به گزارش خبرنگار جی پلاس، امام خمینی در سی ام مردادماه سال ۵۵ و در شرایطی که سال ها دور از خانواده بودند، در نامه ای به حاج احمدآقا خمینی چنین نگاشتند:
"بسمه تعالی
24 شعبان 96
احمد عزیزم
دو مکتوب از شما با هم واصل؛ یکی تاریخ 9 شعبان و دیگری بی تاریخ بود. سلامت و توفیق شما را از خداوند تعالی خواستارم. تلگراف تسلیت هم مستقیماً به من دادند، موجب بسی ناراحتی شد[1]. من هم به شما تسلیت می دهم. خداوند ایشان را رحمت کند.
نمی دانم منبر شخص مذکور مشتمل بر چه مطالبی بوده که موجب ناراحتی آقایان شده است؛[2] در هر صورت این امور می گذرد. کاغذ جوف را که خط عموی مرحوم است به آقای آقا منصور[3] بدهید. از سلامت خودتان بیشتر مطّلعم کنید. محلی که عمو دفن شدند علی بن جعفر[4] است یا جای دیگر؟ نمی دانم خانم چه وقت خیال مراجعت دارند؛ آیا با حسین می آیند یا نه؟ داداش حالش خوب است و غالباً ناهار و شام با هم هستیم. از خداوند تعالی خوشی و سلامت همه را خواهانم. والسلام علیکم. پدرت
حضور حضرت آقا[5] سلام برسانید و از سلامت ایشان مطلعم کنید.
- آقای سید احمد خمینی در باره پاورقیهای این نامه چنین مرقوم داشته اند:1ـ مقصود تلگراف تسلیت فوت حضرت آقای حاج سید نورالدین هندی، برادر امام است. من تلگراف را برای برادرم [آقا مصطفی] ارسال کردم تا ایشان بتدریج خبر را به امام بگویند اما کارکنان دفتر امام خمینی در نجف مستقیماً آن را به ایشان دادند و از آنجایی که امام به اخوی مکرمشان خیلی علاقه مند بودند شدیداً متأثر شدند.
- ـ احتمالاً آیت اللّه خزعلی منبر رفته بودند که موجب ناراحتی مأموران رژیم شاه شده بود.
- ـ فرزند ارشد مرحوم آقای هندی.
- ـ امام زاده ای در قم.
- ـ آقای سید مرتضی پسندیده