جمعی از کودکان روستای «پنجرود» در منطقه مرزی تاجیکستان، که زادگاه «ابوعبدالله رودکی» پدر شعر پارسی است، در ویدیویی که به تازگی از آنها منتشر شده است، این جمله را بارها تکرار میکنند که «ما میخواهیم ایران پیروز باشد، مستحکم باشد»؛ پیامی که هرچند از زبان کودکان پارسیزبان تاجیک خارج میشود، اما در عمق جان ملت ایران مینشیند و دلها را برای مقاومت در برابر تجاوز آمریکایی-صهینویستی استوارتر میکند.
در حالی که کشورمان از نهم اسفند سال گذشته، در معرض تجاوز نظامی آمریکا و رژیم اسرائیل قرار گرفته و فضای عمومی ایران آکنده از مقاومت و همبستگی است، انتشار ویدیویی کوتاه از کودکان روستای «پنجرود» در تاجیکستان، معنایی فراتر از یک تصویر ساده پیدا کرده است؛ کودکانی از زادگاه ابوعبدالله رودکی، پدر شعر فارسی، با زبانی مشترک و قلبی پاک، جملهای را تکرار میکنند که بهسرعت در میان ایرانیان طنینانداز شده است: «ما میخواهیم که ایران پیروز باشد، مستحکم باشد».
به گزارش جماران، این پیام، اگرچه از سوی کودکانی در آن سوی مرزها بیان میشود، اما در بطن خود حامل نوعی همدلی عمیق فرهنگی و تاریخی است. پیوندی که نه فقط بر پایه جغرافیا، بلکه بر بنیان زبان، هویت و حافظه مشترک شکل گرفته است.
حال در شرایطی که افکار عمومی ایران روزانه با برخی خبرهای تلخ از تجاوز و جنایات آمریکایی-صهیونیستی دست به گریبان است، چنین صدایی از بیرون مرزها، یادآور گستره نفوذ فرهنگی ایران و عمق ارتباطات انسانی میان فارسیزبانان است.
از منظر اجتماعی، این ویدیو را میتوان نمونهای از بازتاب عاطفی بحران در میان جوامع همزبان دانست. کودکانی که شاید درکی دقیق از ابعاد سیاسی و نظامی تحولات نداشته باشند، اما با تکرار این جمله، نوعی آرزوی جمعی برای ثبات، امنیت و پایداری را بیان میکنند. این سادگی و صداقت، پیام را تاثیرگذارتر از تحلیلهایی ابتدایی کرده و آن را به سطحی از خلوص میرساند که کمتر در گفتمانهای رسمی دیده میشود.
بازتاب این ویدیو در میان کاربران ایرانی نیز نشان میدهد که جامعه، در کنار تحلیلهای سیاسی و نظامی، بهشدت نیازمند نشانههایی از همدلی و امید است. «استحکام ایران» در اینجا تنها یک گزاره سیاسی نیست، بلکه مفهومی چندلایه است که امنیت ملی، انسجام اجتماعی و تداوم فرهنگی را در بر میگیرد. شنیدن این عبارت از زبان کودکانی در تاجیکستان، به این مفهوم بُعدی احساسی و انسانی میبخشد.
در نهایت، پیام کودکان پنجرود را میتوان یادآور این واقعیت دانست که در بزنگاههای تاریخی، آنچه بیش از هر چیز اهمیت مییابد، نه فقط قدرت نظامی، بلکه سرمایههای فرهنگی و پیوندهای انسانی است. این ویدیوی کوتاه، به شکلی نمادین نشان میدهد که حتی در میان بحران، صداهایی از جنس همدلی و همراهی وجود دارند که میتوانند روحیه یک ملت را تقویت کنند و امید به پایداری را زنده نگه دارند.
از آن چند ثانیه هایی که حال آدم را حسابی خوش می کند و اشک شوق بر چشم می نشاند و یادِ (بوی جوی مولیان) را زنده می کند.
بوی جوی مولیان آید همی
یاد یار مهربان آید همی
ریگ آموی و درشتی راه او
زیر پایم پرنیان آید همی
آب جیحون از نشاط روی دوست
خنگ ما را تا میان آید همی
ای بخارا! شاد باش و دیر زی
میر زی تو شادمان آید همی
میر ماه است و بخارا آسمان
ماه سوی آسمان آید همی
میر سرو است و بخارا بوستان
سرو سوی بوستان آید همی
آفرین و مدح سود آید همی
گر به گنج اندر زیان آید همی
«رودکی سمرقندی»
