وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا ﴿۱﴾

سوگند به آفتاب و روشنى‌اش به هنگام چاشت،

وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا ﴿۲﴾

و سوگند به ماه چون از پى آن برآيد،

وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا ﴿۳﴾

و سوگند به روز چون گيتى را روشن كند،

وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا ﴿۴﴾

و سوگند به شب چون فرو پوشدش،

وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا ﴿۵﴾

و سوگند به آسمان و آن كه آن را بر آورده،

وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا ﴿۶﴾

و سوگند به زمين و آن كه آن را بگسترده،

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا ﴿۷﴾

و سوگند به نفس و آن كه نيكويش بيافريده -

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا ﴿۸﴾

سپس بديها و پرهيزگاريهايش را به او الهام كرده -

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا ﴿۹﴾

كه: هر كه در پاكى آن كوشيد رستگار شد،

وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا ﴿۱۰﴾

و هر كه در پليدى‌اش فرو پوشيد نوميد گرديد.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا ﴿۱۱﴾

قوم ثمود از روى سركشى تكذيب كردند.

إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا ﴿۱۲﴾

آنگاه كه شقى ترينشان برخاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا ﴿۱۳﴾

پيامبر خدا به آنها گفت كه ماده‌شتر خدا را با آبشخورش واگذاريد.

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا ﴿۱۴﴾

تكذيبش كردند و شتر را پى كردند. پس پروردگارشان به سبب گناهشان بر سرشان عذاب آورد و با خاك يكسان ساخت.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا ﴿۱۵﴾

و او از سرانجام آن بيمناك نشد.