مهدی عباسی مهر مدیرکل سیاسی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاهها در یادداشتی اختصاصی برای جماران نوشت: امروز، در سالگرد ارتحال امام خمینی رحمهالله علیه، بر سر یک پیمان تاریخی میایستیم؛ پیمان با مردی که به ما آموخت استقلال هزینه دارد، اما ذلت هزینهای سنگینتر دارد؛ پیمان با رهبری که به ملت آموخت قوی شدن، یک انتخاب تزئینی نیست، بلکه شرط بقا، عزت و آیندهسازی است.
چهاردهم خرداد، فقط سالروز رحلت یک رهبر بزرگ نیست؛ روزی است که تاریخ ایران در برابر قامت مردی سر تعظیم فرود میآورد که از دل ایمان برخاست، از حاشیه تبعید به متن تحولات جهان آمد و ملتی را که سالها میان اراده بیگانگان و استبداد داخلی گرفتار بود، به خودآگاهی، استقلال و عزت فراخواند.
خمینی عزیز، تنها بنیانگذار یک نظام سیاسی نبود؛ او معمار روحی تازه در کالبد ایران بود؛ روحی که به ملت آموخت میتوان در جهانی که قدرتهای بزرگ برای سرنوشت ملتها نسخه میپیچند، مستقل اندیشید، مستقل تصمیم گرفت و مستقل ایستاد. او آمد تا به ایران بگوید عظمت یک ملت از کاخهای وابسته و قراردادهای تحمیلی برنمیخیزد، بلکه از ایمان مردم، اراده ملی، شجاعت تاریخی و باور به توان درونی شکل میگیرد.
در روزگاری که جهان میان دو قطب شرق و غرب تقسیم شده بود و بسیاری از ملتها ناچار بودند زیر سایه یکی از قدرتها تعریف شوند، امام خمینی رحمهالله علیه با ندایی برخاسته از عمق تاریخ اسلام و ایران فریاد زد: «نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی». این شعار، تنها یک موضع سیاسی نبود؛ اعلام تولد دوباره یک ملت بود؛ ملتی که نمیخواست آیندهاش در سفارتخانهها نوشته شود، منابعش به تاراج رود، فرهنگش تحقیر شود و عزتش پشت میزهای قدرت معامله گردد؛ ملتی که دخالت استعمار و بیگانگان را در روی کار آمدن دولتهای دستنشانده و در کودتای ۲۸ مرداد دیده و طعم تلخ آن را چشیده بود.
امام، استقلال را از سطح یک مطالبه سیاسی به جایگاه یک گفتمان تمدنی رساند. او به مردم ایران آموخت که قدرت فقط در سلاح و ثروت و رسانه خلاصه نمیشود؛ قدرت حقیقی آنجاست که ملتی در لحظه خطر، دل به وعده دشمن نبندد؛ آنجاست که جوانانش بهجای انتظار از بیگانه، به توان خود تکیه کنند؛ آنجاست که مادران، فرزندان خود را برای دفاع از وطن و ایمان تربیت کنند؛ و آنجاست که مردم، در سختترین روزها، میان آسایش زودگذر و عزت ماندگار، عزت را برگزینند.
از پانزده خرداد تا تبعید، از نجف تا نوفللوشاتو، از بهمن پنجاهوهفت تا سالهای آتش و خون دفاع مقدس، امام خمینی یک حقیقت را در جان ملت حک کرد: ایران میتواند قوی باشد؛ اگر به خویشتن بازگردد، اگر به خدا توکل کند، اگر از دشمن نهراسد و اگر استقلال را به هیچ قیمتی نفروشد.
اگر امروز از «ایران قوی» سخن میگوییم، ریشههای آن را باید در همان مکتب جستوجو کرد. ایران قوی، ناگهان و بیریشه پدید نیامد. این گفتمان در کوچههای انقلاب، در سنگرهای دفاع مقدس، در صبر مادران شهدا، در ایستادگی مردم زیر بمباران شهرها، در مقاومت دانشمندان، در جهاد جوانان و در پایداری تاریخی یک ملت شکل گرفت.
امام خمینی بذر این خودباوری را کاشت و از نهال آن صیانت کرد؛ اما هر نهالی برای تنومند شدن، نیازمند مراقبت، نهادسازی و تداوم است. پس از رحلت امام، این رسالت خطیر بر دوش شهید آیتالله خامنهای عزیز قرار گرفت؛ رهبری که در دشوارترین گردنههای تاریخ معاصر، پرچم استقلال و مقاومت را بر زمین نگذاشت و گفتمان ایران قوی را از یک آرمان بلند، به راهبردی ملی و نهادینه تبدیل کرد.
در دوران رهبری ایشان، قدرت ملی معنایی جامع یافت. ایران قوی فقط ایرانِ برخوردار از توان دفاعی نبود؛ بلکه، با الهام از نظریه امام راحل و عظیمالشأن که دانشگاه را مبدأ همه تحولات میدانست، استقلال کشور را در پیوندی عمیق با استقلال علمی تعریف میکرد و دانشگاه را موتور محرک ایران قوی میدید. رهبر شهید انقلاب اسلامی، با نگاهی تمدنی و برآمده از گفتمان ایران قوی، باور داشت ایرانی که در علم و فناوری پیش میرود، در برابر تحریم خم نمیشود، در فرهنگ و هویت خود دچار خودباختگی نمیگردد، در میدان سیاست جهانی منفعل نمیایستد، در اقتصاد به دنبال استقلال و در جامعه به دنبال عدالت است. ایران قوی یعنی کشوری که ملت آن، حتی زیر سنگینترین فشارها، بهجای عقبنشینی، راهی تازه برای پیشرفت میگشاید.
این حقیقت در بزنگاههای بزرگ تاریخ معاصر بارها آشکار شد؛ از دوران دفاع مقدس تا سالهای تحریمهای ظالمانه، از فتنههای سیاسی تا فشارهای اقتصادی، و از تهدیدهای نظامی تا جنگهای ترکیبی و رسانهای. اما یکی از روشنترین جلوههای این گفتمان را میتوان در جنگ ۴۰ روزه و مقاومت ملت ایران در برابر آمریکا دید؛ روزهایی که آسمان منطقه از تهدید انباشته بود، رسانههای دشمن با هیاهوی بیوقفه اضطراب میپراکندند و اتاقهای جنگ سیاسی و رسانهای آمریکا میکوشیدند اراده ملت ایران را بشکنند.
در آن روزهای سنگین، ایران فقط با سلاح از خود دفاع نکرد؛ با ایمان، انسجام، بصیرت و حافظه تاریخی خود ایستاد. خیابانها شاید زیر فشار خبرهای اضطرابآور میلرزیدند، اما دل مردم به کوههای استوار شبیه بود. پدران و مادران، اخبار را با نگرانی دنبال میکردند، اما در نگاهشان ترس نبود؛ عزم بود. جوانان در میدانهای گوناگون حاضر شدند؛ برخی در عرصه دفاع، برخی در سنگر رسانه، برخی در خدمترسانی و برخی در پاسداری از آرامش جامعه. ایران در آن چهل روز نشان داد که «قدرت» تنها در محاسبات پنتاگون و میزهای فرماندهی تعریف نمیشود؛ قدرت وقتی متولد میشود که یک ملت تصمیم بگیرد تسلیم نشود.
آمریکا سالها کوشید ملت ایران را میان فشار اقتصادی و تهدید نظامی، میان تحریم و تحقیر، میان جنگ روانی و انزوای سیاسی گرفتار کند؛ اما آنچه در برابرش قد کشید، همان میراث امام بود: ملتی که آموخته بود دشمن، هر قدر بزرگ بنماید، در برابر ایمان و اراده یک ملت شکستپذیر است. جنگ ۴۰ روزه صحنهای بود که در آن، ایران قوی نه در شعار که در میدان خود را نشان داد؛ در آرامش فرماندهی، در صبر مردم، در کارآمدی ساختارهای دفاعی، در هوشمندی سیاسی و در پیوند عمیق ملت با آرمان استقلال همهجانبه کشور.
ایران قوی یعنی همین؛ یعنی ملتی که در لحظه تهدید فرو نمیپاشد؛ یعنی کشوری که میدان را به دشمن واگذار نمیکند؛ یعنی جامعهای که با وجود زخمها، تحریمها، فشارها و داغها، قامتش خم نمیشود؛ یعنی پرچمی که در بادهای سختتر، محکمتر به اهتزاز درمیآید.
خمینی کبیر آغازگر این راه بود؛ راهی که از وابستگی به استقلال، از تحقیر به عزت، از ترس به شجاعت، و از انتظار از بیگانه به اعتماد به توان ملی رسید. خامنهای شهید نیز این مسیر را در دهههای پس از امام، در برابر طوفانهای سهمگین حفظ کرد، عمق بخشید و به گفتمانی ریشهدار در ساختار سیاسی، دفاعی، علمی و فرهنگی کشور تبدیل نمود.
امروز، در سالگرد ارتحال امام خمینی رحمهالله علیه، بر سر یک پیمان تاریخی میایستیم؛ پیمان با مردی که به ما آموخت استقلال هزینه دارد، اما ذلت هزینهای سنگینتر دارد؛ پیمان با رهبری که به ملت آموخت قوی شدن، یک انتخاب تزئینی نیست، بلکه شرط بقا، عزت و آیندهسازی است.
چهاردهم خرداد، روز تجدید عهد با یک تفکر است؛ تفکری که با نام خمینی کبیر آغاز شد، با نام ادامهدهنده آن، خامنهای شهید، نهادینه گردید و امروز با میراثداری این سرمایه بزرگ از سوی رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای، استمرار یافته است.
ای آنکه به ما جرئت طوفان دادی، یادت گرامی و راهت پررهرو باد.
