ساختمان‌های خراب‌شده را می‌توان از نو ساخت اما روحیه اجتماعی به سادگی ترمیم نمی‌شود

به گزارش جماران، هادی خانیکی، غلامرضا ظریفیان، نعمت‌الله فاضلی، روزبه کردونی در یادداشت مشترکی در روزنامه اطلاعات مطلبی درباره روحیه اجتماعی نوشتند. برشی ازآن در ادامه مطلب آمده است: 

ایران پس از جنگ رمضان، در فضای «نه جنگ، نه صلح» قرار گرفته است؛ وضعیتی تعلیقی و فرساینده که بسیاری از جوامع پساجنگ تجربه می‌کنند.

التهاب کامل جنگ فروکش کرده، اما آرامش مطمئن صلح هنوز بازنگشته است.

اگر بازآفرینی اجتماعی درست فهمیده و سیاست‌گذاری نشود، اعتماد نسبی به بی‌اعتمادی، همکاری نهادی به رقابت و همبستگی به گسست پیوندها می‌انجامد.

نخستین مسئله بازسازی، دیوارها نیست؛ بازسازی روانی، اجتماعی و سیاسی توانِ باهم‌ماندن است.

خانه را می‌توان از نو ساخت، اما اگر اعضای جامعه نتوانند دوباره به یکدیگر تکیه کنند، بازسازی فقط صورت شهر را ترمیم می‌کند، نه جان آن را.

جامعه پساجنگ، پیش از پروژه به پیوند نیاز دارد؛ پیش از دستورالعمل‌گذاری به اعتماد عملی.

جنگ فقط ساختمان‌ها را خراب نمی‌کند؛ ذهن و زبان را تغییر می‌دهد، حافظه را زخمی می‌کند و آینده را از حالت مطمئن بیرون می‌آورد.

پس از توقف جنگ، دشوارترین آزمون آغاز می‌شود و تهدیدهای درونی دوباره سر برمی‌آورند.

زندگی در وضعیت «نه جنگ، نه صلح»، زندگی در فاصله میان خبر و شایعه و بیم و امید است.

خطر اصلی این است که تعلیق به عادت تبدیل شود و جامعه به سمت فرسایش تدریجی منابع انسانی و اجتماعی و اقتصادی برود.

در چنین وضعی، با هم بودن و همکاری سخت‌ترین مهارت اجتماعی دوران پساجنگ است.

همکاری یعنی متفاوت بمانیم، اما برای امری مشترک کنار هم کار کنیم.

تفاوت‌های دینی، قومی، جنسیتی، نسلی، زبانی، طبقاتی و سیاسی باید محترم بمانند و به رسمیت شناخته شوند.

اگر مردم حس نکنند که رنج آنان دیده شده و صدای آنان شنیده می‌شود، بازسازی به گسستی تازه میان حاکمیت و جامعه تبدیل می‌شود.

بازسازی خرابی‌ها کافی نیست؛ پیش از آن باید زنجیره رکود، درماندگی و ناامیدی به آینده را تدبیر کرد.

گفت‌وگو در دوران نه جنگ، نه صلح، فقط زبان تفاهم نیست؛ جان‌مایه دفاع همه‌جانبه ملی است.

جامعه‌ای که با خود سخن نمی‌گوید، دیر یا زود گرفتار شایعه، خشم، سوءظن و فرسایش روانی می‌شود.

مسئله دوران نه جنگ، نه صلح فقط این نیست که دشمن چه می‌کند؛ مسئله این است که ما با یکدیگر چه می‌کنیم.

آینده را کشف نمی‌کنند، می‌سازند و موثرترین کار پس از ویرانی، ساختن دوباره «ما» است.