بعید است که اروپایی ها در برابر تهدیدهای اردوغان دست بسته باقی بمانند و بعید نیست که آنها طرح هایی برای رویارویی با ترکیه در استفاده از برگ برنده پناهندگان به عنوان سلاح علیه شان، تدوین کرده اند چه با جلوگیری از ورود این پناهندگان به داخل مرزهای شان یا اعمال تحریم ها علیه ترکیه و چه بسا دورتر از آن بروند و آن حمایت مالی و تسلیحاتی از دشمنان اردوغان است.
تهدید روشن و صریح اردوغان برای استفاده از پناهندگان به عنوان سلاح قوی در جنگش علیه اروپا، یعنی لغو توافقنامه ای است که با اتحادیه اروپا برای جلوگیری از ورود پناهندگان از طریق ترکیه به کشورهای اتحادیه اروپا در مقابل اجازه دادن به شهروندان ترک برای رفت و آمد آزادانه در اروپا بدون نیاز به «روادید» ورود به کشورهای اتحادیه اروپا و نیز شش میلیارد دلار برای خزانه ترکیه به عنوان جبران مالی، بر سر آن توافق کرد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «عبدالباری عطوان» رئیس جمهوری ترکیه نخسین و مهمترین گلوله در جنگ روانی سردی که اکنون علیه کشورهای اتحادیه اروپا به راه انداخته را شلیک کرد هنگامی که روز گذشته-جمعه- تهدید کرد که مرزهای ترکیه را به روی پناهندگانی که تمایل به رفتن به اروپا دارند به عنوان واکنش به تصویب لایحه توقف موقت مذاکرات با ترکیه برای پیوستن به این اتحادیه با اکثریت قاطع، باز می کند.
اردوغان چالش را ادامه داد زمانی که تأکید کرد که قانون اجرای حکم اعدام علیه کسانی که در کودتای نظامی اخیر دست داستند را در صورت تصویبش توسط پارلمان، امضا می کند؛ مجازاتی که اتحادیه اروپا لغو آن را به عنوان یکی از شروط برای هر کشوری تعیین کرده که می خواهد به این اتحادیه ملحق شود.
تهدید روشن و صریح اردوغان برای استفاده از پناهندگان به عنوان سلاح قوی در جنگش علیه اروپا، یعنی لغو توافقنامه ای است که با اتحادیه اروپا برای جلوگیری از ورود پناهندگان از طریق ترکیه به کشورهای اتحادیه اروپا در مقابل اجازه دادن به شهروندان ترک برای رفت و آمد آزادانه در اروپا بدون نیاز به «روادید» ورود به کشورهای اتحادیه اروپا و نیز شش میلیارد دلار برای خزانه ترکیه به عنوان جبران مالی، بر سر آن توافق کرد.
در حال حاضر نزدیک به سه میلیون پناهنده سوری در اراضی ترکیه به سر می برند و این رقم ممکن است دو برابر شود در صورتی که ترکیه از توافقنامه اش با اروپا چشم پوشی کند و اجازه دهد پناهندگان پناهندگان بیشتری از «حلب»،«الرقه»و «موصل»به این کشور وارد شوند. همانطور که اردوغان اجازه داد که اراضی ترکیه به عنوان گذرگاهی برای جهادی هایی شود که به سوریه و عراق برای پیوستن به گروه های تروریستی«داعش»، «جبهه النصره» و صدها گروه تروریستی دیگر و میلیاردها دلار برای حمایت مالی و تسلیح شان عبور کنند، اکنون وی ابزار را برعکس کرده و اجازه می دهد مهاجران و چه بسا افراد مسلح به اروپا بروند.
واکنش های اروپایی در برابر این تهدیدها به نظر تا کنون سرد بوده است.«آنجلا مرکل» صدر اعظم آلمان این تهدیدها را بی ارزش دانست این درحالی است که فرانسه گفت که «تهدیدها و تهدیدهای بیشتر بی فایده است».
نکته جالب توجه این است که ترکیه عضو موسس در پیمان«ناتو» است که بیشتر کشورهای اروپایی و نیز ایالات متحده آمریکا را در بر می گیرد و رئیس جمهوری ترکیه احساس می کند که این پیمان طی تنش در روابط کشورش با مسکو در نتیجه سرنگونی هواپیمای سوخوی روسی در نزدیکی مرزهای سوریه و نیز با حمایت ناتو از ائتلاف کردها و همچنین انتقادهای اتحادیه اروپا از حمله گسترده به مخالفان و بازداشت های گسترده در پی کودتای نظامی نافرجام که 30 هزار نفر از آنها همچنان در بازداشت هستند و بیش از صد هزار کارمند به اتهام همبستگی یا وابستگی به «جنبش خدمت»به رهبری «فتح الله گولن»که متهم به حمایت از کودتاست،وی را تحقیر کرد و در کنارش قرار نگرفت.
بی تردید این تهدیدهای اردوغان اتحادیه اروپا و رهبرانش را سردرگم کرد زیرا به مساله مهاجرت حساسیت بسیار زیادی دارند و چه بسا این تهدیدها به احزاب راستگرای تندرو که سیاست های شان ضد اسلام و مسلمانان است،خدمت کند و پیروزی «دونالد ترامپ»رئیس جمهور راستگرای نژادپرست که این پیروزی را از طریق دشمنی با اسلام و در عین دشمنی با مهاجرت به دست آورد، حمایت و الگو و نیز منبع خوش بینی شان برای پیروزی در انتخاباتی بدانند که در فرانسه و آلمان به زودی برگزار شود.
ما بر این باور نیستیم که اروپایی ها در برابر این تهدیدهای اردوغانی دست بسته باقی می مانند و بعید نمی دانیم که آنها طرح هایی برای رویارویی با ترکیه دراستفاده از برگ برنده پناهندگان به عنوان سلاح علیه شان تدوین کرده اند چه با جلوگیری از ورود این پناهندگان به داخل مرزهای شان یا اعمال تحریم ها علیه ترکیه و چه بسا دورتر از آن بروند و آن حمایت مالی و تسلیحاتی از دشمنان اردوغان و ما در اینجا درباره کردها ،ترک ها و سوری ها سحن می گوییم.
اردوغان رئیس جمهوری ترکیه در حال حاضر مجموعه ای از دشمنان و در عین حال در چندین جبهه دارد؛ او در سوریه و شرق ترکیه با کردها می جنگد و به اراضی سوریه تجاوز کرده و وارد آن شده و با نظام حاکم بر سوریه تصادم کرده است،و جنگی علیه خطرناک ترین گروه های متهم به تروریسم یعنی گروه داعش و حزب کارگران کردستان(پ.ک.ک) جدایی طلب به راه انداخته است، نظام حاکم بر عراق را به چالش می کشد و طمع خود را نسبت به موصل پنهان نمی کند،روابط تجاری و سیاسی اش با ایران نیز در حال عقب گرد است و با تنها دولتی در میان همسایگانش که می توان گفت روابطش با آن خوب است، دولت اشغالگر اسرائیل است.
آیا اردوغان رئیس جمهوری ترکیه می تواند همه این جنگ ها را به راه اندازد و در عین حال در آن ها پیروز شود یا در آنها شکست نخورد؟در این مسأله تردید داریم.ترکیه کشوری قوی است اما کشوری بزرگ نیست.
نمی دانیم که اردوغان در آستین هایش چه حیله هایی پنهان کرده که می خواهد در لحظه آخر رو کند اما بعید نمی دانیم که وی دست به ریسک بزرگی در حیات سیاسی اش بزند یعنی از پیمان ناتو خارج شود و به ائتلاف روسیه ملحق شود،آیا این کار را می کند یا در نهایت امر دست به عقب نشینی می زند همانطور که از بسیاری از مواضع خود که برخی باور داشتند استراتژیک و راسخ هستند، عقب نشینی کرد و آخرین آنها آشتی با تل آویو و ارائه سلسله امتیازهایی برای آشتی با دوست قدیم جدیدش «ولادیمیر پوتین» رئیس جمهوری روسیه است.
اردوغان مانند پلنگ زخمی است که در همه جهت ها چنگ می اندازد و با دشمنان زیادی محاصره شده که منتظر سرنگونی اش هستند.
