در این گزارش آمده است: چهارمین آیین گرامیداشت محمدرضا لطفی، همزمان با سالروز تولد این هنرمند با حضور تعدادی از هنرمندان کشور در تالار خلیج فارس فرهنگسرای نیاوران تهران برگزار شد.
شهرام صارمی، نوازنده و پژوهشگر موسیقی، از لطفی با عنوان بدعت‎گذاری در ترجمان هنر یاد کرد و تأسیس کانون چاوش، مکتب‎خانه میرزا عبدالله و خانه شیدا را از جمله فعالیت‎های بسیار تأثیرگذار او دانست.
این نوازنده با اشاره به تاسیس کانون چاوش پس از پیروزی انقلاب اسلامی توسط لطفی، ابتهاج و علیزاده افزود: این کانون تاثیرات شگرفی بر موسیقی داشته که امروز هم ادامه دارد.
نگاه نو و به روز به موسیقی ایران همراه با دیگر هنرها و همراهی با اتفاقات اجتماعی ایران از دستاوردهای این کانون است. به هر صورت لطفی در خارج از مرزهای ایران بسیار تاثیرگذار بود و فعالیت‎های گسترده‎ای چه در محیط‎های عمومی و چه محیط‎های دانشگاهی داشت.
این فعالیت‎ها منجر شد تا در خارج از ایران شناخت صحیحی از موسیقی ایران به وجود آید.
امیرحسین رائی، نوازنده و مدرس موسیقی و از بنیانگذاران مکتب‌خانه شیدا نیز در این مراسم ضمن برشمردن ویژگی‎های موسیقی دستگاهی، موسیقی را از جمله هنرهای اجتماعی دانست که چند وجهی است.
وی درباره چندوجهی بودن فعالیت‎های لطفی افزود: نخستین فعالیت لطفی تعلیم و تعلم موسیقی است. این هنرمند همواره تلاش داشت تا موسیقی دستگاهی را به نسل‎های بعد انتقال دهد. لطفی به حضور منظم هنرجویان در کلاس، کوک دقیق، تشریح گرامر ردیف و موارد دیگر بسیار اهمیت می‎داد. وی همواره اصرار داشت تا تمام دانسته‎هایش را به نسل بعد انتقال دهد و در این راه از هیچ کوششی فروگذار نمی‎کرد.
سیدعباس سجادی مدیرعامل بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران هم دراین برنامه با طرح سؤالی بیان کرد: چرا باید مقام لطفی را گرامی داشت؟ در دنیایی که سلبریتی‎ها و فضای مجازی خود را به ما تحمیل می‎کنند بزرگ داشتن بزرگان از واجبات است.
او افزود: لطفی چراغ راه است، حتی اگر در بین ما نباشد ما موظفیم قدر داشته ‏هایمان را در عرصه هنر و فرهنگ بدانیم.
بابک خضرایی استاد دانشگاه هم لطفی را نادره دوران دانست که گستره فعالیت‎هایش از موسیقی فولکلوریک تا کار با ارکستر سمفونیک است.
وی اظهار کرد: لطفی موسیقی کلاسیک تا موسیقی خانقاهی را می‎شناخت و با شعر و انواع آن آشنا بود. او جانش را به این فرهنگ پیوند می‎داد. لطفی هیچ‌گاه کار پیش پا افتاده انجام نداد. این روحیه‌اش با ابوالحسن صبا هماهنگ بود. مهم‎ترین وجه کار لطفی آشنا کردن نسل روشنفکر جامعه با موسیقی دستگاهی ایرانی بود در حالی که بسیاری می‎پنداشتند که این موسیقی محفلی است اما آثار لطفی تمام این تفکرات را عوض کرد.
خضرایی ادامه داد: لطفی و دیگرانی چون حسین علیزاده و پرویز مشکاتیان نشان دادند که در دشتی و ماهور، با تار و سنتور هم می‎شود سرودهایی پر شور ساخت. لطفی رموز نوازندگی را می‎دانست و عارف و عامی را شیدای موسیقی‎اش کرد. لطفی گروه‎نوازی را هم دگرگون کرد و همچنان که شجریان گفت خود هماورد یک گروه بود.
مجید درخشانی نوازنده و آهنگساز موسیقی ایرانی نیز در بخش پایانی مراسم بیان کرد: دوست داشتم امشب ساز بزنم ولی آمادگی جسمی ندارم. من در محضر لطفی آموزش دیدم و از اخلاق و منش او خاطرات بسیاری دارم. لطفی در همه امور بویژه تدریس به شاگردانش بسیار دقت داشت و این یک ویژگی بارز و برجسته او بود.
3091
انتهای پیام
این مطلب برایم مفید است
0 نفر این پست را پسندیده اند

موضوعات داغ

نظرات و دیدگاه ها

مسئولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آنهاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.