آیا آرسنال می تواند قهرمانی اش را در لیگ برتر انگلیس تکرار کند؟

ورزشی جماران، در چشم ها است. سر الکس فرگوسن در دوره طلایی منچستریونایتد هر تابستان با نگاه کردن به چشمان بازیکنانش به دنبال نشانه ای بود تا بفهمد آیا آن ها هنوز عطش قهرمانی دارند یا آن فروکش کرده است. 

پپ گواردیولا در بارسلونا، بایرن مونیخ و منچسترسیتی چنین کار مشابهی را انجام می داد. به نوشته اتلتیک، سرمربی اسپانیایی زمانی که هدایت بایرن را بر عهده داشت در سال ۲۰۱۴ به خبرنگاران گفت: "به چشمان بازیکنانتان نگاه می کنید و آن کمی شبیه نگاه به یک معشوق است. یا شور و اشتیاق را می‌بینید، یا می‌بینید که شور و اشتیاق در حال از بین رفتن است."

به همین خاطر تعجب آور نیست که بشنوید میکل آرتتا از کلمات مشابهی برای آرسنالی استفاده می کند که خود را برای دفاع از عنوان قهرمانی اش در لیگ برتر آماده می کند (جمعه در هفته نخست لیگ برتر انگلیس به مصاف کاونتری می رود). او درباره انرژی در بدن ها، چشم ها و نحوه نگاهشان صحبت کرد و دوست دارد این انرژی و روحیه از ابتدا وجود داشته باشد. 

فتح لیگ برتر پس از آخرین قهرمانی این تیم در سال ۲۰۰۴ حاصل تلاش آرتتا، کادر فنی و بازیکنانش بود که از مدت ها قبل به دنبالش بودند. اگر از دسامبر ۲۰۱۹ که سرمربی اسپانیایی هدایت این تیم را بر عهده گرفت حساب نکنیم که رسیدن به چنین موفقیتی دست نیافتی به نظر می رسید اما از همان اوایل فصل ۲۳-۲۰۲۲ که نخستین نایب قهرمانی های پیاپی (سه بار) به ثبت رسید این قضیه قابل مشاهده بود. آرتتا در جریان فصلی که قهرمان شدند گفت که آن ها وسواس شدیدی برای فتح لیگ برتر دارند. 

اکنون دوباره شروع شده است.

سرمربی اسپانیایی در یک مصاحبه با سایت رسمی باشگاه آرسنال درباره مسئولیت ادامه دادن به پیروزی ماه می، تمایل به ارتقای باشگاه به سطحی متفاوت، نیاز به تیم بهتر و بازیکنان بهتر، شناسایی زمینه های پیشرفت و آنچه برای دست یابی به آن لازم است، صحبت کرد. 

در رابطه با زمینه های پیشرفت هیچ راز بزرگی وجود ندارد. قهرمانی آرسنال در فصل گذشته با ۷۱ گل، کمترین آمار گلزنی یک تیم قهرمان از لسترسیتی ۱۶-۲۰۱۵ بود. 

از این تعداد گل، ۲۵ گل از روی ضربه آزاد به ثمر رسید که بالاترین آمار در تاریخ ۳۴ ساله لیگ برتر برای یک تیم قهرمان به حساب می آید. ۴۲ گل هم در جریان بازی به ثمر رسید که با اختلاف پایین ترین آمار در یک دهه گذشته است. 

دومین آمار پایین در گلزنی در جریان بازی یک تیم قهرمان ۶۱ گل است که چلسی در فصل ۱۷-۲۰۱۶ به ثمر رساند. همه تیم هایی که در یک دهه گذشته قهرمان شدند حداقل ۴۵ درصد بیشتر از آرسنال در فصل گذشته گل هایشان در جریان بازی بوده است. در رابطه با منچسترسیتی در فصل ۱۹-۲۰۱۸ دو برابر می شود. 

این را می‌توان بخشی از یک جریان گسترده‌تر دانست؛ فصل گذشته در لیگ برتر میانگین ۲.۷۵ گل در هر بازی به ثبت رسید (کاهش شدید نسبت به ۲.۹۳ گل در هر بازی فصل قبل و ۳.۲۸ گل یک سال پیش از آن) که از آن تنها ۱.۸ گل در هر مسابقه در جریان بازی (کاهش شدید نسبت به ۲.۱۵ گل در فصل قبل و ۲.۳۸ گل در فصل ۲۴-۲۰۲۴) بود. با این حال می‌توان گفت که آرسنال در میان تیم‌های پیشتاز این تغییر بوده است، نه اینکه از آن پیشی گرفته باشد.

عملکرد بازیکنان تهاجمی در فصل گذشته به شکل شگفت آوری برای یک تیم قهرمان ضعیف بود. در رابطه با گل سازی در لیگ برتر ویکتور گیوکرس با ۱۵ (۱۴ گل و یک پاس گل) بالاتر از همه بود و پس از او، لئاندرو تروسار (شش و شش) و بوکایو ساکا (هفت و پنج) هر یک با ۱۲ و اِبِرچی اِزه با ۹ (هفت و دو) قرار گرفتند. پشت سر آن ها در خط میانی، دکلان رایس با ۹، یورین تیمبر مدافع با هشت و مارتین اودگارد و میکل مرینو هافبک و گابریل مدافع با هفت قرار داشتند. 

برای اینکه این موضوع را بهتر درک کنید، یک فصل قبل که لیورپول قهرمان لیگ برتر شد، محمد صلاح ۴۷ گل ساخت (۲۹ گل و ۱۸ پاس گل). این در حالی بود که لوییس دیاس (۱۳ و پنج)، کودی خاکپو (۱۰ و چهار)، دومینیک سوبوسلای (شش و شش)، الکسیس مک آلیستر (پنج و پنج)، ترنت الکساندر آرنولد (سه و شش) و دیگو ژوتا (شش و سه) نیز نقش داشتند.

یک فصل قبل از آن، ارلینگ هالند، منچسترسیتی را با ۳۲ گلی که ساخت در قهرمانی رهبری کرد (۲۷ گل و پنج پاس گل). پس از او فیل فودن (۱۹ و هشت)، خولیان آلوارس (۱۱ و ۹)، رودری (هشت و ۹)، برناردو سیلوا (شش و ۹)، کوین دی بروین (چهار و ۱۰) و جرمی دوکو (سه و هشت) قرار داشتند. 

این آمار در رابطه با آرسنال ناامید کننده به نظر می رسد. 

با این حال چنین ضعف آشکاری برای یک تیم قهرمان به خصوص در بازی باز، همچنین می تواند یک فرصت تلقی شود. دو مدافع عنوان قهرمانی قبلی از کاهش آمار گلزنی شان خیلی آسیب دیدند؛ لیورپول از ۸۶ گل در فصل ۲۵-۲۰۲۴ به ۶۳ گل در فصل گذشته و سیتی از ۹۶ گل در فصل ۲۴-۲۰۲۳ به ۷۲ گل رسید. 

دیدگاه نیمه پر لیوان این است که بگوییم آرسنال باید بتواند راه‌هایی برای بهتر کردن آمار ۷۱ گل خود پیدا کند.

آشکارترین روش دستیابی به آن این است که علاوه بر اطمینان از رهایی ساکا و کای هاورتس از مصدومیت، تیم از طریق نقل و انتقالات تقویت شود. آرسنال یکی از خریدهای بزرگ این پنجره را انجام داد که آن امضای قرارداد با برونو گیمارش برزیلی بود که برای آن به نیوکاسل ۷۵ میلیون پوند داد. همچنین با پیرو هینکپیه اکوادوری از بایرلورکوزن (پس از یک فصل موفقیت آمیز به عنوان بازیکن قرضی)، خریستوس تسولیس، وینگر یونانی از بروژ و ایلان ملیه دروازه‌بان به عنوان ذخیره داوید رایا قرارداد امضا کرد. 

گیمارش موجب تقویت خط میانی خواهد شد که با حضور رایس، اودگارد، مرینو، ازه، مارتین سوبیمندی و لویس اسکلی قدرتمند بود. 

زمانی که آرتتا درباره بازیکنان بهتر صحبت کرد، وینیسیوس جونیور در بالای این فهرست قرار داشت. به دست آوردن چنین بازیکنی همیشه یک کار سخت محسوب می شد و آن مشخص شد چون بازیکن برزیلی قراردادش را با رئال مادرید برای شش سال دیگر تمدید کرد. با این حال تلاش برای امضای قرارداد با او نشان داد که آرتتا دوست دارد چه بازیکنی به تیمش ملحق شود؛ یک‌ وینگر در سطح کلاس جهانی در ۲۶ سالگی که در اوج دوران ورزشی اش قرار دارد. 

گفتنش از انجام دادنش آسان تر است، به خصوص زمانی که خیلی از بهترین بازیکنان تهاجمی در تعدادی تیم انگشت شمار متمرکز شده اند. 

آن در لیگ قهرمانان فصل گذشته برجسته بود، خیلی قبل تر از اینکه بارسلونا، رئال مادرید، بایرن مونیخ و پاری‌سن ژرمن به تیم خود به ترتیب آنتونی گوردون، یان دیومانده، اسماعیل صیباری و مگنس آکلیوش را اضافه کنند. حتی اگر آرسنال بتواند به عنوان مثال با بردلی بارکولا، وینگر پاری‌سن ژرمن یا آلوارس، مهاجم اتلتیکومادرید قرارداد امضا کند خیلی سخت است که بتوان گفت گزینه های حمله اش با بارسلونا، رئال مادرید، بایرن یا پاری‌سن ژرمن برابر است. 

با توجه به جدایی تروسار و پیوستن این بازیکن به بشیکتاش و عدم اطمینان پیرامون گابریل مارتینلی که در تحقق وعده های اولیه اش دچار مشکل شده است، تمرکز روی جناح چپ قابل درک است. با این حال اگر وینیسیوس پلن A بود، پلن B مشخصی وجود ندارد. 

از میان وینگرهای چپ موجود در شروع تابستان، گوردون و مورگان راجرز به ترتیب به بارسلونا و چلسی پیوستند. دیومانده که هم می تواند در هر دو طرف بازی کند اکنون هم تیمی وینیسیوس در رئال مادرید است. 

درخواست آرسنال در شروع تابستان برای خرید کنان ییلدیز توسط یوونتوس رد شد. بارکولا که هدف نخست لیورپول است بازیکن با استعدادی است اما همان تضمین‌هایی را که بازیکنی مانند وینیسیوس جونیور، در دنیای ایده‌آل آرتتا، می‌توانست داشته باشد را ندارد.

می‌توان استدلال کرد که هر یک از مهاجم های آرسنال این بار تاثیرگذارتر خواهند بود. دوباره هاورتس و ساکا نباید مصدوم شوند، در حالی که خریدهای تابستان ۲۰۲۵، گیوکرس و ازه اثر گذاری شان بیشتر باشد و اتان انوانری و مکس داومن، بازیکنان تیم های پایه یک سال بزرگ تر شدند و تجربه بیشتری دارند. 

تصمیم به فروش تروسار ۳۱ ساله که فصل قبل چنین تاثیرگذاری در فتح جام داشت شاید تعجب برانگیز باشد اما منطقی پشت آن وجود داشت که تسولیس با هفت سال سن کمتر از او جانشینش شود. تسولیس در بازی های پیش فصل توانایی هایش را نشان داده است. 

با این حال اگر آرتتا در شرایط بهتری بود، بیشتر از این‌ها می‌خواستید، اینطور نیست؟

او پیش از این قوی ترین خط میانی لیگ برتر را تقویت کرده است. منطقی است که پس از آن پیشنهاد جسورانه اما ناموفق برای وینیسیوس جونیور بخواهد تمام تلاش خود را برای ارتقا گزینه‌های تهاجمی خود انجام دهد، اگر همانطور که خودش می‌گوید "بازیکن مناسبی در بازار است تا ما را بسیار بهتر کند."

هیچ قانون مشخصی برای تقویت تیم قهرمان وجود ندارد. 

در دوره شش قهرمانی سیتی در هفت فصل، تابستان هایی بودند که این تیم تنها با یک یا دو بازیکن برجسته قرارداد امضا کرد (ریاض مهرز در سال ۲۰۱۸، رودری و ژائو کانسلو در سال ۲۰۱۹، جک گریلیش در سال ۲۰۲۱) اما آن ها در سال ۲۰۲۳ با چهار بازیکن قرارداد امضا کردند (گواردیول، متئوس نونیس، متئو کواچیچ و دوکو). یک سال بعد، پس از چهارمین قهرمانی پیاپی شان، آن ها تنها با دو بازیکن برای تیم نخست قرارداد امضا کردند (ساوینیو ۲۰ ساله از تروی و بازگشت کاپیتان سابقشان ایلکای گوندوغان پس از یک فصل حضور در بارسلونا در ۳۳ سالگی به عنوان بازیکن آزاد). پس از آن در چهار پنجره بعدی خیلی مشغول بودند. 

هیچکس نمی تواند لیورپول را به ایستا ماندن در افتخارات تابستان گذشته متهم کند. اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم، می‌توان آنها را به تلاش بیش از حد برای بهره‌برداری از موقعیت‌ قدرت متهم کرد.

اشتیاق زیادی در رابطه با خریدهای تیم وجود داشت (تقریبا ۴۵۰ میلیون پوند برای ۹ بازیکن، شامل فلوریان ویرتس، الکساندر ایساک و اوگو اکیتیکه) اما مهره های مهمی فروخته شد و تعادل از دست رفت و تیم در نقاط مختلفی نسبت به فصل قبل ضعف نشان داد. به آن باید اتفاق تلخی که برای ژوتا افتاد را اضافه کرد. آن ها سال سختی را سپری کردند که برای کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا تلاش می کردند. با وجود قرار گرفتن در رتبه پنجم آرنه اسلوت نتوانست جایگاهش را به عنوان سرمربی حفظ کند. 

پی آرسنال قوی تر به نظر می رسد. 

تنها بازیکنان بالای ۳۰ سال آرسنال قهرمان کپا آریسابالاگا، دروازه‌بان ذخیره، کریستین نورگارد (که به اورتون فروخته شده) و تروسار بودند. رنج سنی این تیم بین ۲۳ تا ۲۹ سال است که با خرید گیمارش که در ماه نوامبر ۲۹ ساله می شود، به نظر می رسد یک تصمیم مطمئن بوده است تا یک راه‌حل کوتاه مدت. این تیم با وجود نگرانی درباره کمر ویلیام سالیبا و همسترینگ ساکا از لحاظ جسمانی قوی به نظر می رسد و آماده است تا به قدرتش بیفزاید. 

با این حال فشار فیزیکی و روانی قابل توجهی وجود خواهد داشت، نه فقط به خاطر جام جهانی که در آن رایا، سوبیمندی، مرینو (همه با اسپانیا)، رایس، اِزه، ساکا و نونی مادوئکه (با انگلیس) دوشنبه برای شروع تمرینات پیش فصل بازگشتند بلکه پس از تلاش عظیمی که طی چندین فصل برای بازگرداندن آرسنال به قله لیگ برتر انجام شده است، لیگی که از نظر چالش‌هایی که یک تیم هفته به هفته با آن روبرو می‌شود، قطعا سخت‌ترین لیگی است که تاکنون وجود داشته است.

مانند قهرمانی لیورپول با یورگن کلوپ در سال ۲۰۲۰، پیروزی آرسنال اوج پنج سال پیشرفت تقریبا مداوم بود. هر دو تیم بدشانس بودند که در فصل‌هایی که اشتباه کمی داشتند، پشت سر سیتی قرار گرفتند؛ آرسنال در فصل ۲-۲۰۲۳ با ۸۹ امتیاز دوم شد، لیورپول نیز با ۹۷ امتیاز در فصل ۱۹-۲۰۱۸ و ۹۲ امتیاز در فصل ۲۲-۲۰۲۱. 

در هر دو مورد، فتح جام مانند پایان اودیسه احساس شد. 

چالش هر تیم قهرمان این است که اطمینان دهد پایان یک دوره نیست. آن به این معنی است که هرگونه نشانه های خستگی را بزداید و همان انرژی و روحیه ای که موجب شد قهرمان لیگ شود را دوباره پیدا کند. 

گفتنش از انجام دادنش آسان تر است. تنها تیم هایی که توانستند در لیگ برتر از عنوان قهرمانی شان دفاع کنند یونایتد فرگوسن (شش بار)، چلسی ژوزه مورینیو (یک بار) و سیتی گواردیولا (چهار بار) بودند. تیم های بزرگی همچون آرسنال آرسن ونگر و لیورپول کلوپ هرگز موفق به انجام این کار نشدند. 

آرسنال آرتتا اکنون یک تیم بزرگ است؟ ثبات این تیم در چهار فصل گذشته (۸۴ امتیاز، ۸۹ امتیاز، ۷۴ امتیاز و ۸۵ امتیاز) و دو لیگ قهرمانان گذشته (شکست در نیمه نهایی و سپس نایب قهرمانی) شایسته تحسین زیادی است اما بدون شک جای بهتر شدن وجود دارد. حتما دلیلی وجود دارد که آرتتا از رسیدن به سطح بالاتر و نیاز به بازیکنان بهتر برای قوی تر کردن تیم صحبت می کند. 

همه چیز به عملکرد، تمایل، اشتیاق و آن نگاهی که آرتتا مانند فرگوسن و گواردیولا درباره آن صحبت کرد، بستگی دارد.‌ بیشتر آن از درون می آید. با این حال این احساس وجود دارد که آرسنال اگر می خواهد دوباره قهرمان شود به خط حمله قوی تری نیاز دارد. 

در چشم ها است، بله اما چهره های جدید می توانند برای حفظ شادابی، بالا بردن سطح و پیش بردن تیم اهمیت زیادی داشته باشند.