زهرا بهروزآذر، معاون رئیسجمهور در امور زنان و خانواده در دومین وبینار «زن مسلمان» گفت: امروز از شما میخواهیم نه از منظر سیاست، بلکه از منظر انسانیت، به این موضوع بنگرید. صدای زنان و کودکانی باشید که صدایشان شنیده نمیشود. سکوت در برابر چنین وقایعی، تنها یک بحران منطقهای ایجاد نمیکند، بلکه بنیانهای نظام حقوق بینالملل را تضعیف میکند. زمان آن رسیده است که اخلاق، عدالت و انسانیت علیه این جنایتکاران صفآرایی کنند و جهان نشان دهد صدای بیگناهان در هیاهوی قدرت و سیاست گم نخواهد شد.
معاون رئیسجمهور در امور زنان و خانواده تأکید کرد که تجاوز آمریکایی-صهیونی به خاک ایران نه تنها نقض آشکار حقوق بشردوستانه بینالمللی است، بلکه مصداق بارز جنایت جنگی و تروریسم دولتی به شمار میرود.
به گزارش جماران از پایگاه اطلاعرسانی دولت، متن پیام زهرا بهروزآذر به دومین وبینار بینالمللی «زن مسلمان» بدین شرح است:
امروز میخواهم از واقعهای سخن بگویم که تنها به یک ملت محدود نمیشود؛ بلکه آزمونی برای وجدان و تعهد جامعه جهانی به اصول بنیادین حقوق بینالملل است.
28 فوریه 2026، حملات نظامی علیه سرزمین من، ایران، آغاز شد و به مدت 40 شبانه روز ادامه یافت؛ تجاوز نظامی گسترده به سرزمینی کهن با تمدنی چند هزار ساله، مردمی مهربان، اصیل و استوار و صلحطلب که هرگز آغازگر جنگ نبودهاند، اما همواره، چون کوهی استوار، با شجاعت و عزمی راسخ از هویت و خاک خود در برابر متجاوزان دفاع کردهاند؛ ایران جامعهای است که مسیر توسعه خود را بر پایه دانش، آموزش و مشارکت انسانی بنا کرده. در حوزههایی مانند توسعه زیرساختهای حیاتی، پزشکی، فناوریهای نوین و آموزش عالی پیشرفتهای قابل توجهی حاصل شده است و همواره زنان که در کناز مردان دو بال پرواز پیشرفت ایران عزیر بودهاند، در این مسیر، نقش کلیدی داشتهاند:
-97 درصد زنان و دختران باسوادند و شکاف جنستی در آموزش به 3 درصد رسیده است.
-دهها هزار زن در نظام آموزش عالی و پژوهش فعالاند.
-حضور گسترده زنان در حوزههای مدیریتی، علمی و اجتماعی، بخشی جداییناپذیر از توسعه کشور است.
حدود دو ماه پیش، در حالی که فرآیند دیپلماتیک در جریان بود، دولت ایالات متحده و رژیم اسرائیل با اقدامی تجاوزکارانه، منشور ملل متحد و اصول بنیادین حقوق بینالملل را آشکارا نقض کردند. حملاتی که در نخستین ساعات، آگاهانه مدرسه «شجره طیبه»، در میناب را هدف قرار داد و 156 کودک دختر و پسر را دوبار در عرض چند دقیقه مورد حمله شدید قرار داد به طوری که از بسیاری از این کودکان معصوم فقط بخشهایی از پیکر نازنینشان از روی تکههای لباس و رنگ جورابشان و یا آزمایش DNA تشخیص داده شد و متاسفانه بعد از 38 روز پیکر ماکان نصیری پیدا نشد. امروز مادر او بر سر قبری میگرید که پیکری ندارد.
در این تجاوز وحشیانه 40 روزه، بر اساس گزارشهای رسمی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و جمعیت هلالاحمر:
-بیش از 3380 شهروند غیرنظامی جان خود را از دست دادهاند (از این میان، بیش از 386 کودک و 258 زن بودهاند)
-بیش از 30 هزار نفر مجروح شدند که نفر آ زانها 5200 زن و کودک هستند.
-بیش از 1025 مرکز آموزشی تخریب یا آسیب دیدهاند و بیش از 30 دانشگاه به صورت مستقیم مورد حمله قرار گرفت.
-بیش از 340 بیمارستان، مرکز درمانی، پایگاه اورژانس و مراکز هلالاحمر هدف حمله قرار گرفتهاند.
-26 نفر از کادر درمان جان باخته و بیش از 120 نفر مجروح شدهاند.
-در مقیاسی گسترده، 138 هزار واحد غیرنظامی آسیب دیدهاند که در میان آنها، 113 هزار واحد مسکونی قرار دارد، به عبارتی دهها هزار خانواده، سرپناه خود را از دست دادهاند.
هواپیماهای غیرنظامی حامل دارو در مأموریتهای بشردوستانه مورد حمله قرار گرفت؛ کارخانه داروسازی «توفیق دارو» که تولیدکننده کلیدی مواد اولیه دارویی، بهویژه برای بیماران مبتلا به سرطان و اماس بود نیز هدف حمله قرار گرفته.
در این تجاوز نظامی، مواد متعددی از کنوانسیون ژنو 1949، و کنوانسیون چهارم، پروتکل الحاقی اول، زیر پا گذاشته شد و خاک مقدس جمهوری اسلامی ایران مورد تهاجم مسلحانه قرار گرفت و قواعد آمره بینالمللی، از جمله اصل تفکیک میان غیرنظامیان و اهداف نظامی، اصل تناسب در جلوگیری از آسیبهای جانبی غیرضروری و نامتناسب، و اصل احتیاط در اتخاذ تدابیر لازم برای حفاظت از غیرنظامیان، به طور عامدانه و سیستماتیک نقض شد. جمعیت غیرنظامی، مناطق مسکونی، بیمارستانها، مراکز آموزشی، درمانی، امدادی، فرهنگی، تجاری، اماکن مقدس مسلمانان و مسیحیان، تاسیسات هستهای، مخازن سوخت، آب، ابنیه تاریخی، سیلوهای گندم، و زیرساختهای حیاتی کشور از جمله ریلها و پلها و نیروگاهها هدف قرار گرفته شد.
این تجاوزات که در ماه مبارک رمضان و در آستانه سال نوی ایرانیان رخ داده است، در تضادی آشکار با منشور سازمان ملل متحد، میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR) و میثاق بینالمللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (ICESCR) قرار دارد. این میثاقها به صراحت حق حیات، سلامت، امنیت، آموزش و حفاظت از زنان و کودکان را تضمین میکنند. آنچه اتفاق افتاده است، نه تنها نقض آشکار حقوق بشردوستانه بینالمللی است، بلکه مصداق بارز جنایت جنگی و تروریسم دولتی است.
پرسش اساسی این است: جامعه جهانی در برابر این وضعیت چه خواهد کرد؟ آیا اصول حقوق بینالملل، تنها در متون باقی خواهند ماند؟ یا در عمل نیز اجرا خواهند شد؟
خانمها و آقایان!
امروز از شما میخواهیم نه از منظر سیاست، بلکه از منظر انسانیت، به این موضوع بنگرید. صدای زنان و کودکانی باشید که صدایشان شنیده نمیشود. سکوت در برابر چنین وقایعی، تنها یک بحران منطقهای ایجاد نمیکند، بلکه بنیانهای نظام حقوق بینالملل را تضعیف میکند.
زمان آن رسیده است که اخلاق، عدالت و انسانیت علیه این جنایتکاران صفآرایی کنند و جهان نشان دهد صدای بیگناهان در هیاهوی قدرت و سیاست گم نخواهد شد.
ما، به عنوان ملت ایران، ایستادهایم. ایستادهایم برای عدالت، برای زندگی، برای آیندهای که هیچ کودکی قربانی جنگ نباشد. نمیتوان بیعملی کرد، نباید چشم فروبست، و نباید جنایتکاران را بدون پاسخ گذاشت. این یک درخواست نیست؛ این فراخوان به اقدام فوری تمامی مکانیسمهای بینالمللی عمومی اعم از حقوق بشر، حقوق بشردوستانه و... است.
