تا زمانی که آمریکا به گونه ای رفتار می کند که بالاتر از هر قانونی است و در برابر هر گونه محاکمه ای مصون اس، «این نمایش خونین» هنوز به پایان نرسیده است.
به گزارش جماران به نقل از الجزیره، رئیس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، سال جدید را به شیوه معمول خود آغاز کرد؛ او مجموعهای از حملات هوایی گسترده را علیه ونزوئلا آغاز کرد و رئیس جمهور این کشور، نیکلاس مادورو را دستگیر کرد که به مکان نامعلومی منتقل شد.
با توجه به سابقه ترامپ در نادیده گرفتن قانون و معاهدات و همچنین وعدههای خودش مبنی بر دست کشیدن از جنگهای فرامرزی، این ضربه چندان غافلگیرکننده نبود.
ماهها بود که ترامپ علناً در مورد احتمال تشدید مداخله نظامی آمریکا علیه ونزوئلا صحبت میکرد، در حالی که هواپیماهای جنگی آمریکا کشتیها را در نزدیکی سواحل آن به بهانه «مبارزه با قاچاق مواد مخدر» بمباران میکردند - که منجر به کشته شدن تعدادی از افراد خارج از چارچوب قانون شد، در حالی که نیروهای آمریکایی به شکل مکرر به ارتکاب جنایات جنگی متهم می شدند.
اما همه اینها در دوره حکومتی که اهمیت چندانی به توجیهات قانونی برای اقدامات خود نمیدهد، چه رسد به مفاهیم حقوق بشر و دیگر «مزخرفات» از نظر آنها، چندان غیرعادی به نظر نمیرسد.
ترامپ همچنین ونزوئلا را متهم کرد که در چارچوب کارزاری از دزدیهای ادعایی، نفت، زمینها و حتی «داراییها»ی آمریکا را به سرقت برده است، در حالی که نیروی دریایی آمریکا نفتکشهای متعلق به دولت ونزوئلا را میربود.
این حمله جدید پس از دههها تحریمهای آمریکا که اقتصاد ونزوئلا را تحلیل برده است، صورت میگیرد و به حدی از بیرحمی رسیده است که به عنوان نوعی جنگ تلقی میشود. آلفرد دی زایاس، گزارشگر ویژه سابق سازمان ملل، تخمین زده است که تا سال ۲۰۲۰، ۱۰۰ هزار ونزوئلایی در نتیجه مستقیم «اقدامات اجباری اقتصادی» جان خود را از دست دادهاند.
مایک لی، سناتور جمهوریخواه ایالت یوتا، در پلتفرم «ایکس» نوشت که مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، به او اطلاع داده است که مادورو برای محاکمه جنایی در ایالات متحده بازداشت شده است و حملات هوایی برای «محافظت از سربازان آمریکایی که دستور دستگیری را اجرا کردند» ضروری بود.
علیرغم تبدیل مادورو به یک «شیطان بینالمللی» و «تهدید موجودیتی» توسط دولت ترامپ، این روایت در برابر بررسی دقیق تاب نمیآورد؛ زیرا ایالات متحده خود مرتکب اعمال جنایتکارانه بزرگتر و فراگیرتر از آنچه به مادورو نسبت داده میشود، شده و همچنان میشود.
به عنوان مثال، «نزدیکترین متحد» ایالات متحده، یعنی اسرائیل را در نظر بگیرید. بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر این رژیم، که دولتش متهم به ارتکاب نسلکشی مداوم در نوار غزه برای بیش از دو سال است، در واشنگتن توسط روسای جمهور متوالی آمریکا با آغوش باز پذیرفته میشود. و هیچکس در آنجا جرأت پیشنهاد محاکمه یا تحویل او را ندارد، بلکه برعکس؛ میلیاردها دلار برای حمایت از ارتش او در کشتارهای جمعیاش اعطا میشود.
اما ونزوئلا - غنی از نفت - از زمان هوگو چاوز، که ایدههای «خطرناکی» مانند «مراقبتهای بهداشتی برای همه» را آشکارا بیان کرد، خار در گلوی امپراتوری آمریکا بوده است!
و امروز دولت ترامپ، مادورو را به عنوان «رهبر یک باند نارکو-تروریستی» متهم میکند - اتهامی که شاید خندهدار به نظر برسد، اگر ویرانی گسترده و نقض آشکار قوانین بینالمللی را به دنبال نداشت.
البته، ترامپ اولین رئیسجمهور آمریکایی نیست که از قانون تخطی میکند و به نقض آن در خارج از کشور اصرار میورزد، اما او به تمام اقدامات خود رنگ و بوی نمایشی میبخشد که جنون صحنه را دوچندان میکند.
در اینجا مانوئل نوریگا، رهبر فقید پاناما را به یاد میآوریم که سالها با وجود اطلاع قبلی دولت آمریکا از فعالیتهایش در قاچاق مواد مخدر، از سازمان اطلاعات مرکزی (CIA) بودجه دریافت میکرد. و هنگامی که او دیگر «همپیمان مفیدی علیه کمونیسم» نبود، ناگهان علیه او شوریدند و او را به عنوان تجسم شر معرفی کردند.
در دسامبر ۱۹۸۹، رئیسجمهور جورج بوش پدر، حمله نظامی نسنجیدهای را به پاناما آغاز کرد که منجر به کشته شدن هزاران غیرنظامی در محله فقیرنشین ال چوریو در پایتخت پاناما سیتی شد.
پس از اینکه نوریگا بهطور موقت در سفارت واتیکان پناه گرفت، مجبور شد تحت فشار جنگ روانی که تانکهای آمریکایی اطراف ساختمان به راه انداخته بودند، تسلیم شود و سفارت را با آهنگهای شکنجهآوری مانند: «زنده یا مرده تحت تعقیب» از گروه بون جووی و «خدا آمریکا را حفظ کند» از لی گرینوود بمباران کرد.
زمانی که نوریگا به آمریکا برای محاکمه منتقل شد دولت آمریکا هیچ تناقضی با این واقعیت ندارد که روزی«دوست» مورد اعتماد آنها بوده است.
از سوی دیگر جنگ سال 2003 عراق است که به دلیل دروغ هایی که جورج بوش پسر و دولتش درباره وجود سلاح های کشتار جمعی در عراق ترویج کردند به راه افتاد. سلاح های کشتار جمعی که هرگز پیدا نشدند با وجود آن که این مساله مانع از این نشد که ارتش آمریکا برخی شهرهای آمریکا را با خاک یکسان کند و صدها هزار عراقی را بکشد.
در نهایت نیز صدام حسین رئیس جمهور عراق بازداشت شد و محاکمه شد و پس از آن به سرعت توسط دولت موقتی که ایالات متحده آمریکا تشکیل شد اعدام شد.
در واقع، هر گونه دخالت نظامی آمریکا تقریبا منجر به ویرانی، فاجعه و تجزیه کشورها شده است. حمله اخیر به ونزوئلا نیز پایان کار نیست به رغم آن که مایک لی سناتور آمریکایی به نقل از روبیو وزیر خارجه آمریکا نقل کرده است که «بعد از دستگیری مادورو نیازی به دخالت بیشتر نیست».
ولی فریب نخورید. تا زمانی که آمریکا به گونه ای رفتار می کند که بالاتر از هر قانونی است و در برابر هر گونه محاکمه ای مصون اس، «این نمایش خونین» هنوز به پایان نرسیده است.
