کیومرث اشتریان نوشت: نفرت اجتماعی و سیاسی زمینه تفرقه و پذیرش تهدیدات نظامی خارجی را فراهم میکند، بهویژه آنگاه که زمینههای اقتصادی آن فراهم است و مردم درگیر نیازهای اساسی روزمره خود هستند.
به گزارش جماران، کیومرث اشتریان، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران در شرق نوشت:
وقتی در برابر چنین سخنانی، یک چهره اصولگرا آن را مشمئزکننده مییابد، یعنی آن فرد و آن سخنان نفرت او را برانگیخته است. حال حلقه را گسترش دهید و ببینید دیگرانی که فاصله بیشتری از جمهوری اسلامی دارند تا چه حد متنفر میشوند؛ نه از فرد نماینده بلکه از ساختاری که او نمایندگی میکند.
چنین حرفهای «مشمئزکننده، توهینآمیز و تهمتآلود» به یک سازه و سازمان تولید نفرت تبدیل میشود که در درون ساختار گسترش مییابد و واگرایی و اختلاف را درون جامعه گسترش میدهد.
این رفتارها همچون زهر ماری خطرناک، پیکره ادب و اعتماد اجتماعی را نشانه میگیرند و مستقیماً امنیت ملی را هدف قرار میدهند.
از طریق گسترش نفرت عمومی از سیستم و آمادهشدن برای پذیرش نیروی خارجی بهعنوان منجی و پذیرش هرگونه توطئه علیه امنیت ایران.
مرز میان نفرت و وفاداری به نظام زایل میشود، گویی برای وفاداری باید حتماً نفرت بپراکنید و از هر آن که در اطراف شماست، به محض یافتن کوچکترین تفاوتی متنفر شوید.
نفرت اجتماعی و سیاسی زمینه تفرقه و پذیرش تهدیدات نظامی خارجی را فراهم میکند، بهویژه آنگاه که زمینههای اقتصادی آن فراهم است و مردم درگیر نیازهای اساسی روزمره خود هستند.
مسئولان مربوطه باید موضع صریح بگیرند و از رفتار دوگانه و گفتار دوپهلو اجتناب کنند. جامعه ناراضی در زمان حادثه به نشان نفرت انگشت مینهد و صد خون جگر بر میآورد.
شاید بتوان تعابیر رهبری جدید نظام را در همین راستا تفسیر کرد که بر پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی و برجستهنکردن تفاوتهای اجتماعی تأکید دارند.
