جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یادداشت/

یادباد آن روزگاران، یادباد

نویسنده:
کد خبر: ۱۲۶۳۹۲۳
یادباد آن روزگاران، یادباد

پایگاه خبری جماران: یک وجب از خاک ایران به دشمن ندادیم و پیروز شدیم. چرا؟ چون «همه با هم» و برای هم بودیم؛ چون حبّ وطن و مردم هر دو جزو ایمانمان بود؛ به جای مچ، دست یکدیگر می‌گرفتیم؛ به جای سوء ظن، به هم حسن ظن داشتیم؛ مرز بین‌مان سلیقه سیاسی و حتی مسلکِ همسنگرمان نبود؛ صبور بودیم. دل‌هایمان پر از محبت و خالی از کینه بود، و نظر مخالف زمینه‌ساز پخته‌تر شدن‌مان بود. پشت هم را خالی نمی کردیم. فخری بر هم نداشتیم و آبروی هم بودیم و...

دفاع ما بخاطر همین فرهنگ، مقدس شد، به پیروزی رسید و بهت جهانیان را برانگیخت.

آیا حالا هم، همان روحیه را داریم؟ براستی چقدر حاضریم ضعف یا عیب یکدیگر را بپوشانیم؟ آیا می‌توانیم از تفاوت‌ها بگذریم و جایی که نام «ایران» در میان است، علایق و سلایق سیاسی و گروهی را کنار بگذاریم و یار هم باشیم؟

هر وقت در پاسخ این سؤالات دچار تردید شدیم، خوب است تاریخ‌مان را مرور کنیم.

امام به ما آموخت که جنگ نه، اما دفاع مقدس است. و دفاع از آرمانهای راستین انقلاب، مرزهای کشور و زندگی مردم؛ چه پشت خاکریز نبرد نظامی و چه در خاکریز نبرد دیپلماتیک، چه در فرهنگ و چه اقتصاد و چه فناوری، مقدس است.

هر کسی ادعای پیروی از فرهنگ دفاع مقدس را دارد، پشت برادر خود را خالی نمی کند، اشتباهی اگر دارد می پوشاند یا خصوصی و دلسوزانه منتقل می کند. انگ نمی زند، و از زبان دشمن، برادری که در حال نبرد با همان دشمن در عرصه دیپلماسی است را تحقیر و فریب خورده و ...معرفی نمی کند!

هفته دفاع مقدس مبارکباد

-------

photo_2019-09-24_22-54-46

پ.ن: عکس اول حدود ۳۵ سال پیش و کنار رودخانه بهمنشیر است. بچه های اردوگاه شهدای تخریب (تیم شهید علیرضا عاصمی ) برای عملیات بعدی آموزش غواصی می دیدند.

photo_2019-09-24_22-54-50

عکس دوم در محضر استاد و اخوی عزیزم دکتر محسن اسماعیلی و مربوط به عملیات برون مرزی فتح یک (شهریور و مهر ۶۵) در منطقه کرکوک عراق است. پشت سر ما بقایای منهدم شده یک ایستگاه رادیویی منافقین پیداست.

photo_2019-09-24_22-54-52

عکس سوم نیز مربوط به همان عملیات است. بدلیل رهگیری نیروهای نظامی عراق و احتمالا خبرچینی جاسوسان آنها در مناطق شهری و روستایی کردستان عراق، در پوشش و زبان کردهای همان منطقه (و البته با کمک عده زیادی از آنها) مسیرهای تردد را پیاده و از لابلای کوهها انتخاب می کردیم. اینجا بچه رزمنده ها لحظاتی به استراحت نشسته اند.

اخوی یک دوربین و چند فیلم خام در کوله پشتی همراه آورده و پیش بینی کرده بود. روحیه خبرنگاری و ثبت وقایعش بالا بود. تقریبا هر آنچه عکس از عملیات فتح یک مانده، از عکسهای همان دوربین است که گمانم یک pentax 135 قدیمی بود.

انتهای پیام

دیدگاه شما