وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى ﴿۱﴾

سوگند به شب آنگاه كه جهان را در خود فرو پوشد،

وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى ﴿۲﴾

و سوگند به روز آنگاه كه آشكار شود،

وَمَا خَلَقَ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَى ﴿۳﴾

و سوگند به آن كه نر و ماده را بيافريد،

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّى ﴿۴﴾

كه: حاصل كوششهاى شما متفاوت است.

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَاتَّقَى ﴿۵﴾

اما كسى كه بخشايش و پرهيزگارى كرد،

وَصَدَّقَ بِالْحُسْنَى ﴿۶﴾

و آن بهترين را تصديق كرد،

فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرَى ﴿۷﴾

پس براى بهشت آماده‌اش مى‌كنيم.

وَأَمَّا مَنْ بَخِلَ وَاسْتَغْنَى ﴿۸﴾

اما آن كس كه بخل و بى نيازى ورزيد،

وَكَذَّبَ بِالْحُسْنَى ﴿۹﴾

و آن بهترين را تكذيب كرد،

فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرَى ﴿۱۰﴾

او را براى دوزخ آماده مى‌سازيم.

وَمَا يُغْنِي عَنْهُ مَالُهُ إِذَا تَرَدَّى ﴿۱۱﴾

و چون هلاكش دررسد، دارايى‌اش به حالش سود نبخشد.

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَى ﴿۱۲﴾

و آنچه بر ماست راهنمايى است.

وَإِنَّ لَنَا لَلْآخِرَةَ وَالْأُولَى ﴿۱۳﴾

و از آنِ ماست آن جهان و اين جهان.

فَأَنْذَرْتُكُمْ نَارًا تَلَظَّى ﴿۱۴﴾

پس شما را از آتشى كه زبانه مى‌كشد مى‌ترسانم.

لَا يَصْلَاهَا إِلَّا الْأَشْقَى ﴿۱۵﴾

جز اهل شقاوت بدان درنيفتد:

الَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿۱۶﴾

آن كه تكذيب كرد و رويگردان شد.

وَسَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى ﴿۱۷﴾

و پرهيزگارترين مردم را از آن دور دارند:

الَّذِي يُؤْتِي مَالَهُ يَتَزَكَّى ﴿۱۸﴾

آن كه مال خويش مى‌بخشايد و پاكى مى‌جويد.

وَمَا لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزَى ﴿۱۹﴾

و هيچ كس را بر او حقى نباشد كه اينك پاداش خواهد،

إِلَّا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلَى ﴿۲۰﴾

مگر جستن خشنودى پروردگار والاى خويش.

وَلَسَوْفَ يَرْضَى ﴿۲۱﴾

و زودا كه خشنود شود.