماعی مردم است. حضور پرشمار تماشاگران و نقش پررنگ هواداران، گرگان را به یکی از متفاوتترین نقاط بسکتبال کشور تبدیل کرده است. با این حال، این ظرفیت بزرگ سالها است با یک مشکل اساسی دستوپنجه نرم میکند: نبود سالن استاندارد و متناسب با حجم علاقهمندان.
سالن امام خمینی (ره) که سالها میزبان مسابقات بسکتبال گرگان بوده، دیگر پاسخگوی شرایط فعلی نیست. ظرفیت محدود، امکانات رفاهی ناکافی و دشواریهای حضور تماشاگران، باعث شده تماشای یک مسابقه خانگی برای بسیاری از هواداران به تجربهای فرسایشی تبدیل شود. در برخی مسابقات، هواداران ناچارند ساعتها پیش از شروع بازی در سالن حاضر باشند؛ بدون دسترسی مناسب به سرویسهای بهداشتی، آب یا امکان خروج و بازگشت ساده به جایگاه. این شرایط، فشار زیادی به تماشاگر وارد میکند؛ فشاری که تنها با عشق به بسکتبال قابل تحمل شده است.
با وجود این مشکلات، رفتار هواداران گرگانی در سالهای اخیر نشان داده که صبوری و همراهی، همچنان اولویت آنها است. لیدرها، عوامل اجرایی و حتی نیروهای انتظامی، تلاش میکنند فضای مسابقات کنترلشده باقی بماند. اما واقعیت این است که هیچ شور و اشتیاقی نمیتواند جای خالی زیرساخت مناسب را برای همیشه پُر کند. انتظار اینکه در چنین شرایطی هیچ حاشیهای شکل نگیرد، واقعبینانه نیست.
در این میان، موضوع ساخت سالن ۶ هزار نفری گرگان بارها مطرح شده، اما برای افکار عمومی مشخص نیست این پروژه دقیقاً در چه مرحلهای قرار دارد و چه زمانی به بهرهبرداری خواهد رسید. محدودیتهای مالی شهرداری و استان، باعث شده این نگرانی جدی وجود داشته باشد که پروژه، دستکم در کوتاهمدت، به سرانجام نرسد. همین مسئله، ضرورت ورود نگاه ملی به این موضوع را پررنگتر میکند.
برخی از کارشناسان و هواداران، راهحلی عملی و منطقی را مطرح کردهاند: ورود مستقیم وزارت ورزش و جوانان به پروژه سالن گرگان و تبدیل آن به یک پایگاه ملی بسکتبال. در این طرح، وزارت ورزش میتواند فونداسیون یا سازههای اجراشده را تحویل گرفته، پروژه را تکمیل و تجهیز کند و حتی با افزایش ظرفیت، سالنی در شأن بسکتبال ایران بسازد.
کاربری چنین سالنی میتواند چندوجهی تعریف شود. مسابقات رسمی تیمهای گرگان در این سالن برگزار شود، تمرینات همچنان در سالن امام خمینی (ره) انجام گیرد و سالن جدید بهعنوان کمپ تخصصی تیمهای ملی بسکتبال مورد استفاده قرار گیرد. در این صورت، هم مشکل اساسی هواداران گرگانی تا حد زیادی برطرف میشود و هم ایران صاحب یک کمپ مدرن و دائمی برای اردوهای تیمهای ملی خواهد شد.
مزیت دیگر این نگاه، امکان میزبانی رویدادهای بینالمللی است. سالنی با استانداردهای روز، در شهری که بسکتبال در آن زنده است، میتواند شرایط میزبانی مسابقات آسیایی و حتی تورنمنتهای تدارکاتی بینالمللی را فراهم کند؛ فرصتی که سالها است بسکتبال ایران از آن محروم مانده است.
واقعیت این است که سالن فعلی گرگان، با همه خاطرات و جایگاه نمادینش که به «قلعه عقابها» معروف شده، دیگر توان پاسخگویی به حجم هواداران و نیازهای حرفهای امروز را ندارد. ادامه این وضعیت، نهتنها فشار بیشتری به تماشاگران وارد میکند، بلکه رشد و توسعه بسکتبال را نیز محدود خواهد کرد.
مطالبه هواداران گرگانی، مطالبهای فراتر از یک خواسته محلی است. این درخواست، در صورت تحقق، میتواند به سود کل بسکتبال ایران تمام شود. شاید زمان آن رسیده که به جای نگاههای مقطعی و استانی، نگاهی ملی و راهبردی به گرگان بهعنوان یکی از قطبهای بسکتبال کشور وجود داشته باشد. دستکم، این طرح ارزش آن را دارد که بهصورت جدی مورد بحث و بررسی قرار گیرد.
