پایگاه «الحرة» در گزارشی تحلیلی به قلم سکینه المشخیص، دلایل خودداری کشورهای حاشیه خلیج فارس از ورود مستقیم به رویارویی نظامی با ایران را بررسی کرد و نوشت: شکاف در توان هجومی، نبود عمق راهبردی، آسیبپذیری سامانههای پدافندی و وابستگی به حمایت امنیتی آمریکا، این کشورها را به اتخاذ سیاست «صبر راهبردی» واداشته است؛ رویکردی که بهجای جنگ همهجانبه، بر دفاع فعال، جنگ الکترونیک و تلاش برای ایجاد یک شبکه پدافندی مشترک منطقهای تکیه دارد.
به گزارش سرویس بینالملل جماران، گزارش تحلیلی «سکینه المشخیص» در الحرة، به بررسی دلایل پرهیز کشورهای حوزه آبراه جنوبی از پاسخ نظامی مستقیم به حملههای ایران میپردازد. با وجود گسترش حملهها در پی تزلزل توافقنامههای پیشین و شلیک تعداد زیادی موشک و پهپاد طی ماههای گذشته که نیمی از آنها امارات و بخش دیگری کشورهای بحرین، کویت، قطر و عمان را هدف قرار دادند، موضع این کشورها کماکان در حد محکوم کردن و تاکید بر دفاع از خود باقی مانده است.
کارشناسان دفاعی دلایل اصلی این رویکرد را در سه محور تحلیل میکنند:
۱. نابرابری در توان هجومی و نبود عمق راهبردی
سرتیپ سعید الحجری، کارشناس نظامی، بر وجود یک شکاف واقعی در توان هجومی این کشورها تاکید میکند. آنها فاقد عمق جغرافیایی و راهبردی متناسب با انبارهای موشکی و پهپادی ایران هستند. با وجود داشتن جنگندههای پیشرفتهای مانند اف-۱۵، اف-۱۶ و یوروفایتر، به کارگیری آنها به معنای ورود مستقیم به جنگ است که تصمیمی بسیار حساس به شمار میرود. به باور او، بازدارندگی این کشورها نه یک ویژگی درونزا، بلکه «امانتی و وابسته به خریدهای بیرونی» است؛ از این رو بدون پشتیبانی مستقیم آمریکا امکان خنثیسازی توان نظامی ایران را ندارند.
۲. آسیبپذیری سامانههای پدافندی
اگرچه سامانههای پدافندی نظیر پاتریوت و تاد بخشی از تهدیدها را رهگیری میکنند، اما بروز آسیبها در کشورهای کویت، بحرین و قطر نشاندهنده وجود روزنههای امنیتی است. علاوه بر این، هماهنگیهای پدافندی گاه با خطاهایی همراه بوده که چالشهای تازهای در شناساگرهای دفاعی ایجاد کرده است.
۳. ترجیح صبر راهبردی و شکاف در تصمیمگیری
فیصل الحمد، کارشناس دفاعی، بر این باور است که این کشورها کماکان از الگوی «صبر راهبردی» پیروی میکنند. آنها گزینه دفاع فعال، جنگ الکترونیک برای اختلال در شبکههای هدایت پهپاد و در نهایت همکاریهای چندجانبه را مد نظر دارند، اما تمایلی به ورود ناگهانی به یک نبرد همهجانبه ندارند. با وجود تلاشهای امارات برای ایجاد یک پاسخ نظامی هماهنگ و مشترک، کشورهایی مانند عربستان و قطر ترجیح دادهاند از ورود به درگیری مستقیم پرهیز کنند.
در نهایت، ادامه این فشارها ممکن است این کشورها را به سمت شکلدهی یک پیمان پدافند هوایی یکپارچه، گسترش همکاری با کشورهایی نظیر ترکیه و پاکستان و تقویت تولیدات دفاعی بومی سوق دهد؛ هرچند این طرحها در حال حاضر بیشتر در قالب گفتگو مطرح هستند و تا عملیاتی شدن فاصله دارند.
