علیرغم تداوم نفوذ جریان تندرو در داخل نهادهای دولتی، نظرسنجی ها نشان می دهد که احساسات غم و اندوه و ناامیدی کاهش یافته و خوش بینی محتاطانه در بین شهروندان افزایش یافته است.
به گزارش جماران، روزنامه فایننشال تایمز انگلیس نوشت: ونزوئلا از زمان بازداشت نیکلاس مادورو، رئیسجمهور این کشور در یک عملیات نظامی آمریکا و انتقال او به همراه همسرش، سیلیا فلورس، به ایالات متحده، شاهد مرحله بیسابقهای از تحول است، مرحلهای که بسیاری از ونزوئلاییها آن را متفاوت از آنچه کشور در طول بیش از دو دهه «حکومت پوپولیستی» تجربه کرده است، توصیف میکنند.
آنا رودریگز براثون از کاراکاس و جو دانیلز از بوگوتا -در گزارشی که این روزنامه منتشر کرده است- افزودند که با ناپدید شدن تصویر و صدای مادورو از رسانه های رسمی، یک فضای سیاسی و رسانه ای جدید در حال شکل گیری است که آرام تر است.
به گفته این گزارش، مادورو -مانند سلف خود هوگو چاوز- همواره با سخنرانی های طولانی که ساعت ها پخش می شد، مملو از لحن خصمانه و اتهام زنی به مخالفان، همراه با نمایش های نمادین و شخصی که بر زندگی سیاسی سایه افکنده بود، بر فضای عمومی تسلط داشت.
با این حال، به عقیده این روزنامه، به قدرت رسیدن دلسی رودریگز به عنوان رئیس جمهور موقت در ژانویه گذشته، گسستی آشکار از این سبک بود، زیرا رودریگز به یک سخنرانی آرام و مختصر روی آورد و از پوپولیسم تحریک آمیز که مشخصه مرحله قبل بود، دور شد.
شهروندان تأیید می کنند که این تغییر دیگر شکلی نیست و به گفته شاهدان محلی، سطح تحریک در سخنرانی رسمی کاهش یافته و حملات رسانه ای به مخالفان کاهش یافته است.
ینیفر دیاز -یک بازنشسته در کاراکاس- به این روزنامه گفت: «اکنون نفرت کمتری وجود دارد، اتهامات کمتری وجود دارد، مادورو دیگر تمام وقت در تلویزیون نیست که به مردم حمله کند، و این به تنهایی یک تغییر بزرگ است.»
همچنین، مقامات اعتراضات دانشجویی محدود طرفدار دموکراسی را تحمل می کنند، اعتراضاتی که قبل از دستگیری مادورو غیرممکن بود.
فایننشال تایمز به نقل از روزا کوکونوبا -رهبر دانشجویی در دانشگاه مرکزی ونزوئلا- گفت: «کشوری که سال گذشته داشتیم و کشوری که از 3 ژانویه داشته ایم، دو دنیای کاملاً متفاوت هستند، دری از فرصت ها باز شده است که نمی توانیم اجازه دهیم از دست برود.»
یکی از برجسته ترین نشانه های تحول، تعهد دولت به تعطیلی زندان بدنام «ال هلیکوئیدی» است که سال ها با نقض جدی حقوق بشر مرتبط بوده است.
همچنین، پارلمان قانون عفوی را به پیش برده است که می تواند منجر به لغو اتهامات سیاسی علیه مخالفان در طول 26 سال حکومت انقلابی شود، اقدامی که اولین اقدام در نوع خود از زمان تأسیس «چاوزیسم» محسوب می شود.
بر اساس این گزارش، از زمان دستگیری مادورو، حدود 350 زندانی در سراسر کشور آزاد شده اند. این گزارش تأیید می کند که فعالان و دانشجویان دانشگاه معتقدند که کشور به «واقعیت جدیدی» منتقل شده است، به طوری که سازماندهی تجمعات مسالمت آمیز بدون ترس از سرکوب فوری امکان پذیر شده است.
رهبران جوان، مرحله فعلی را فرصتی توصیف می کنند که نباید از دست داد، علیرغم ترس از امکان عقب نشینی از آن در صورت کاهش فشار آمریکا.
در سطح اقتصادی، این گزارش تأیید می کند که دولت جدید به اصلاحات اساسی در بخش نفت روی آورده است، به طوری که عملاً به انحصار دولت پایان داده و درها را به روی شرکت های خصوصی باز کرده است، که این امر امیدها را برای بهبود وضعیت معیشتی پس از سال ها انقباض شدید که میلیون ها ونزوئلایی را به مهاجرت سوق داد، افزایش داده است.
فایننشال تایمز ادامه می دهد، علیرغم تداوم نفوذ جریان تندرو در داخل نهادهای دولتی، نظرسنجی ها نشان می دهد که احساسات غم و اندوه و ناامیدی کاهش یافته و خوش بینی محتاطانه در بین شهروندان افزایش یافته است.
مارلین اوخدا، شهروند ونزوئلایی به این روزنامه گفت: «ایالات متحده باید ونزوئلا را در کانون توجه خود نگه دارد، زیرا اگر این کار را نکند، دموکراسی پیشرفت نخواهد کرد.»
در مقابل، یکی از تظاهرکنندگان در راهپیمایی که در کاراکاس در حمایت از مادورو و همسرش سیلیا فلورس برگزار شد، گفت: «ما میراث چاوز را زیر پا می گذاریم، او صنعت ما را ملی کرد و اکنون همه چیز را به سرمایه خارجی تسلیم می کنیم.»
