تام نیکولز در یادداشتی در آتلانتیک مینویسد دونالد ترامپ، همزمان با تداوم مشکلات آمریکا در جنگ با ایران، دستور کاهش مشارکت واشنگتن در رزمایش مشترک با کره جنوبی را صادر کرده است؛ تصمیمی که به باور نویسنده، بیش از ملاحظات نظامی و مالی، به نارضایتی ترامپ از خودداری سئول برای همراهی با آمریکا علیه ایران مرتبط است.
به گزارش سرویس بینالملل جماران، تام نیکولز، نویسنده ثابت آتلانتیک، استاد بازنشسته امور امنیت ملی در کالج جنگ نیروی دریایی آمریکا و مدرس دانشگاه هاروارد در یادداشتی انتقادی به سیاست دونالد ترامپ در قبال ایران و کره جنوبی پرداخته و استدلال کرده است که ناکامی آمریکا در جنگ با ایران اکنون بر نحوه رفتار رئیسجمهور آمریکا با متحدان سنتی واشنگتن نیز تأثیر گذاشته است.
نیکولز مینویسد زمستان گذشته، دونالد ترامپ «بیمحابا» ایالات متحده را وارد جنگ با ایران کرد و اکنون آمریکا در حال باختن این درگیری است. به نوشته او، ایران همچنان سرسختانه ایستاده، بخش بزرگی از اقتصاد جهان اکنون بیش از شش ماه قبل در معرض تهدید قرار دارد، منابع نظامی ایالات متحده بیش از حد تحت فشار قرار گرفتهاند و ذخایر مهمات آمریکا نیز به شکلی خطرناک کاهش یافته است.
او میافزاید ترامپ و ایالات متحده در جریان این جنگ با «یک شرمساری پس از دیگری» روبهرو شدهاند و ماه گذشته نیز رئیسجمهور آمریکا به دلیل احتمال وجود تهدیدی از سوی تهران برای ترورش، ناچار شده است مخفیانه و با یک هواپیمای پشتیبان منطقه را ترک کند.
نیکولز سپس با لحنی کنایهآمیز مینویسد که رئیسجمهور آمریکا پس از این اتفاقات، «گام منطقی بعدی» را برداشته است: مجازات کره جنوبی، یکی از متحدان وفادار آمریکا، و ایجاد این تصور در میان دشمنان ایالات متحده که شاید بتوانند در اراده واشنگتن برای دفاع از متحدانش تردید کنند.
چندی پیش، ترامپ به وزارت دفاع آمریکا دستور داد مشارکت خود را در رزمایش مشترک نظامی سالانه با کره جنوبی «به میزان قابل توجهی کاهش دهد».
ترامپ در پستی در شبکه اجتماعی تروث سوشال اعلام کرد یکی از دلایل این تصمیم، هزینه بالای چنین فعالیتهایی است. اما او در عین حال گفت این رزمایشها برای دوستانش در کره شمالی توهینآمیز است؛ کشوری که به گفته ترامپ، در دوران ریاستجمهوری او «تهدیدآمیز نبوده و محترمانه رفتار کرده است».
نیکولز در واکنش به این اظهارات یادآوری میکند که به نظر میرسد ترامپ چندان نگران دهها سلاح هستهای نیست که پیونگیانگ به سمت نیروهای آمریکایی و کره جنوبی نشانه گرفته است؛ تسلیحاتی که به نوشته او، بسیاری از آنها در دوران حضور خود ترامپ در قدرت توسعه یافتهاند.
او همچنین یادآور میشود که در حال حاضر حدود ۲۸ هزار و ۵۰۰ نیروی نظامی آمریکایی در کره جنوبی مستقر هستند و برخی از آنها تنها چند کیلومتر با منطقه غیرنظامی میان دو کره، موسوم به DMZ، فاصله دارند.
اما به اعتقاد نویسنده آتلانتیک، موضوع مهمتر در اظهارات ترامپ این بود که او آشکارا از این موضوع شکایت کرد که کره جنوبی در شکست دادن ایران به آمریکا کمک نکرده است.
ترامپ نوشت: «هرچند تا حدودی بیربط است (؟)، اخیراً از رئیسجمهور کره جنوبی پرسیدم آیا مایلاند در خلع سلاح هستهای جمهوری اسلامی ایران به ما بپیوندند، و آنها گفتند: "نه، ممنون!"»
نیکولز مینویسد وقتی ترامپ برای توضیح اقدامات خود تأکید میکند که موضوعی «بیارتباط» است و سپس یک علامت سؤال معنادار نیز به آن اضافه میکند، معمولاً معنای آن دقیقاً برعکس است؛ یعنی آن موضوع کاملاً با تصمیم او ارتباط دارد و حتی ممکن است انگیزه اصلی وی باشد.
از دید نویسنده آتلانتیک، کاهش ابعاد رزمایش مشترک آمریکا و کره جنوبی «تصمیمی جنونآمیز» است که نتیجهای جز آسیب زدن به یک متحد و تشویق یک دشمن برای رسیدن به این برداشت ندارد که رهبری آمریکا فاقد اراده لازم است.
نیکولز مینویسد شاید این پرسش مطرح شود که چرا کره جنوبی و دیگر کشورهای جهان آزاد باید تاوان شکستهای دونالد ترامپ را بدهند. به گفته او، چنین سردرگمیای قابل درک است؛ اما در جهانبینی ترامپ، هر باخت و هر شکست بهمنزله نوعی توهین شخصی تلقی میشود.
او میافزاید وقتی اوضاع خراب میشود، از نگاه ترامپ حتماً باید کسی مسئول شناخته شود و آن شخص «هرگز دونالد ترامپ نیست».
نویسنده آتلانتیک وضعیت کنونی را «نمایشی علنی از خشم خودشیفتهوار» توصیف میکند و مینویسد ترامپ برای کسب افتخار شخصی وارد جنگ شد، اما آنچه در عمل نصیبش شد «تحقیر مداوم» بود و به نظر میرسد تحمل این وضعیت برای او دشوار شده است.
نیکولز ادامه میدهد که ترامپ هم از رهبران اقتدارگرایی که بر روسیه، چین و کره شمالی حکومت میکنند میترسد و هم برای آنها احترام قائل است و به همین دلیل جرأت نمیکند مستقیماً با آنها درگیر شود.
به نوشته او، ترامپ در عوض تلاش میکند زخم روانی ناشی از شکست خود در ایران را با فشار آوردن به متحدان آمریکا تسکین دهد؛ بهویژه اکنون که افکار عمومی آمریکا نیز از شرایطی آگاه شدهاند که نویسنده آنها را «شرمآور» توصیف میکند و معتقد است رئیسجمهور نیروهای آمریکایی را در معرض آن قرار داده است.
نیکولز مینویسد ترامپ به سراغ کشورهایی میرود که میتواند آنها را مجازات کند، بدون آنکه نگران باشد آنها نیز متقابلاً علیه او اقدام کنند.
«جنگ ایران شکست رئیسجمهور نبود؛ دیگران او را شکست دادند»
نیکولز در ادامه با لحنی کاملاً کنایهآمیز مینویسد: «میبینید؟ جنگ ایران شکست رئیسجمهور نبود؛ دیگران رئیسجمهور را شکست دادند.»
او با ادامه همین لحن، کره جنوبی را از منظر ذهنیت منتسب به ترامپ، کشوری «بیوفا» توصیف میکند که هر چند سال یکبار رئیسجمهور آمریکا را به یک رویارویی غیرضروری با «آن مرد جوان محترم و صلحدوست در پیونگیانگ» میکشاند و اینبار نیز حاضر نشده است برای سرنگونی حکومت ایران به او کمک کند.
نیکولز مینویسد اکنون که ترامپ قادر نیست ایران را به تسلیم وادارد، نمیتواند ذخایر تسلیحاتی آمریکا را که به اعتقاد نویسنده اساساً نباید در این جنگ مصرف میشد دوباره تکمیل کند و همچنین نمیتواند به نیروهای نظامیای که خود آنها را در معرض خطر قرار داده رسیدگی کند، باید شخص یا کشوری تاوان این وضعیت را بپردازد.
به اعتقاد نویسنده، راحتترین هدفی که ترامپ دستکم در شرایط فعلی پیدا کرده، کره جنوبی است.
انتقاد از سکوت کنگره
نیکولز سپس به عملکرد کنگره آمریکا میپردازد و مینویسد در دورهای بهتر از تاریخ ایالات متحده، یک کنگره خشمگین در برابر چنین تصمیمی وارد عمل میشد و درباره آنچه او «حماقت خطرناک» مینامد، از دولت توضیح میخواست.
به نوشته او، اعضای کنگره در چنین شرایطی باید به کاخ سفید میرفتند، با رسانهها صحبت میکردند، جلسات استماع برگزار میکردند و در مجموع مانند متولیان مسئول قدرت آمریکا رفتار میکردند.
اما نویسنده معتقد است آن دوران، دستکم در میان قانونگذاران حزب رئیسجمهور، مدتهاست که به پایان رسیده است.
نیکولز مینویسد قانونگذاران حزب ترامپ «هر چیزی را که او بر سرشان بیاورد تحمل خواهند کرد».
او میافزاید ممکن است متحدان آمریکا نیز فعلاً قشقرقها و خشم ترامپ را نادیده بگیرند، اما آنها نیز از قدرت و عاملیت خود برخوردارند و احتمالاً همین حالا در حال برنامهریزی برای جهانی هستند که در آن آمریکاییها دیگر بهعنوان مردان و زنانی اصولمدار شناخته نمیشوند که به قول خود و به دوستانشان وفادار میمانند.
پیامی که چین، روسیه و کره شمالی دریافت میکنند
نیکولز در بخش پایانی یادداشت خود مینویسد چین، روسیه و کره شمالی حتماً از این سیاست، که او آن را «آشفته و جنونآمیز» توصیف میکند، نتیجهگیریهای خاص خود را خواهند داشت.
به گفته او، بار دیگر به این کشورها نشان داده شده است که وقتی ترامپ شکست میخورد، به کسانی آسیب میزند که احساس میکند آسیب زدن به آنها برایش امن و بیهزینه است.
او سپس به روابط کره شمالی و روسیه اشاره کرده و مینویسد پیونگیانگ هماکنون نیز در حال اعزام موشک و هزاران سرباز برای کمک به روسیه در جنگ این کشور علیه اوکراین است.
نویسنده در پایان هشدار میدهد که اگر در اقیانوس آرام یا شبهجزیره کره درگیری تازهای آغاز شود، یا اگر جنگ اروپا بیش از این به سمت غرب گسترش یابد، دیکتاتورهای جهان ممکن است روی این فرض حساب باز کنند که ترامپ خشم آمریکا را نه متوجه دشمنان جهان آزاد، بلکه متوجه همان کشورهایی خواهد کرد که همواره متعهد شدهاند در دفاع مشترک از آزادی، شانهبهشانه ایالات متحده بایستند.
