کوروش غربی عقیده دارد طراحان لباس ایرانی می توانند با رعایت کیفیت و حفظ اصالت کار، طرح های خود را جهانی کنند.
به گزارش جی پلاس، کوروش غربی در امارات متحده عربی از پدر و مادری شیرازی متولد شد. در ابتدای سال های جوانی به ایران برگشت و پس از انجام خدمت سربازی دوباره به امارات متحده عربی بازگشت و در رشته های مختلف مشغول به کار شد. او از دوره کودکی احساس پیوندی با پارچه، طرح و لباس داشت و از ۹ سالگی با وصل کردن تکه پارچه ها به یکدیگر برای خود لباس می دوخت. اگرچه آن لباس ها کیفیت خوبی نداشت اما ارتباط او را با دنیای مد از همان زمان برقرار کرد. کوروش غربی که هم اکنون در یزد به سر می برد، به تشریح فعالیت های خود پرداخت. آقای غربی کار در زمینه طراحی لباس چگونه برای شما جدی شد؟ از زمان بازگشت به امارات متحده سعی کردم ارتباط خود را با دنیای مد حفظ کنم و در کنار کار اصلی خود به طراحی لباس به صورت پاره وقت، طراحی روی شلوار جین و... پرداختم. در آن زمان، آموزشی برای این کار ندیده بودم اما با آغاز به کار کالج ها و مؤسسات مد در امارات متحده عربی من هم در یکی از بهترین مؤسسه ها به نام ESMOD که یک دانشگاه فرانسوی است، تحصیل کردم. این دوره چالش برانگیز و پرهیجان باعث شد شعله ای که در ۹ سالگی افروخته شده بود
به مشغله ای دائمی تبدیل شود و پس از آن، آثار خود را در برنامه های مختلف نمایش دادم و توانستم جوایزی هم کسب کنم. چه محصولاتی تولید می کنید؟ پس از پایان دانشگاه کارم را به صورت جدی در زمینه طراحی لباس مجلسی بانوان با استفاده از تم های ایرانی آغاز کردم و در کارهای خود از پارچه های دستباف ایرانی مانند ترمه و کارهای دستی استفاده می کنم. این کار به صورت شخصی دوزی انجام می شود و معمولاً مجموعه ای را طراحی کرده و آن را در فشن شوها نمایش می دهم و بعد حداکثر سه نسخه از هر لباس بر اساس سفارش مشتریان تولید می شود. گفتید در کار خود از پارچه ترمه استفاده می کنید. با توجه به زندگی در خارج از کشور چگونه ترمه ها را تهیه می کردید؟ ابتدا از قطعه های آماده مانند رومیزی استفاده می کردم اما بعد از مدتی ترمه مورد نیاز خود را به کارگاهی در یزد سفارش می دادم تا آن را به رنگ های شادی که می خواهم و در متراژ محدود تولید کنند تا مشابه آن در بازار نباشد. تا به حال ترمه هایی که در کارهایم استفاده می کردم ماشینی بودند ولی برای مجموعه بعدی قصد دارم از پارچه های دستباف استفاده کنم. البته
با توجه به اینکه بافت دستی پارچه زمان زیادی می برد مجبورم باز هم از پارچه ماشینی استفاده کنم. چرا برای تهیه پارچه یزد را انتخاب کردید؟ چون یزد مهد نساجی و پارچه ایران است و هنوز بافت قدیمی و سنتی خود را حفظ کرده است؛ بنابراین فکر کردم بهتر است کار خود را اینجا شروع کنم و چند ماه پیش به ایران آمدم تا پایگاهی را در یزد راه اندازی کنم که پارچه های ایرانی را تولید کند و از آنها در کار خود استفاده کنم. کار شما به استفاده از ترمه محدود می شود؟ خیر هدف من استفاده از تمام پارچه های دستباف ایرانی است و نمی خواهم کار خود را به ترمه محدود کنم. با هر پارچه دستباف و لوکسی که از ابریشم، پشم و... بافته شود کار می کنم و قصد دارم با همکاری عده ای از بافندگان ایرانی، پارچه هایی را که تولید آنها فراموش شده است دوباره تولید کرده و مجموعه لباس جدیدی را با آنها تولید کنیم. هدف بزرگی داریم و می خواهیم یک مجموعه شیک را به نمایش بگذاریم. تا به حال کارهای شما فقط در خارج از ایران عرضه شده است. برنامه ای برای
داخل کشور هم دارید؟ بله قصد دارم در ایران هم فعالیت داشته باشم و در مجموعه جدید بخشی از کارم به طراحی مانتو اختصاص دارد. لباس های شما در خارج از کشور با چه عکس العملی مواجه می شوند؟ در خارج از ایران توجه زیادی به این لباس ها وجود دارد و به رنگبندی پارچه ها علاقه زیادی دارند. من در جشنواره ایرانیان ادینبورگ که برای اولین بار چند طراح ایرانی از ایران و کشور های خارجی حضور داشتند، شرکت کردم. در خارج از کشور تبلیغات بسیار بدی برای ایران وجود دارد اما وقتی این لباس های ایرانی به نمایش درآمد بینندگان کاملاً جا خوردند. به ویژه کسانی که تاریخ ایران را می شناختند از دیدن لباس ها خیلی لذت بردند. کسی تصور نمی کرد چنین استقبالی از نمایشگاه شود و برگزاری آن را اشتباه می دانستند اما استقبال خوبی از آن به عمل آمد. در پایان جشنواره یکی از کارهای من به وسیله موزه ملی اسکاتلند به عنوان لباس مدرن ایرانی خریداری شد.
با توجه به اینکه ایرانی ها به چنین نقش هایی عادت دارند، فکر می کنید آنها نیز لباسی تهیه شده
از پارچه های سنتی را بپسندند؟ تا به حال مشتری کارهای من عرب یا اروپایی بودند اما فکر می کنم حتماً برای ایرانی ها نیز جذابیت دارد. کار من این است که چیزهای قدیمی را به عنوان کالای لوکس و مدرن ارائه کنم. یک چیز قدیمی را برمی دارم و آن را تبدیل به کالای لوکس می کنم تا یک جوان امروزی هم آن را بپسندد و در عین حال عناصر ایرانی در آن وجود داشته باشد. با کار طراحان لباس داخل ایران آشنایی دارید؟ از دور کارهای طراحان ایرانی را دیده ام و می دانم جوانان ایرانی خوب کار می کنند. به همین دلیل دوست دارم تولید پوشاک، مد و برند ایرانی در دنیا مطرح شود تا جایی که اروپایی ها از ما خرید کنند. به نظر من طراحان خوبی در ایران وجود دارند اما فضای کار ندارند. هدف من این است که فضا را برای طراحان فراهم کنیم و برای همین می خواهم اسم ایران را در خارج از کشور مطرح کنم و در نمایش هایی که برگزار می کنم کارها را به نام ایران ارائه می دهم. چه ضعف هایی در کار طراحان ایرانی دیده اید؟ در ایران تعداد کمی طراح وجود دارد که کار آنها ویژگی های شخصی دارد و واقعاً خودشان هستند. باید تعداد
این افراد را زیادتر کنیم. بیشتر کسانی که دیده ام در حال کپی کردن هستند و از خودشان چیزی ارائه نمی دهند؛ حتی با دانشجوها که صحبت کردم نمی دانستند چگونه باید یک مجموعه ارائه دهند. اگر این چیزها را یاد بگیرند با دسترسی که امروزه به اینترنت هست طراحان ایرانی می توانند با تمام دنیا ارتباط برقرار کنند. پس اولین نکته ای که باید رعایت شود کیفیت و پس از آن اصالت کار و کپی نبودن آن است.
طراحان ایرانی چگونه می توانند کار خود را به خارج از کشور معرفی کنند؟ باید طرح لباس از خود طراح باشد نه اینکه لباس های شانل و... را کپی کرده و به بازار بدهند. مطمئن باشید وقتی طرح از خودتان باشد حتماً موفق می شوید آن را جهانی کنید. این کار فقط به همکاری و تلاش زیاد نیاز دارد چون امروزه هم می توان در ایران نمایش لباس برگزار کرد و هم با استفاده از اینترنت می توان با دنیا ارتباط داشت. خیلی از مناطق دنیا به دنبال طراحان و طرح های جدید می گردند و الان امکان این وجود دارد که کار ایرانی را جهانی کنیم. ایرانی بودن کار را چگونه باید نشان
داد؟ منظور از ایرانی بودن این نیست که حتماً یک لباس اصیل ایرانی ارائه شود. مهم نیست که تزئینات یا طرح ایرانی باشد. ما می توانیم خودمان یک طرح جدید بزنیم اما طراح ایرانی باشد و کپی از جایی نباشد، این کار یعنی یک طرح ایرانی مدرن. من کار ترکیبی انجام می دهم و طرح مدرن را با سنتی ترکیب می کنم اما بیننده متوجه ایرانی بودن کار من می شود. مهم نیست که الگوی لباس همان طرح قدیمی است یا جدید است، بلکه باید طرح های جدید بر پایه لباس های قدیمی ارائه شود. اگر به تاریخ لباس اروپا نگاه کنید متوجه می شوید که لباس های امروزی اروپا مدرن شده همان لباس های قدیمی هستند. ما هم می توانیم از همان لباس های سنتی و محلی ایده بگیریم و یک لباس مدرن درست کنیم. با توجه به اینکه در فشن شوهای متعدد شرکت کرده اید کمی در مورد شرایط برگزاری و شرکت در یک شوی لباس بفرمایید. من بیشتر در فشن شوهای دوبی شرکت کردم و آخرین آن هم در اسکاتلند بود. فشن شو در خارج از ایران استانداردهایی از نظر زمان برگزاری، سایز لباس ها، قد مدل ها و... دارد. نکته مهم در فشن شو این است که در ردیف اول باید خریداران بنشینند، هم
خریداران عمده مانند فروشگاه ها و تولیدکنندگان و هم افراد عادی که قصد خرید تکی دارند. در واقع نوع مخاطب بستگی به نوع کارهای ارائه شده دارد. ما هم باید در فشن شوهای خود از مهمانان خارجی دعوت کنیم تا کارها را ببینند و سفارش دهند. هر طراح باید ۳۵ تا ۶۰ دست لباس را نمایش دهد که باید مجموعه ای مرتبط به هم باشند و زمانی که به آنها نگاه می کنید ارتباط آنها را متوجه شوید. در ایران خیلی از افراد نمی توانند یک مجموعه ارائه دهند. آنها تعدادی لباس طراحی می کنند که ربطی به هم ندارد و حتی وقتی می گویند از چیز خاصی الهام گرفته اند شما تأثیر آن را فقط در تعدادی از لباس ها می بینید و بقیه آنها ربطی به هم ندارند. با توجه به این نکته مشخص می شود کار مد بسیار پرخشونت است و کسی که وارد آن می شود باید سختی های زیادی را تحمل کند. طراح باید خیلی خوب و قوی باشد تا در این صنعت ماندگار شود. منبع: سایت هنر آن لاین انتهای پیام/ مریم درویش
