پاتریشیا مارینز، تحلیلگر نظامی گفت: به نظر من ایران هنوز وارد مرحله استفاده انبوه از سیلوهای خود نشده است؛ عمدتاً به این دلیل که نمیخواهد ماهوارهها بتوانند تمام این پایگاهها را نقشهبرداری کنند. دستکم من هیچ نشانهای از کاهش پرتابهای ایران به دلیل کمبود پرتابگر نمیبینم. حدس میزنم آنها پیش از افزایش پرتابها، بر کاهش تعداد پهپادهای شناسایی بر فراز قلمرو خود تمرکز کردهاند.
به گزارش سرویس بین الملل جماران؛ پاتریشیا مارینز، تحلیلگر نظامی گفت: وقتی از دشواریِ روبهرو شدن با کشوری صحبت میکنم که بیش از دو دهه در حال انبار کردن موشک بوده است، بسیاری از مردم همیشه درباره پرتابگرها (لانچرها) میپرسند؛ زیرا هم ارتش اسرائیل (IDF) و هم سنتکام (CENTCOM) همواره گزارش دادهاند که بخش بزرگی از پرتابگرهای ایرانی را نابود کردهاند.
این ادعا کاملاً بیاساس است.
ایران ۳۵ سال است که در حال تولید پرتابگرهایی در ابعاد مختلف است.
به اطراف خود نگاه کنید و کشوری را تصور کنید که ۳۵ سال در حال تولید و انبار کردن چیزی بوده است.
تنها در زمینه موشکهای کروز و بالستیک با قابلیت رسیدن به اسرائیل، ایران در حال حاضر حدود ۱۰ تا ۱۲ مدل تولید میکند که نخستین مدل آن تقریباً ۳۰ سال پیش عملیاتی شده است.
امروزه کره شمالی سالانه هزاران موشک بالستیک و کروز تولید میکند؛ آن هم در صنعتی که بسیار کوچکتر از صنعت ایران و کاملاً دولتی است.
از سوی دیگر، ایرانیها شبکهای کامل از شرکتهای دولتی و خصوصی دارند؛ با استارتاپهای مختلفی که یک اکوسیستم گسترده متصل به دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی دیگر را تشکیل میدهد.
سالهای زیادی صرف تولید و انبار کردن موشک شده است. به همین دلیل، ادعاهای پوچی مبنی بر اینکه موشکها یا پرتابگرهای ایرانی در حال تمام شدن هستند، مضحک است.
این موضوع مرا به یاد آن ریاضیدان غربی میاندازد که همیشه موشکهای روسیه را نفرین میکرد و مدعی بود آنها رو به پایان هستند، اما آن موشکها تا به امروز تمام نشدهاند.
بازگردیم به موضوع پرتابگرها؛ جالبترین بخش این است که وقتی با متخصصانی که شواهد تصویری این جنگ را جمعآوری میکنند بررسی میکنیم، میبینیم که تا به امروز تنها حدود ۳۰ پرتابگر با تأیید تصویری نابود شدهاند.
اما اگر این واقعاً یک مشکل بود، ایران میتوانست بهسادگی از سیلوهای خود عملیات انجام دهد.
غرب حدود ۲۵ پایگاه ایرانی را شناسایی کرده است که هر کدام ۴ تا ۶ سیلو دارند. اگر ۲۵ مورد شناسایی شده باشد، به نظر من عدد واقعی میتواند بین ۵۰ تا ۱۰۰ پایگاه باشد که در مجموع ۲۰۰ تا ۶۰۰ سیلو را شامل میشود.
برخی از این سیلوها از «سیستم رولوری» (هفتتیری) استفاده میکنند؛ یعنی وقتی یک موشک شلیک میشود، استوانه میچرخد و موشک بعدی را در موقعیت پرتاب قرار میدهد. این سیستمهای رولوری معمولاً حدود ۸ موشک را در خود جای میدهند.
به نظر من ایران هنوز وارد مرحله استفاده انبوه از سیلوهای خود نشده است؛ عمدتاً به این دلیل که نمیخواهد ماهوارهها بتوانند تمام این پایگاهها را نقشهبرداری کنند.
دستکم من هیچ نشانهای از کاهش پرتابهای ایران به دلیل کمبود پرتابگر نمیبینم. حدس میزنم آنها پیش از افزایش پرتابها، بر کاهش تعداد پهپادهای شناسایی بر فراز قلمرو خود تمرکز کردهاند.
نظارت و پایش اسرائیل و آمریکا کیفیت فوقالعادهای دارد و ایرانیها این موضوع را میدانند.
در واقع، اینها سلاحهای بزرگ دو طرف هستند.
به هر حال، این نکته بسیار مهمی در این جنگ است: وقتی تکانشگری و عجله حاکم شود، اطلاعات و تحلیلها لگدمال میشوند؛ اما میدان نبرد دیر یا زود صورتحساب را تحویل خواهد داد.
