ناخرسندی کییف از واشنگتن علنیتر شده است. فارین پالیسی به نقل از زلنسکی میگوید که مذاکرهکنندگان آمریکایی «دیگر برای اوکراین وقت پیدا نمیکنند».
به گزارش جماران به نقل از فارن پالیسی، تقریباً یک سال پس از نشست آلاسکا که مسکو تلاش کرد آن را به عنوان پیشرفتی در مسیر جنگ اوکراین ارائه دهد، نیرویی که روسیه آن روز آن را «روح انکوریج» نامید، از بین رفت. بر اساس تحلیلی که در مجله فارن پالیسی منتشر شده است، مسکو دیگر مسیر آمریکا را مدخلی مطمئن برای به دست آوردن آنچه از کییف میخواهد نمیداند، در حالی که اوکراین در انتقاد از میانجیگری آمریکا جسورتر شده و تواناییاش در کاهش وابستگی به واشنگتن بیشتر شده است.
این مجله به نقل از یوری اوشاکوف، یکی از مقامات ارشد سیاست خارجی روسیه، مینویسد که او چیزی درباره «روح انکوریج» نمیداند و اصلاً از این عبارت استفاده نکرده است، که نشاندهنده کاهش اشتیاق روسیه به مسیر مذاکرهای است که واشنگتن ابتدا از طریق استیو ویتکوف، دوست دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، و سپس با مشارکت جرد کوشنر، داماد رئیسجمهور، هدایت کرد.
در ابتدا، کرملین تلاش کرد تیم آمریکایی را جذب کند. ویتکوف شش بار به مسکو سفر کرد تا با ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، دیدار کند. او همچنین با سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه، ملاقات کرد و مسکو کریل دمیتریف، تاجر، را برای بررسی جنبه اقتصادی هرگونه توافق احتمالی فرستاد. با این حال، تمام این تحرکات به نتیجه محدودی رسید: روسیه از خواست خود برای کنترل کامل دونباس عقبنشینی نکرد و واشنگتن نتوانست، یا نخواست، کییف را به دست کشیدن از آن وادار کند.
واشنگتن در حال از دست دادن برگه های برندهاش است
ترامپ، روسیه را به عنوان طرف قویتر در جنگ ترسیم میکند و قبلاً به ولودیمیر زلنسکی، رئیسجمهور اوکراین گفته بود که کشورش «برگ برندهای» ندارد. جی. دی. ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا نیز استدلال کرده است که کییف احتمالاً دونباس را از دست خواهد داد. اما فارین پالیسی اشاره میکند که این ارزیابی محقق نشده است؛ روسیه دستاوردهای گستردهای در دونباس نداشته، بلکه برخی از مناطق را در مناطق دیگر از دست داده است.
در مقابل، توانایی واشنگتن برای فشار بر اوکراین کاهش یافته است. به گفته مؤسسه کیل برای اقتصاد جهانی، پس از کاهش کمکهای آمریکا، کشورهای اروپایی بخش بزرگی از بودجه را جبران کردند. همچنین، سقوط ویکتور اوربان، نخستوزیر مجارستان، راه را برای ۱۰۴ میلیارد دلار از بودجه اتحادیه اروپا به کییف باز کرد.
این امر اعتماد به نفس اوکراین را افزایش داده است. این کشور تولید داخلی تسلیحات، به ویژه پهپادهای رهگیر و روباتهای زمینی را گسترش داده و کارزار خود علیه روسیه را آغاز کرده که به بار مینشیند. این مجله میگوید که کییف، به لطف پهپادها و فناوریهای مدرن، سربازان روسی را با سرعتی بیشتر از آنچه مسکو به راحتی میتواند جبران کند، میکشد و حملاتش به تأسیسات نفتی روسیه، اقتصادی را که به شدت به انرژی وابسته است، تحت فشار قرار میدهد.
به همین دلیل، ناخرسندی کییف از واشنگتن علنیتر شده است. فارین پالیسی به نقل از زلنسکی میگوید که مذاکرهکنندگان آمریکایی «دیگر برای اوکراین وقت پیدا نمیکنند».
اروپا... واسطهای بدون پیام واحد
با کاهش اعتماد به مسیر آمریکا، کییف و مسکو شروع به نشان دادن تمایل به نقش بزرگتر اروپا کردهاند. به گزارش فارین پالیسی، زلنسکی با شارل میشل، رئیس شورای اروپا در مورد مشارکت مستقیم اروپا، از جمله احتمال تعیین فرستادهای که نماینده این قاره در مذاکرات باشد، صحبت کرده است. نامهایی مانند آنگلا مرکل، صدراعظم سابق آلمان و ماریو دراگی، رئیس سابق بانک مرکزی اروپا مطرح شدهاند.
اما پوتین، گرهارد شرودر، صدراعظم سابق آلمان، که به روابط نزدیک با مسکو معروف است را به عنوان یک میانجی احتمالی پیشنهاد کرده است، پیشنهادی که رهبران اروپایی آن را رد کردند. اما حتی بدون شرودر، به نظر نمیرسد اروپا آماده به ارث بردن نقش آمریکا باشد. به احتمال زیاد، روش ترامپ در فشار بر اوکراین را رد میکند، اما هنوز بر سر یک پیام واحد در قبال روسیه به توافق نرسیده است.
این مجله به نقل از پیتر سیلیزکین، مدیر برنامه روسیه در مرکز استیمسون، مینویسد که اروپاییها احتمالاً شروع به جستجوی «پیامآور» کردهاند، اما هنوز از توافق بر سر «پیام» فاصله دارند. و این گره نقش اروپا است: این قاره پول، انگیزه و تجربه تاریخی را دارد، اما همچنان بین تندروی کشورهای حوزه بالتیک و احتیاط پایتختهای دیگری که بیشتر مایل به انعطافپذیری با مسکو هستند، تقسیم شده است.
