علیالاصولگرایان یک کلمه را از متن جدا میکنند و همان را به تمام متن تبدیل میکنند. آن بخشهایی از یک متن را که از خرد جمعی، تصمیمگیری مسئولانه، تلاش مذاکرهکنندگان، بدبینی همزمان با گفتوگو و استفاده از ظرفیت دیپلماسی سخن میگوید، نمیبینند.
به گزارش جماران، سینا رحیمپور در یادداشتی نوشت:
سیاست ایران مدتهاست از دوگانه کلاسیک اصلاحطلب و اصولگرا عبور کرده است. اگر بخواهیم نقشه سیاست امروز ایران را ترسیم کنیم، تصویر دقیقتر را باید میان تغییرخواهان در چارچوب نظام، حافظان وضع موجود و موافقان تغییر نظام سیاسی جستوجو کرد. حتی درون جریان تغییرخواه نیز دیگر مرزبندیها همان مرزبندیهای بیست سال پیش نیست؛ اصولگرایان تغییرخواه و اصلاحگران تغییرخواه، دو گروه پررنگ گفتمانی در کنار دوگانههای قدیمی هستند.
اما احتمال توافق با آمریکا، یک شکاف قدیمی را پررنگ کرده است؛موافقان و مخالفان تفاهم.
در این شکاف، جریانی که پیشتر نامهای دیگری مانند «دلواپس» داشت، حالا میشود نام جدیدش را «علیالاصولگرا» گذاشت.
علیالاصولگرایان یک کلمه را از متن جدا میکنند و همان را به تمام متن تبدیل میکنند. آن بخشهایی از یک متن را که از خرد جمعی، تصمیمگیری مسئولانه، تلاش مذاکرهکنندگان، بدبینی همزمان با گفتوگو و استفاده از ظرفیت دیپلماسی سخن میگوید، نمیبینند.
روششان هم قدیمیست؛ برای کوبیدن بندبهبند توافق احتمالی دستورالعمل دارند. یک روز از این واژه شعر میسازند، یک روز از پسر نوح میگویند، یک روز مذاکرهکنندهگان را ابوموسی اشعری میخوانند، یک روز همدست شیطان، روز دیگر نفوذی و روز بعد خائن...
تفاهم با جهان برایشان تهدیدی علیه منافع اقتصادی، سیاسی یا حتی تصویری که سالها از جهان ساختهاند، هست.
نقطه مقابل «علیالاصولگرایان» کسانی هستند که همان متن را کامل میخوانند. نه به دشمن خوشبیناند، نه مذاکره را سادهلوحی میدانند. باور دارند میدان و دیپلماسی دو روی یک سکهاند، مذاکره را ادامه قدرت میدانند، نه جایگزین آن و باور دارند تصمیمهای بزرگ باید بر پایه خرد جمعی گرفته شود، نه هیاهوی اقلیتهای پرصدا.
سیاست ایران پس از جنگ بیش از هر چیز، شاید عرصه رقابت همین دو شیوه خواندن متن است؛ رقابت میان آنان که از یک متن فقط یک کلمه را میبینند و آنان که همه متن را.
آینده ایران در اختیار کسانی است که بتوانند همه روایت را ببینند؛ هم میدان را و هم دیپلماسی را، هم تهدید را و هم فرصت را. هم عدم اطمینان در جنگ را و هم عدم اطمینان در مذاکره را. هم تهدید در جنگ را و هم تهدید در مذاکره را. هم مکر دشمن در جنگ را و هم مکر دشمن در مذاکره را.
«ایران» هیچوقت در یک کلمه جا نشده است.
▫️قصهای به نام ایران
