دولت در مسائل مذاکرات و گفتوگوی با طرفهای مقابل در حاشیه به نظر میرسد. نقش وزیر خارجه را کمرنگ جلوه میدهند و یا دیپلماسی دولت را بدون هیچ دلیلی به چالش میکشند. دریغا که در این روزها تعیین سرنوشت کشور به دست برخی مجریان صداوسیما و احیانا برخی مداحان افتاده است. فریاد جنگطلبی همراه با احساسات همواره بلند است؛ و متأسفانه صدای «چند دولتی» به گوش میرسد.
اهتمام و تدبیری که دولت پزشکیان در ایام جنگ در مسائل معیشت مردم به خرج داد و کمبودی در مایحتاج مردم احساس نگردید، جای تقدیر و سپاسگویی است. اما مشکلی که در این روزها احساس میشود، گرانیهای لجام گسیخته است که باید دولت در مهار آن اهتمام بیشتری به خرج دهد. فشار بر اقشار کم درآمد و کوچکتر شدن سفرههای مردم قابل اغماض نیست و ممکن است تبعات تلخی در پی داشته باشد.
مسأله مهمتر اینکه دولت در مسائل مذاکرات و گفتوگوی با طرفهای مقابل در حاشیه به نظر میرسد. نقش وزیر خارجه را کمرنگ جلوه میدهند و یا دیپلماسی دولت را بدون هیچ دلیلی به چالش میکشند. دریغا که در این روزها تعیین سرنوشت کشور به دست برخی مجریان صداوسیما و احیانا برخی مداحان افتاده است. فریاد جنگطلبی همراه با احساسات همواره بلند است؛ و متأسفانه صدای «چند دولتی» به گوش میرسد!
حضور کارشناسان، دانشگاهیان و نظریهپردازان در حل بحران پیش روی چندان محسوس نیست. نمیدانیم دولت محترم اتاق فکری در این رابطه دارد؟ یا اینکه این نسخهها فقط در میدان و خیابان پیچیده میشود؟ حضور دولت و پیشنهادات عزتمند و صلحآمیز و پیگیری مذاکرات با کشورهای میانجی و کشور متخاصم، باید در رسانهها همواره به گوش مردم برسد.
دولت باید خود را بازیگر میدان کند و در این میان نقش اول را داشته باشد. با اینکه ملت ایران در برابر دو کشور متجاوز عزتمندانه ایستاده است، نمیتوان همواره بر شیپور جنگ نواخت. اقتصاد نامتوازن دولت، دوباره تحمل جنگ را ندارد. بحرانهایی که در دریا و خشکی داریم باید با ابتکار و تفاهم دولت و نیروهای مسلح حل شود. برای همیشه نمیتوان کشتیها را در دریا سرگردان نگه داشت.
جلوی ورود کشتیهای تجاری را خصمانه گرفتهاند و ممکن است در آینده نه چندان دور کشور را دچار کمبود و گرفتاری کند. گرانی و کمبود دارو - به ویژه داروهای خاص - از اکنون مصیبت بار گشته است.
نکته آخر، نزدیک دوماه شد که اینترنت بین الملل در ایران قطع است و خسارتهای مالی و علمی زیادی داشته؛ دولت باید اقدام جدی برای وصل اینترنت به عمل آورد. نمیتوان در این روزگار جامعه را از استفاده اینترنت محروم داشت.
تلاش کنیم تا خردمندان سرنوشت کشور را در روزگار پس از جنگ به دست گیرند؛ و تدبیر ملک و ملت به دست نابلدان نیفتد.
به قول فردوسی:
چو یابد خردمند نزد تو راه/ بماند به تو تخت و گنج و سپاه/ چو مهتر شدی کار هشیار کن/ ندانی تو داننده را یار کن
