انتخابات ۲۷ اکتبر اسرائیل در حالی به رقابتی تعیین‌کننده میان بنیامین نتانیاهو و گادی آیزنکوت تبدیل شده که به نوشته نشریه «فارن افرز»، حتی شکست نتانیاهو نیز لزوماً به تغییر سیاست‌های جنگی و منطقه‌ای این رژیم منجر نخواهد شد. این نشریه استدلال می‌کند که با وجود اختلاف دو رقیب بر سر مسائل داخلی و شیوه اداره اسرائیل، آن‌ها در مخالفت با تشکیل کشور مستقل فلسطین و حمایت از اقدامات نظامی علیه ایران اشتراک نظر دارند. به ارزیابی فارن افرز، ادامه این رویکرد، صرف‌نظر از نتیجه انتخابات، می‌تواند اسرائیل را با انزوای عمیق‌تر بین‌المللی، فشارهای اقتصادی و کاهش حمایت‌های آمریکا مواجه کند.
هنگامی که اسرائیلی‌ها در ۲۷ اکتبر پای صندوق‌های رأی می‌روند، بخش بزرگی از جهان امیدوار خواهد بود که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر دیرپای این رژیم، شکست بخورد.
در طول نزدیک به دو دهه حکومت نتانیاهو، اسرائیل به‌تدریج رویکردی تهاجمی‌تر در پیش گرفته است. این رژیم حتی تظاهر به حمایت از راه‌حل دوکشوری را کنار گذاشته، ساخت صدها شهرک جدید یهودی‌نشین در کرانه باختری را آغاز کرده و پس از حمله برون‌مرزی حماس در هفتم اکتبر ۲۰۲۳، نوار غزه را ویران کرده، بخش‌هایی از لبنان و سوریه را به اشغال درآورده و علیه ایران، دشمن سرسخت خود، وارد جنگ شده است.
در همین حال، نهادهای دموکراتیک اسرائیل با حملات مداوم نتانیاهو و متحدانش مواجه شده‌اند؛ کسانی که طرح‌های قانونی متعددی پیشنهاد کرده‌اند که از جمله پیامدهای آن‌ها، محدود شدن شدید اختیارات دادگاه‌های اسرائیل خواهد بود.
اگر نتانیاهو برای هفتمین دوره، که در تاریخ اسرائیل بی‌سابقه خواهد بود، به قدرت بازگردد، بسیاری نگران‌اند که این رژیم برای همیشه به بازیگری سرکش و دین‌سالار تبدیل شود.
تفاوت دیدگاه‌های نتانیاهو و آیزنکوت در سیاست داخلی اسرائیل
برای بسیاری از رأی‌دهندگان، این انتخابات نقطه عطفی تعیین‌کننده در سیاست داخلی اسرائیل به شمار می‌رود.
گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش اسرائیل و اصلی‌ترین رقیب سیاسی نخست‌وزیر، در مقایسه با نتانیاهو جهان‌بینی لیبرال‌تری دارد.
او از استقلال دستگاه قضایی، مطبوعات آزاد و نظام اداری حرفه‌ای حمایت می‌کند. در صورت پیروزی، احتمالاً تلاش خواهد کرد اقدامات نتانیاهو برای محدود کردن استقلال هر یک از این نهادها را معکوس کند.
تداوم سیاست خارجی اسرائیل حتی در صورت شکست نتانیاهو
با این حال، پیروزی آیزنکوت بعید است تغییری در سیاست خارجی اسرائیل یا رویکرد این رژیم در قبال فلسطینیان ایجاد کند.
تقریباً تمام احزاب سیاسی یهودی اسرائیل، از جمله حزب آیزنکوت، با تشکیل کشور مستقل فلسطین مخالف‌اند و این مخالفت تنها به حزب لیکود نتانیاهو محدود نمی‌شود.
همه آن‌ها معتقدند جنگ خشونت‌بار اسرائیل علیه غزه، از نظر اخلاقی موجه و از نظر عملی ضروری بوده است.
همچنین تقریباً تمامی این احزاب بر این باورند که اسرائیل در حمله به ایران و ایجاد و تثبیت آنچه دولت و ارتش این رژیم «مناطق امنیتی» می‌نامند، یعنی سرزمین‌های اشغالی در لبنان و سوریه، اقدام درستی انجام داده است.
در واقع، تنها اختلاف واقعی میان آیزنکوت و نتانیاهو در مسائل امنیتی به این موضوع مربوط می‌شود که آیا نتانیاهو در هر یک از این درگیری‌ها تصمیمات تاکتیکی درستی اتخاذ کرده است یا نه؛ از جمله زمانی که توافق آتش‌بس در غزه را رد کرد، توافقی که می‌توانست به آزادی زودتر گروگان‌های اسرائیلی منجر شود.
اختلاف آیزنکوت و نتانیاهو درباره خشونت شهرک‌نشینان در کرانه باختری
البته این بدان معنا نیست که آیزنکوت دقیقاً همان مسیر نتانیاهو را دنبال خواهد کرد.
این دو در موضوع مهم حملات پی‌درپی شهرک‌نشینان کرانه باختری علیه فلسطینیان بی‌دفاع، که با هدف بیرون راندن آن‌ها از سرزمین‌هایشان انجام می‌شود، اختلاف‌نظر دارند.
نتانیاهو که به متحدان راست افراطی خود متعهد است، این مسئله را نادیده می‌گیرد؛ در حالی که رقیب او رفتار شهرک‌نشینان را «تروریسم یهودی» می‌نامد.
حتی اگر آیزنکوت همدردی چندانی با قربانیان فلسطینی نداشته باشد، متوجه است که کرانه باختری در آستانه انفجاری خونین قرار گرفته و سیاست‌های نسنجیده اسرائیل در این منطقه، این رژیم را در معرض محکومیت شدیدتر بین‌المللی قرار می‌دهد.
احتمال تداوم فشار بر فلسطینیان و افزایش هزینه‌های بین‌المللی اسرائیل
با این همه، صرف‌نظر از نتیجه انتخابات، اسرائیل به سرکوب فلسطینیان و حمله به دشمنان خود ادامه خواهد داد.
در نتیجه، این رژیم با هزینه‌های دیپلماتیک و اقتصادی روبه‌رو خواهد شد؛ زیرا شرکای ناراضی اسرائیل به‌تدریج کمک‌های خود را قطع می‌کنند و حتی ممکن است تحریم‌هایی علیه آن اعمال کنند.
تفاوت در شیوه، نه در ماهیت سیاست‌ها
محور اصلی رقابت انتخاباتی؛ مسئولیت شکست امنیتی هفتم اکتبر
مسائل متعددی در انتخابات اسرائیل مطرح است. برای نمونه، سیاستمداران درباره معافیت یهودیان فوق‌ارتدوکس از خدمت سربازی، اتهامات فساد نتانیاهو و اینکه دولت اساساً چه اقدامی باید در برابر تروریسم یهودی انجام دهد، بحث کرده‌اند.
اما در مجموع، محور اصلی رقابت انتخاباتی بر این پرسش متمرکز بوده است که چه کسی مسئول ناکامی در جلوگیری از حمله هفتم اکتبر حماس است؛ حمله‌ای که در یک روز به کشته شدن ۱۲۰۰ اسرائیلی و گروگان گرفته شدن ۲۵۱ نفر دیگر منجر شد.
مخالفان سیاسی نتانیاهو استدلال می‌کنند که او مسئول بزرگ‌ترین شکست امنیتی تاریخ اسرائیل است.
آن‌ها تأکید می‌کنند که نتانیاهو با پول قطر به بقای حماس کمک کرد، هشدارهای اطلاعاتی درباره طرح‌های این گروه را نادیده گرفت و سپس مانع انجام تحقیقات مستقل درباره آنچه رخ داده بود، شد.
آیزنکوت که یک پسر و دو برادرزاده خود را در نبردهای غزه از دست داده است، در انتقاد از نتانیاهو به‌ویژه صریح و بی‌ملاحظه بوده و بارها او را به دلیل امتناع از پذیرش هرگونه مسئولیت در قبال این فاجعه مورد انتقاد قرار داده است.
واکنش نتانیاهو و حامیانش به اتهام مسئولیت در حمله هفتم اکتبر
در مقابل، نخست‌وزیر و حامیانش این انتقادها را نادیده گرفته‌اند.
آن‌ها در عوض، ارتش و نهادهای امنیتی را مسئول وقایع هفتم اکتبر معرفی کرده‌اند.
همچنین نظریه‌های توطئه‌ای را ترویج داده‌اند که بر اساس آن‌ها، آنچه نزدیکان و حامیان نتانیاهو «خیانت از درون» می‌نامند، رخ داده است؛ به این معنا که فرد یا افرادی در داخل اسرائیل به تسهیل نفوذ کوتاه‌مدت حماس کمک کرده‌اند.
اشتراک دیدگاه رقبای انتخاباتی درباره فلسطینیان
با وجود این جدال بر سر مقصران، هر دو طرف درباره مهم‌ترین درس‌های این فاجعه اتفاق‌نظر دارند: اینکه اسرائیل با دشمنانی سرسخت و بی‌رحم احاطه شده و هرگز نمی‌توان به فلسطینیان اعتماد کرد.
این نگرش تا حدی بیان آشکار نژادپرستی ضدعرب است که پس از هفتم اکتبر در جامعه یهودی اسرائیل بیشتر نمایان شده است.
اما این رویکرد در عین حال یک تاکتیک انتخاباتی نیز محسوب می‌شود.
اگر نتایج نظرسنجی‌ها درست باشد، آیزنکوت برای تشکیل دولت به حمایت دو حزب عرب اسرائیل نیاز خواهد داشت؛ حتی اگر این حمایت غیرمستقیم و ضمنی باشد.
به همین دلیل، نتانیاهو تلاش می‌کند رأی‌دهندگانی را به سوی خود جلب کند که اگرچه شخصاً از او متنفرند، اما نمی‌توانند تصور دولتی را تحمل کنند که بقای آن به حمایت فلسطینیان وابسته باشد.
تلاش رأی‌دهندگان لیبرال برای جلوگیری از بازگشت نتانیاهو
بعید است این راهبرد بر اسرائیلی‌های لیبرال تأثیر بگذارد؛ کسانی که انتخابات کنونی را آخرین فرصت برای نجات اسرائیل از سقوط به دیکتاتوری می‌دانند.
از همین رو، بسیاری از اسرائیلی‌های مقیم خارج، از جمله مهاجرانی که به دلیل رهبری نتانیاهو اسرائیل را ترک کرده‌اند، قصد دارند به اسرائیل بازگردند و برای جایگزینی او رأی دهند.
اما این افرادی که برای رأی دادن به اسرائیل بازمی‌گردند، همراه با رأی‌دهندگان لیبرال همفکر خود، در پی حفاظت و حفظ شیوه زندگی‌شان در سرزمینی هستند که روزبه‌روز مذهبی‌تر و ملی‌گراتر می‌شود.
مخالفت گسترده احزاب اسرائیلی با راه‌حل دوکشوری
حتی بسیاری از رأی‌دهندگان مخالف نتانیاهو نیز از همکاری با احزاب عرب برای جایگزینی دولت کنونی رضایت نخواهند داشت.
تعداد اندکی از آن‌ها اساساً به راه‌حل دوکشوری فکر می‌کنند و این ایده را میراثی از خوش‌بینی بیش از اندازه دهه ۱۹۹۰ می‌دانند.
آیزنکوت که اکنون رهبری این طیف از رأی‌دهندگان را بر عهده دارد، شخصاً مخالفت خود را با تشکیل کشور فلسطین اعلام کرده است؛ همان‌طور که دیگر چهره‌های میانه‌رو و محافظه‌کار مخالف دولت اسرائیل نیز چنین موضعی دارند.
تنها یائیر گولان، رهبر تنها حزب یهودی چپ‌گرای اسرائیل، از آنچه «جدایی از فلسطینیان» می‌نامد و بازگشت به دیپلماسی حمایت می‌کند؛ هرچند حتی او نیز برنامه‌ای برای چگونگی تحقق این هدف ندارد.
مخالفت مشترک جریان‌های سیاسی اسرائیل با تشکیل کشور مستقل فلسطین
هر دو طرف بر سر یک موضوع اتفاق‌نظر دارند: اسرائیل با دشمنانی بی‌رحم احاطه شده است و نمی‌توان به فلسطینیان اعتماد کرد.
از یک منظر، مخالفت اسرائیل با راه‌حل دوکشوری موضوع تازه‌ای نیست. آخرین مذاکرات تفصیلی درباره تشکیل کشور مستقل فلسطین در اوایل سال ۲۰۰۱ برگزار شد. بیشتر یهودیان اسرائیل پس از انتفاضه دوم و تسلط حماس بر غزه در سال ۲۰۰۷، از این ایده روی‌گردان شدند.
نتانیاهو در تمام دوران فعالیت سیاسی خود علیه حاکمیت مستقل فلسطینیان موضع گرفته است. حمایت ظاهری و کوتاه‌مدت او از تشکیل چنین کشوری در سال ۲۰۰۹ نیز با شروط فراوانی همراه بود و بسیاری آن را غیرصادقانه تلقی کردند.
پس از حملات هفتم اکتبر، مخالفت با این ایده به‌مراتب قاطع‌تر شده است. پیش از این حمله، برخی احزاب بزرگ یهودی همچنان دست‌کم در ظاهر از برقراری صلح با فلسطینیان حمایت می‌کردند و سیاستمداران آن‌ها آمادگی محتاطانه‌ای برای دستیابی به توافق نشان می‌دادند. اما اکنون یا این ایده را آشکارا رد می‌کنند یا اساساً موضوع را به‌طور کامل کنار می‌گذارند.
تغییر رویکرد اسرائیل از حفظ وضعیت موجود به سیاست تخریب و اشغال
مقام‌های اسرائیلی نیز رویکردی به‌مراتب تهاجمی‌تر در پیش گرفته‌اند. اگرچه اسرائیل سال‌ها پیش با استقلال فلسطینیان مخالفت کرده بود، اما در بیشتر دو دهه گذشته از ورود به جنگ‌های تمام‌عیار خودداری می‌کرد و وضعیت موجود را که هزینه نسبتاً اندکی داشت، حفظ می‌کرد.
این خویشتن‌داری، هرچند گاهی با دورهای متناوب درگیری با حماس مختل می‌شد، باعث محبوبیت نتانیاهو در میان جریان اصلی جامعه اسرائیل شده بود؛ جامعه‌ای که می‌توانست وانمود کند مناقشه به گذشته تعلق دارد و فلسطینیان را تقریباً به فراموشی بسپارد.
اما این نگرش با عبور نیروهای حماس از مرز تغییر کرد.
پس از آن، اسرائیل سیاست کنونی خود مبتنی بر تخریب و اشغال را در پیش گرفت؛ سیاستی که ستاد انتخاباتی نتانیاهو به آن افتخار می‌کند، زیرا می‌داند بمباران ایران و حمله به غزه، لبنان و سوریه در میان بخش گسترده‌ای از جامعه اسرائیل از محبوبیت بسیار بالایی برخوردار بوده است.
تمام رقبای اصلی نخست‌وزیر نیز از این اقدامات حمایت کردند و انتقادشان از نتانیاهو صرفاً به ناتوانی او در تحقق وعده «پیروزی کامل» محدود بود.
اختلاف نتانیاهو و آیزنکوت بر سر نحوه مقابله با حماس
نتانیاهو نیز به نوبه خود، آیزنکوت را متهم کرد که هنگام عضویت در کابینه جنگ اسرائیل، در برابر حماس رویکردی نرم داشته است.
آیزنکوت در پاسخ اعلام کرد که به طرح حمله‌ای گسترده‌تر از عملیاتی که نخست‌وزیر در نهایت اجرا کرد، رأی داده بود.
او بعدها وعده داد که در صورت پیروزی در انتخابات، «ظرف ۱۸ ماه به حکومت حماس در غزه پایان خواهد داد».
این موضع لزوماً به‌اندازه رویکرد نتانیاهو جنگ‌طلبانه نیست، زیرا نشان می‌دهد آیزنکوت ممکن است استفاده از ابزارهای دیپلماتیک برای برکناری حماس از قدرت را نیز مدنظر قرار دهد.
مخالفت آیزنکوت با طرح نتانیاهو برای سرنگونی حکومت ایران
آیزنکوت همچنین وعده انتخاباتی نتانیاهو برای سرنگونی حکومت ایران را به‌شدت مورد انتقاد قرار داده است.
او در مقابل، از اقداماتی حمایت می‌کند که هدف آن‌ها خارج کردن اورانیوم غنی‌شده از ایران و قرار دادن برنامه هسته‌ای این کشور تحت یک نظام راستی‌آزمایی است.
آیزنکوت گفته است: «نمی‌توان یک حکومت را از طریق حملات هوایی سرنگون کرد؛ این یک توهم است.»
با این حال، او از بمباران ایران برای تضعیف توان نظامی و برنامه هسته‌ای این کشور حمایت کرده است؛ حتی اگر با هدف نهایی این حملات اختلاف‌نظر داشته باشد.
افزایش نارضایتی بین‌المللی از سیاست‌های اسرائیل
سایر کشورهای جهان با دیدگاه اسرائیل موافق نیستند. برعکس، پس از ویرانی غزه، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که میزان محبوبیت بین‌المللی اسرائیل به پایین‌ترین سطوح جدیدی رسیده است.
سیاستمداران در مناطق مختلف جهان استدلال می‌کنند که اسرائیل مرتکب نقض گسترده حقوق بشر شده و بسیاری نیز می‌گویند که این رژیم مرتکب نسل‌کشی شده است.
حتی برخی از دوستان اسرائیل نیز هشدار می‌دهند که این رژیم در اقدامات خود زیاده‌روی کرده است.
برای نمونه، چاک شومر، رهبر اقلیت سنای آمریکا، در ژوئیه ۲۰۲۵ اعلام کرد که اگرچه اسرائیل «حق دفاع از خود و پایان دادن به حکومت خشونت‌بار حماس را دارد»، اما «گزارش‌ها و تصاویر منتشرشده از غزه که سطوح ویرانگر گرسنگی، قحطی، رنج و مرگ را نشان می‌دهند، به‌هیچ‌وجه قابل‌قبول نیستند».
خشم کشورهای خارجی از گسترش شهرک‌سازی در کرانه باختری
کشورهای دیگر همچنین به‌ویژه از گسترش شهرک‌سازی اسرائیل در کرانه باختری خشمگین هستند؛ اقدامی که نمی‌توان آن را واکنشی به حملات هفتم اکتبر توجیه کرد.
در نتیجه، تحریم‌ها نیز به اسرائیل رسیده‌اند.
اد میلیبند، وزیر امور خارجه بریتانیا، در هشتم سپتامبر اعلام کرد که اشغال کرانه باختری از سوی اسرائیل غیرقانونی است و از اعمال یک نظام تحریمی علیه شهرک‌ها و شرکت‌های مشارکت‌کننده در تأمین مالی و ساخت آن‌ها خبر داد.
با توجه به اینکه لندن یکی از مراکز مهم مالی جهان است، بانک‌های اسرائیلی که پروژه‌های بزرگ شهرک‌سازی را تأمین مالی می‌کنند، اکنون با مشکلاتی روبه‌رو شده‌اند.
افزایش مخالفت در آمریکا با ادامه کمک‌های نظامی به اسرائیل
در آن سوی اقیانوس اطلس، اسرائیل همچنان از حمایت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، برخوردار است؛ کسی که حمایت خود را از کارزار انتخاب مجدد نتانیاهو اعلام کرده است.
اما اکنون بیشتر سیاستمداران حزب دموکرات و حتی بسیاری از جمهوری‌خواهان خواهان توقف یا محدود شدن کمک‌های آمریکا و انتقال فناوری به نیروهای دفاعی اسرائیل هستند و در توجیه این موضع، به استفاده از مهمات آمریکایی در ویرانی غزه اشاره می‌کنند.
بسیاری از مقام‌های برجسته حزب دموکرات نیز خواهان اعمال تحریم علیه اسرائیل هستند.
اگر دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای کنترل دست‌کم یکی از دو مجلس کنگره را به دست آورند، ممکن است ایالات متحده به حمایت مالی بی‌قیدوشرط از اسرائیل پایان دهد.
احتمال بهبود روابط بین‌المللی اسرائیل در صورت پیروزی آیزنکوت
آیزنکوت احتمالاً دست‌کم برای مدتی خواهد توانست حمایت شمار بیشتری از شرکای بین‌المللی را جلب کند.
اسرائیلی‌ها عموماً افزایش خشم و نارضایتی بین‌المللی از اسرائیل را به یهودستیزی نسبت می‌دهند، نه نگرانی‌های واقعی درباره حقوق فلسطینیان، ثبات خاورمیانه یا تخصیص صحیح منابع نظامی.
با این حال، آن‌ها از انزوای فزاینده خود آگاه‌اند و نگران‌اند که پس از انتخابات با آنچه ایهود باراک، نخست‌وزیر پیشین اسرائیل، «سونامی دیپلماتیک» نامیده است، مواجه شوند.
ادعای نتانیاهو درباره توانایی مقابله با فشارهای بین‌المللی
این ارزیابی در رسانه‌های جریان اصلی اسرائیل و همچنین نزد نتانیاهو به‌طور گسترده پذیرفته شده است.
نتانیاهو استدلال می‌کند که تنها او، به دلیل تسلط بیشترش بر زبان انگلیسی، می‌تواند جلوی چنین موجی را بگیرد؛ همان‌گونه که با مانورهای سیاسی خود مانع شد دولت بایدن به دلیل جنگ غزه، پیامدهای واقعی و ملموسی را بر اسرائیل تحمیل کند.
جناح راست اسرائیل سال‌هاست، و نه بی‌دلیل، استدلال می‌کند که این رژیم می‌تواند به اشغال سرزمین‌های فلسطینی و محروم کردن فلسطینیان از حقوق مدنی ادامه دهد و در عین حال، با استفاده از «هاسبارا» (Hasbara)، به معنای دیپلماسی عمومی و لابی‌گری، جامعه بین‌المللی را تحت تأثیر قرار دهد و مدیریت کند.
در مقابل، آیزنکوت تلاش خواهد کرد با بیان صریح و شفاف آنچه اسرائیل حاضر به پذیرش آن است و سپس مذاکره صادقانه، حمایت جامعه جهانی را دوباره به دست آورد؛ دو اقدامی که نتانیاهو به‌ندرت انجام داده است.
رویکرد احتمالی آیزنکوت برای بازسازی روابط خارجی اسرائیل
رویکرد آیزنکوت احتمالاً دست‌کم برای مدتی حمایت شمار بیشتری از شرکای بین‌المللی را جلب خواهد کرد؛ همان‌طور که پیش‌تر ایهود باراک و اسحاق رابین، دو رئیس پیشین ستاد ارتش اسرائیل که توانستند دولت‌های حزب لیکود را کنار بزنند، چنین موفقیتی به دست آوردند.
نتانیاهو با مجموعه‌ای از دروغ‌های خود، روابط بسیاری را تخریب کرده است؛ به‌گونه‌ای که آیزنکوت احتمالاً صرفاً به دلیل صداقت نسبی‌اش، از یک دوره ارفاق و فرصت دیپلماتیک در سطح بین‌المللی برخوردار خواهد شد.
آیزنکوت همچنین ممکن است واقعاً تغییراتی ایجاد کند که رضایت شرکای اسرائیل را به همراه داشته باشد؛ از جمله کاهش سرعت ساخت‌وساز شهرک‌ها.
او با پروژه جنجالی شهرک‌سازی E1 که هدف آن تقسیم سرزمین یک کشور فلسطینی احتمالی در آینده به دو بخش است، مخالفت کرده و وعده داده است با تروریسم یهودی مقابله کند.
محدودیت‌های آیزنکوت در تغییر سیاست اسرائیل در قبال فلسطینیان
با این حال، آیزنکوت در نهایت آن دسته از حامیان خارجی اسرائیل را که انتظار دارند سیاست‌های خارجی و سیاست‌های مربوط به فلسطینیان در دوران نتانیاهو به‌طور کامل معکوس شوند، ناامید خواهد کرد.
حتی اگر او به هر نحوی نظر خود را درباره تشکیل کشور مستقل فلسطین تغییر دهد ــ موضوعی که تأکید می‌کند هرگز از آن حمایت نکرده است ــ آزادی عملش به‌شدت تحت تأثیر محدودیت‌های ائتلاف حاکم قرار خواهد گرفت.
بلوک سیاسی آیزنکوت به دو حزب راست‌گرا متکی است که رهبران آن‌ها به‌شدت با راه‌حل دوکشوری مخالف‌اند و به فلسطینیان اعتماد ندارند.
یکی از این رهبران، آویگدور لیبرمن، حتی خواهان انحلال تشکیلات خودگردان فلسطین و واگذاری اداره فلسطینیان ساکن کرانه باختری به اردن است؛ پیشنهادی که امان دهه‌ها پیش آن را رد کرده بود.
اگر آیزنکوت آمادگی خود را برای پذیرش تشکیل کشور مستقل فلسطین اعلام کند، این احزاب دولت او را ساقط خواهند کرد.
تداوم سیاست‌های اسرائیل با وجود تغییر احتمالی دولت
رقابت نزدیک انتخاباتی و احتمال ناتوانی در تشکیل دولت
نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که انتخابات ۲۷ اکتبر رقابتی بسیار نزدیک خواهد بود.
در واقع، اگر نتایج نظرسنجی‌ها درست باشد، نه آیزنکوت و نه نتانیاهو هیچ‌کدام اکثریت مطلق را به دست نخواهند آورد.
بنابراین، احتمالاً اسرائیل دورهای از چانه‌زنی‌های سیاسی را تجربه خواهد کرد؛ دورهای که در آن هر دو سیاستمدار تلاش می‌کنند متحدان طرف مقابل را به سوی خود جذب کنند.
احتمال تشکیل دولت وحدت ملی با مشارکت نتانیاهو و آیزنکوت
نتانیاهو حتی ممکن است تلاش کند خود آیزنکوت را برای پیوستن به نوعی دولت وحدت ملی متقاعد کند و در مقابل وعده دهد برنامه اصلاح ساختار قضایی یا دیگر کارزارهای مرتبط با منازعات فرهنگی و اجتماعی خود را موقتاً کنار بگذارد.
آیزنکوت قاطعانه ایده حضور در دولتی تحت رهبری نتانیاهو را رد کرده است؛ حتی اگر نخست‌وزیری به‌صورت چرخشی باشد.
با این حال، تغییر ناگهانی مواضع، همواره یکی از ویژگی‌های رایج سیاست ائتلافی در اسرائیل بوده است.
احتمال برگزاری انتخابات مجدد در اسرائیل
سناریوی دیگر این است که مذاکرات به نتیجه نرسد و اسرائیل تقریباً بلافاصله بار دیگر به سمت برگزاری انتخابات حرکت کند.
این نخستین بار نخواهد بود که انتخابات اسرائیل به تشکیل دولتی باثبات و بادوام منجر نمی‌شود.
این رژیم از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ پنج انتخابات سراسری برگزار کرد، پیش از آنکه رهبران سیاسی آن موفق شوند ائتلافی تشکیل دهند که بتواند بیش از ۱۲ ماه در قدرت باقی بماند.
تداوم اشغالگری و فشار بر فلسطینیان صرف‌نظر از نتیجه انتخابات
با این حال، صرف‌نظر از نتیجه انتخابات ــ خواه ادامه فعالیت دولت موقت نتانیاهو باشد، خواه تشکیل دولت اکثریت به رهبری او، دولت وحدت ملی، کابینه اقلیت آیزنکوت با حمایت احزاب عرب یا حتی دولت اکثریت به رهبری آیزنکوت ــ نخست‌وزیر بعدی اسرائیل به اشغال بخش‌هایی از سرزمین‌های کشورهای همسایه و اعمال خشونت علیه فلسطینیان ادامه خواهد داد.
بنابراین، او ناچار خواهد بود با انزوای فزاینده اسرائیل از سایر کشورهای جهان روبه‌رو شود.
احتمال افزایش تولید داخلی تسلیحات و دور زدن محدودیت‌های صادراتی
ممکن است دولت اسرائیل در نهایت مجبور شود برای جایگزین کردن سامانه‌هایی که با تأمین مالی آمریکا در اختیار این رژیم قرار گرفته‌اند، هزینه‌های بیشتری صرف تولید داخلی تسلیحات کند.
همچنین ممکن است برای دور زدن محدودیت‌های صادراتی مربوط به تجهیزات نظامی و کالاهای دارای کاربرد دوگانه، تلاش گسترده‌ای انجام دهد؛ همان‌گونه که ایران و روسیه تحت تحریم امروز چنین می‌کنند و خود اسرائیل نیز در سال‌های نخست تأسیسش چنین اقداماتی انجام می‌داد.
احتمال از دست رفتن حمایت آمریکا در شورای امنیت سازمان ملل
اسرائیل حتی ممکن است با بزرگ‌ترین نگرانی خود مواجه شود: از دست دادن حمایت آمریکا از طریق استفاده از حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل متحد.
این حق وتو از سال ۱۹۶۷، حتی در دوران رؤسای‌جمهور دموکرات منتقد اسرائیل مانند جیمی کارتر و باراک اوباما، از اشغالگری اسرائیل در برابر محکومیت‌های بین‌المللی محافظت کرده است.
خطر تشدید انزوای اسرائیل و مهاجرت شهروندان لیبرال
شاید چنین سرانجامی آن چیزی نباشد که اسرائیلی‌ها واقعاً می‌خواهند.
اما تا زمانی که تغییری بنیادین در شیوه نگاه آن‌ها به مشکلاتشان ایجاد نشود، این همان مسیری است که با سرعت به سوی آن حرکت می‌کنند.
با این حال، احتمال تحقق این پیامدها به‌ویژه در صورتی بیشتر خواهد بود که نتانیاهو و متحدانش در قدرت باقی بمانند.
در چنین شرایطی، اسرائیلی‌های لیبرال‌تر منتظر نخواهند ماند تا ببینند جامعه جهانی تا چه اندازه اسرائیل را مجازات خواهد کرد.
آن‌ها در عوض، اسرائیل را ترک خواهند کرد تا شیوه زندگی مطلوب خود را در مکانی آرام‌تر دنبال کنند.
