به نظر من دست ارتش و سپاه را برای حفاظت از مرزهای کشور را باید دوبار بوسید. این نیروها از مرزهای کشور مثل چهاردیواری خانه پدری از وجب به وجبش حفاظت کردند، در چهل روز به یک نفوذی اجازه ورود به مرزها ندادند. من دوستان متعددی در شهرهای مرزی دارم، اشک میریختند و به مرزبانان آفرین میگفتند.
پس از انقلاب اسلامی و پیروزی ایران در جنگ تحمیلی هشت ساله، پیروزی اخیر ایران در این جنگ چهل روزه در برابر دو قدرت اتمی متجاوز (نتانیاهو و ترامپ) از مهمترین رخدادهای تاریخ معاصر و غرب آسیا است، که پس از عبور کامل ایران از این پیچ جنگی، سر فرصت شایسته است به تجزیه و تحلیل آن پرداخت. من در این فرصت کوتاه فقط به هفت نکته سریع اشاره میکنم.
۱-نتانیاهو و ترامپ به هدف فروپاشی سیاسی ناجوانمردانه به ایران حمله کردند و دو سوم ناوهای خود را به منطقه آوردند و هر جنایتی را (از کشتن خانواده رهبر و فرماندهان نظامی و کودکان مدرسه میناب تا انفجار انبار نفت تهران و تخریب تأسیسات) انجام دادند، ولی در این جنگشان پیروز نشدند. تا اینجا ایران شکست نخورد و این میتواند پیروزی ما باشد.
از لحظه قبول آتشبس هم نظامیان ما شایسته است همچنان آماده برای دفاع از کشور باشند. تضمین دیگری در این جهان ناامن جز دفاع نظامیان کشور و حمایت مردم ایران از آنان نیست (درست مثل چهل روز و شب که نظامیان و مردم از ایران دفاع کردند).
۲-میتوان گفت دفاع میهنی ایران در چهل روز گذشته در برابر دو قدرت اتمی جنایتکار چهار ستونه دست به دفاع از کشور زد:
اول) دفاع کمنظیر نظامی-امنیتی ایران به صورت نهادی (نه دفاع سلیقهای).
دوم) جنبش مردمی دفاع از ایران (که دفاع زنان و خصوصا زنان چادری و غیرچادری اش زیر بمباران و باران در چهل شب شاهکار بود).
سوم) خدمات رسانی دولت در پهنه ایران، در مواردی چون تأمین کالا، کالا برگ، نان، بنزین، دارو، آب و برق.
چهارم)کار دستگاه دیپلماسی که ظاهرا بی سروصدا کار میکرد و روز آخر نتیجه داد. به خوبی نشان داد در روزهای گذشته دستگاه دیپلماسی ما زیر بمبارانها کارهای شایستهای با کشورهای همسایه و چین و فرانسه انجام میداده است. رأی نیاوردن قطعنامه کشور بحرین در شورای امنیت کشور و آزادی دو زندانی فرانسوی در ۲۴ ساعت، از حیث اداری کار مهمی بود.
۳-به طور اختصاصی شایسته است دست قوای نظامی ایران را بوسید، یعنی: دست ایثارگران هوافضای سپاه و ارتش، نیروی انتظامی در امنیت شهرها و جادهها و سازمان بسیج در امنیت محلات در همه شهرهای کشور.
به نظر من دست ارتش و سپاه را برای حفاظت از مرزهای کشور را باید دوبار بوسید. این نیروها از مرزهای کشور مثل چهاردیواری خانه پدری از وجب به وجبش حفاظت کردند، در چهل روز به یک نفوذی اجازه ورود به مرزها ندادند. من دوستان متعددی در شهرهای مرزی دارم، اشک میریختند و به مرزبانان آفرین میگفتند.
کار نظامیان ما در حفاظت از مرزهای شمالغرب (که نفوذ به این مرز در پروژه نتانیاهو-ترامپ بود) عالی بود.
۴-بعضی نیروهای تندرو که بر روزنامههای نظام تسلط دارند، از کار جمهوری اسلامی در این آتشبس و توقف جنگ خشنود نیستند. به نظر میرسد شایسته است آنها از روزنامه حکومتی فاصله بگیرند، و امتیاز یک روزنامه در جامعه مدنی رو کسب کنند و در آنجا از جنبش «مقاومت» تا نابودی کامل آمریکا و اسرائیل دفاع کنند. کسی مخالف این کار نیست.
اما نظام و حکومت ایران در درجه اول کارش دفاع از توسعه پایدار و همه جانبه و مشارکتی نود میلیون ایرانی است. و البته حکومت از موضع یک کشور توسعه یافته میتواند از حوزه نفوذش(در میان شیعیان و فارسیزبانان و عدالت جویان جهان) با قدرت نرم خود دفاع کند. قبل از ۱۳۸۴ هم جمهوری اسلامی کم و بیش همین کار رو انجام میدهد.
۵-در روزها و هفتههای آینده برای عبور عزتمندانه از این جنگ جاری حکومت و جامعه ایران کارهای زیادی شایسته است انجام دهند (که به چهار ستونش در بالا اشاره شد). اما پس از عبور از این شرایط جنگی شایسته است وزارتخارجه ایران عمل فاشیستهای فارسی زبان و اجنبیصفت را از طریق دادگاههای بینالمللی دنبال کنند.
رضا پهلوی و اذنابش در اینترنشنال از نتانیاهو و ترامپ بیشرفتر هستند. در این بحران دو ساله که تمامیت کشور در مخاطره بود آنها از جنگ و کشتار نیروی خارجی علیه ایران دفاع کردند. از صهیونیستها پول گرفتند و به عنوان مزدور اسرائیل عمل کردند. شایسته است خیانت تمام این وطنفروشان از دادگاههای بینالمللی پیگیری شود.
این نیروی فاشیست ایرانی (که با فراخوانشان خطاب به جوانان خشمگین در ۱۸ و ۱۹ دیماه، از آنان خواستند که بروند و مراکز شهرها را بگیرند)، مزدور ایجاد آشوب شهری از سوی اسرائیل در ایران بودند. این فاشیستها بعضی جوانان مضطر را در محاصره مراکز حساس شهرها به دم تیر دادند. آنان در صورت پیروزی نتانیاهو بر ایران، میتوانستند پنجاه سال مسیر ایران را به قهقهرا ببرند.
۶-چهل روز دفاع جانانه کشور نشان داد که حکومت و جامعه ایران «ضعیف» نیست، جامعه فروپاشیده نیست و دولت ورشکسته نیست.
لذا در آینده نزدیک این سرمایه عظیم (یعنی دولت و جامعه که عاملیت دارد) میتواند در خدمت توسعه پایدار، همه جانبه و مشارکتی ایران قرار بگیرد.
۷-در پایان، برای این پیروزی بزرگ و تاریخی درود بفرستیم به شهدا، به مجروحین، به خانوادهای آسیب دیده.
درود بفرستیم به رهبری، سپاه، ارتش، نیروی انتظامی و بسیج.
درود بفرستیم به مردم نستوه ایران، خصوصا زنان.
درود بفرستیم به اعضای هیئت دولت و اعضای شورای امنیت ملی.
درود بفرستیم به دیپلماتهای کشور.
درود بفرستیم به اکیپهای امداد هلال احمر، آتشنشانی، آب، برق، شهرداری.
درود بفرستیم به پزشکان و پرستاران، درود به نانواها، ماموران سوخت.
درود بفرستیم به هنرمندان و مداحان،
درود بفرستیم به کسبهای که اجناس خود را گران نفروختند.
درود به همه آنان که قلبشان در این چهل روز جنگی برای ایران میتپید و میتپد.
