درگذشت عنایتالله بخشی، بازیگر باسابقه تلویزیون ایران، فقدان هنرمندی است که برای چند نسل از مخاطبان، بخشی از حافظه تصویری است. او که ساعاتی پیش چشم از جهان فروبست، بیش از آنکه صرفاً یک بازیگر باشد، حضوری ریشهدار و اثرگذار در مجموعههایی داشت که هر کدام در دورهای خاص، مخاطبان میلیونی را پای تلویزیون نشاندند.
به گزارش جماران، بخشی در دهه ۶۰ با حضور در مجموعه تاریخی «سربداران»، در فضایی حماسی و تاریخی، چهرهای مقتدر و باورپذیر از شخصیتهای آن دوره ارائه داد؛ نقشی که نشان داد او چگونه میتواند صلابت و درونیات پیچیده یک کاراکتر تاریخی را همزمان به تصویر بکشد. اندکی بعد در «بوعلی سینا» کیهان رهگذر نیز با همان جدیت و تسلط، در کنار دیگر بازیگران مطرح آن دوره همچون امین تارخ و حسن محب اهری به بازآفرینی بخشی از تاریخ و فرهنگ ایران کمک کرد.
ایسنا نوشت؛ اما شاید برای بسیاری از مخاطبان، تصویر او بیش از هر چیز با مجموعه ماندگار «امام علی(ع)» گره خورده باشد؛ جایی که با ایفای نقش عبدالله بن وهب راسبی، شخصیتی تاریخی و چالشبرانگیز را جان بخشید. او در این نقش، پیچیدگیهای یک چهره ایدئولوژیک و معترض را با بیانی کنترلشده، نگاه نافذ و حضوری سنگین مقابل دوربین ارائه داد؛ اجرایی که هنوز هم در بازپخشهای متعدد این سریال مورد توجه قرار میگیرد.
در «پهلوانان نمیمیرند» نیز بخشی در فضایی متفاوت، میان تاریخ و درام اجتماعی، حضوری اثرگذار داشت؛ مجموعهای که با روایت پهلوانی و اخلاقمداری، در ذهن مخاطبان دهه ۷۰ جای گرفت. همچنین در سریال «ولایت عشق»، در بستر روایتی مذهبی ـ تاریخی، بار دیگر توانایی خود را در ایفای نقشهای رسمی و پرصلابت با ایفای شخصیت «عیسی جلودی» (از فرماندهان جنگی عباسی و والی مکه و مصر) نشان داد.
او در سالهای بعد نیز با حضور در آثاری چون «تبریز در مه» (در نقش پیرقلیخان قاجار) و مجموعههای اجتماعی و خانوادگی دیگر، ارتباط خود را با تلویزیون حفظ کرد و نشان داد که همچنان بازیگری منضبط و متعهد است؛ بازیگری که چه در نقشهای منفی و چه در شخصیتهای خاکستری و مثبت، توان خلق تیپهای ماندگار را دارد.
ویژگی مشترک نقشهای تلویزیونی عنایتالله بخشی، صدا و بیان قدرتمند، تسلط بر متن و درک عمیق از موقعیت تاریخی و اجتماعی کاراکترها بود. پیشینه جدی او در تئاتر و آشنایی با شیوههای سنتی روایت، به بازیهایش وزنی خاص میبخشید؛ حضوری که اغلب با اقتدار، وقار و گاه تلخی همراه بود و به شخصیتها هویتی مستقل میداد.
درگذشت این بازیگر باسابقه، یادآور نسلی از هنرمندان است که تلویزیون را نه صرفاً رسانهای برای سرگرمی، بلکه بستری برای روایت تاریخ، فرهنگ و هویت میدانستند. نام و تصویر عنایتالله بخشی در قاب مجموعههایی که بارها بازپخش شدهاند، همچنان زنده خواهد ماند؛ در قابهایی که بخشی از خاطرات جمعی ایرانیان را شکل دادهاند.
