پایگاه خبری جماران: یک عضو مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم با تأکید بر اینکه هر کاری که سایه شوم جنگ را از کشور دور کند مبارک است، گفت: توصیه بنده، یک اتحاد ملی و یک آشتی ملی است؛ آشتی ملیای که شامل کسانی هم شود که در خارج از کشور هستند و میخواهند به این ملت برگردند. تدبیری بیاندیشند که این بندگان خدا به کشورشان برگردند. بعضیهایشان در اواخر عمرشان هستند و میخواهند در کشور خودشان بمیرند. این ترس و اضطرابی که در دل بعضیها ایجاد شده از بین برود.
مشروح گفتوگوی خبرنگار جماران با حجتالاسلام و المسلمین محمدتقی فاضل میبدی را در ادامه میخوانید:
در مورد تصمیمی که نظام برای توافق و مذاکره گرفت، نظر شما چیست؟
من امیدوارم تفاهمی که صورت گرفته پایان بسیار خوشی داشته باشد؛ چون جنگ واقعاً چیز بدی است، کشور را نابود میکند، ملت را رنج میدهد و نگران میکند. مردم مدتهاست در اضطراب جنگ بودند و هر کاری که سایه شوم جنگ را از کشور به دور کند، آن کار مبارک است، آن امضا مبارک است.
امیدوارم دیپلماسی دولت بهگونهای باشد که فرجام این کار، خوشی و پیروزی ملت ایران و سرافرازی نظام و ملت باشد. زیان دیگری که در این سالها به خاطر تدبیرهای ناپسند و فشارهای زور آمریکا بر ملت ما تحمیل شد، مسأله تحریمها بود. این تحریمها بسیار چیز بد و خطرناکی است؛ کمر اقتصاد ایران را شکسته و ملت را گرفتار تورمهای پلکانی کرده است. امیدواریم که انشاءالله بگذارند یک عدهای که این تفاهم به توافق خیلی خوبی برسد و سایه شوم تحریمها هم مانند سایه جنگ از سر ملت برداشته شود.
ولی متأسفانه در کشور ما، بهویژه در این سالها، یکعده انسانهای بیخرد و انسانهایی که ممکن است از جای دیگری هدایت شوند، در برابر دیپلماسی دولت ایستادگی میکردند. در زمانی هم که مرحوم امام خمینی(س) آن قطعنامه پایان جنگ ایران و عراق را پذیرفته بودند، یک عدهای با تصمیم امام مخالف بودند؛ یعنی کاسههای داغتر از آش! ولی بالأخره امام در قلهای قرار گرفته بود که کسی جرأت مخالفت نداشت. متأسفانه الآن عدهای علیه دولت، علیه این تصمیمی که گرفته شده و علیه مذاکره صحبت میکنند. اینها برای کشور بسیار خطرناک و زیانبار است.
این همان چیزی است که صهیونیستها میخواهند. این چیزی است که برخی از اپوزیسیونهای خارج از کشور میخواهند؛ اینکه ملت ایران به آسایش و آرامش نرسد و همیشه درگیر باشد و با کشور دیگری درگیری داشته باشد. این خواسته آنهاست. ولی ما امیدواریم دولت آقای پزشکیان، با تلاشی که میکند و با حمایتهایی که از مقامات بالاتر میشود و با هماهنگی فرماندهان سختکوش سپاه، این تصمیمی که گرفته شده را در ۶۰ روز آینده به یک پایان خوش و پیروزی برای ملت ایران برساند.
جنس مخالفتهایی که الآن با این تصمیم میشود چگونه است؟ بههرحال یک بخش آن را نمایندگان مجلس مدیریت میکنند، یک بخشی را افراطیون خیابانی و اقلیتهایی که صدای بلندی در این کشور دارند. دلیل و جنس این مخالفتها چیست به نظرتان؟
این مخالفتها مغرضانه یا جاهلانه است. یکعده واقعاً غرض دارند که در برابر دولت بایستند؛ همانطوری که در زمان دولت آقای روحانی هم این غرضها خودش را نشان میداد. منافعشان در این تأمین میشود که کشور در آرامش نباشد. در کشوری که آرام باشد، صلح باشد و مردم به دولت و آینده کشور امیدوار باشند، پای صندوقهای رأی شرکت میکنند و اگر انتخابات هم آزاد باشد، انسانهای خردمند و برجسته را انتخاب میکنند؛ دیگر جای اینها در مجلس نیست. اینها فکر میکنند اگر کشور را در حالت اضطراب نگه داریم و مردم را از دولت و حکومت ناامید کنیم، وقتی در انتخابات شرکت کنیم، رأی برای ماست و همان اقلیتی که میآیند به ما رأی میدهند.
اینها در حال و هوای این چیزها هستند؛ نمیخواهند یک ملت آگاه، خردمند، امیدوار و آیندهنگر در کشور وجود داشته باشد. بنابراین حضور برخی از نمایندگان ۵ درصدی و ۴ درصدی در مجلس به این علت است که مردم به خاطر اضطراب و نگرانی پای صندوق رأی نمیآیند و به دولت اعتماد ندارند. اینها رفتهاند در مجلس نشستهاند و میخواهند کشور را به همین وضع نگه دارند.
منافع دیگری هم پشت این جریانها قرار گرفته است. اگر کشور آرامش داشته باشد، منافع آنها تأمین نمیشود. بنابراین منافع مافیای قدرت و ثروت (هر کس که میخواهد باشد) موقعی تأمین است که کشور دائم در حال جنگ سردی قرار داشته باشد تا بتوانند کار خودشان را کنند. من امیدوارم این غرضها و جهلهایی که هنوز هم در برخی جاها وجود دارد، در جامعه ما از بین برود و بهجای آن خرد، فهمیدگی و تدبیرِ خوب بر کشور حاکم بشود.
اینها مدعی تبعیت از رهبری هم هستند، اما بعضاً میگویند شاید رهبری راضی نباشد. این تفسیر به رأیها و نیتخوانیها چیست؟ آیا اینها واقعاً تابع رهبریاند؟
من معتقدم نزدیکترین نهاد به رهبری در حال حاضر، دولت و سپاه است. دولت و سپاه دارند در این تفاهمنامه همکاری میکنند و قطعاً نظر رهبری هم همین است. اگر غیر از این بود، دولت و سپاه وارد نمیشدند. بله، اینها میخواهند جامعه را گمراه کنند. بالأخره در زمان پیامبر خدا(ص) هم عدهای بودند که جلوتر از پیامبر حرکت میکردند و برخلاف دستورات ایشان عمل میکردند، که خداوند به آنها هشدار داد. الآن هم همین است و همیشه همین بوده که عدهای به شکل افراطگونه رفتار کنند.
نمونه بارزش در زمان امیرالمؤمنین(ع)، خوارج بودند که میخواستند جلوتر و دیندارتر از امیرالمؤمنین حرکت کنند؛ به قول ما، کاسههای داغتر از آش. اینها در تاریخ همیشه بودهاند. امیدواریم که الآن در اقلیت باشند و بحمدالله حرفشان هم به جایی نرسید. دولت مواضع خیلی خوبی داشت و نیروهای نظامی هم مواضع خیلی خوبی گرفتند و امیدواریم اینها هم سر جای خودشان نشسته باشند.
به نظر شما مهمترین اقدامات دولت در دوره پساجنگ چیست؟
تصمیمی از سوی دولت اعلام شد که عدهای را از اعدام عفو کردند؛ همین که میگویند عفو کردند، نجات پیدا کردند یا از زندان آزاد شدند، بسیار خبر خوشی است. امیدوارم این خبر خوش فراگیر شود و یک آشتی ملی به تماممعنا بر این کشور حاکم گردد؛ بهویژه مسأله رفع حصر آقای موسوی که شنیدهام مقدماتی انجام شده است. امیدواریم هرچه زودتر این بنده مخلص خدا به زندگیاش برگردد و مردم با او در تماس باشند. بالأخره ایشان از نیروهای پاک انقلاب و از ذخیرههای انقلاب هستند و مدتهاست در حصر به سر میبرند و الآن هم بیمارند. انشاءالله شورای عالی امنیت ملی تدبیر خوبی بیندیشد تا هرچه زودتر عفو عمومی داده شود و آقای مهندس موسوی هم آزاد شود.
با توجه به استقبال خوبی که جهان، بهویژه کشورهای منطقه، از توافق بین ایران و آمریکا داشتند، در حوزه مسائل سیاست خارجی چه اقداماتی باید انجام دهیم؟
ببینید، با امضای این تفاهمنامه، کشورهای منطقه هم واقعاً خوشحال هستند؛ چون جنگهایی که گاهوبیگاه در خلیجفارس وجود داشت، اقتصاد منطقه را فلج کرده بود، جلوی صادرات و واردات را گرفته بود و در میان عربهای خلیجفارس اضطراب ایجاد کرده بود. الآن همه خوشحال هستند و انشاءالله دیپلماسی دستگاه وزارت خارجه ما بتواند با این کشورهای منطقه روابط بسیار خوبی برقرار کند.
ما منهای کشورهای منطقه، در این نقطه از خاورمیانه تنها هستیم. امیدواریم دولت با تدبیری که میاندیشد، حسن رابطه و ارتباط خیلی خوب و فراگیری در کل منطقه خلیجفارس ایجاد کند.
توصیه بنده، یک اتحاد ملی و یک آشتی ملی است؛ آشتی ملیای که شامل کسانی هم شود که در خارج از کشور هستند و میخواهند به این ملت برگردند. تدبیری بیاندیشند که این بندگان خدا به کشورشان برگردند. بعضیهایشان در اواخر عمرشان هستند و میخواهند در کشور خودشان بمیرند. این ترس و اضطرابی که در دل بعضیها ایجاد شده از بین برود.
من خیلی نگرانم که چرا اینها نباید بتوانند به کشور خودشان برگردند؟ واقعاً باید برگردند. من دوست دارم برگردند. حالا اگر کسی مرتکب قتل شده یا جرم سنگینی انجام داده، بحث دیگری است؛ اما کسی که صرفاً یک موضعگیری سیاسی کرده و چهبسا پشیمان هم باشد، باید یک فرمان فراگیر و دستوری از سوی قوه قضائیه داده شود که بالأخره به کشورشان و به آغوش ملت بازگردند. آنها هم از خدا میخواهند که این کار انجام بشود و برگردند.
از سوی دیگر، بتوانیم زندانهایمان را خلوت کنیم؛ بهویژه زندانیان سیاسی را با یک عفو عمومی آزاد کنیم تا بالأخره کشور به یک رونق اقتصادی، آرامش روحی و آشتی ملی بازگردد.
