فایننشال تایمز گزارش میدهد کویت، با تحمل بیش از ۱۴۰۰ حمله موشکی و پهپادی، به یکی از آسیبپذیرترین میدانهای جنگ منطقه تبدیل شده است؛ کشوری کوچک که نزدیکی به ایران و عراق، میزبانی از ۱۳ هزار و ۵۰۰ نیروی آمریکایی و تمرکز زیرساختهای حیاتی، امنیت دیرپای آن را فرو ریخته و خاطره تلخ اشغال سال ۱۹۹۰ را بار دیگر در ذهن جامعه کویت زنده کرده است.
به گزارش سرویس بینالملل جماران، یادداشت ش «احمد العمران» در روزنامه فایننشال تایمز، به کالبدشکافی وضعیت اضطراری کویت در جریان نبرد جاری میپردازد. کویت که پس از تجربه تلخ اشغال ۱۹۹۰ توسط صدام، دههها از جنگ فاصله گرفته بود، اکنون با شلیک بیش از ۱۴۰۰ موشک و پهپاد توسط ایران و گروههای متحدش در عراق (دومین رتبه پس از امارات)، به اصلیترین و «آسیبپذیرترین سیبل منطقه» بدل شده است. شکست آتشبس موقت و همجواری جغرافیایی این کشور با ایران و پادگانهای آمریکا، آسیبپذیری ساختاری آن را برملا ساخت.
نویسنده دلایل هدفگیری متمرکز کویت را در سه محور تحلیل میکند:
یک: تراکم اهداف، همجواری جغرافیایی و آسیبپذیری زیرساختهای حیاتی
حضور ۱۳,۵۰۰ نیروی نظامی آمریکا در پایگاههای کویت در کنار مساحت کوچک جغرافیایی، این کشور را به سیبلی راحت برای موشکهای کوتاهبرد ایران و پهپادهای گروههای عراقی تبدیل کرده است. اصابت مستقیم حملات به فرودگاه، تاسیسات نفتی، نیروگاههای برق و آبشیرینکنها (که تامینکننده ۹۰ درصد آب آشامیدنی هستند)، کشور را در گرمای ۵۰ درجه با بحران قطعی انرژی روبرو ساخت. از سوی دیگر، تولید نفت کویت از ۲.۵ میلیون بشکه به ۵۰۰ هزار بشکه در روز سقوط کرد و انسداد هرمز و اختلال در واردات، تورم شدیدی به شهروندان تحمیل نمود.
دو: فروپاشی دکترین بیطرفی و خشم از مدل زیست خلیج فارس
شدت حملات موجب شگفتی ناظران شد؛ چرا که کویت بر خلاف امارات و بحرین، رویکردی هجومی علیه تهران نداشت و میزبانی پروازهای زیارتی شیعیان را حفظ کرده بود. بدر السیف، استاد دانشگاه کویت، تاکید میکند این حجم از هجمه فراتر از یک درگیری نظامی است؛ ایران مدل زیست خلیج فارس به عنوان «واحه ثبات و رفاه» را هدف قرار داده است. با وجود دفاع سامانههای پاتریوت، نزدیکی به مرزهای شمال و حوادثی چون سرنگونی اشتباهی دو جنگنده اف-۱۵ آمریکا در ماه مارس، روزنههای عمیق پدافندی کویت را عیان کرد.
سه: زنده شدن ترومای ۱۹۹۰ و انقباض امنیتی
حملات برمرزی گروههای عراقی و بازداشت چند افسر سپاه در قایقهای ماهیگیری، ترومای تاریخی اشغال ۱۹۹۰ را در حافظه جمعی کویتیها زنده کرده است. کریستین دیوان، پژوهشگر ارشد اندیشکده خلیج فارس، تاکید میکند که خوف اصلی شهروندان تنها صدای انفجارها نیست، بلکه ترس از دست دادن «احساس امنیت پایدار» در امنترین نقطه منطقه است. با وجود پشتیبانی مالی صندوق ۱ تریلیون دلاری KIA و انحلال مجلس توسط امیر کویت برای سرعتبخشی به تصمیمات، جغرافیا نشان داد کویت در برابر دکترین فشار حداکثری منطقه خاکستری تا چه اندازه شکننده است.
