لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۱﴾

قسم به اين شهر.

وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۲﴾

و تو در اين شهر سكنا گرفته‌اى.

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿۳﴾

و قسم به پدر و فرزندانى كه پديد آورد،

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿۴﴾

كه آدمى را در رنج و محنت بيافريده‌ايم،

أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿۵﴾

آيا مى‌پندارد كه كس بر او چيره نگردد؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا ﴿۶﴾

مى‌گويد: مالى فراوان را تباه كردم.

أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿۷﴾

آيا مى‌پندارد كه كسى او را نديده است؟

أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ ﴿۸﴾

آيا براى او دو چشم نيافريده‌ايم؟

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿۹﴾

و يك زبان و دو لب؟

وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ ﴿۱۰﴾

و دو راه پيش پايش ننهاديم؟

فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ﴿۱۱﴾

و او در آن گذرگاه سخت قدم ننهاد.

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ ﴿۱۲﴾

و تو چه دانى كه گذرگاه سخت چيست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿۱۳﴾

آزاد كردن بنده است،

أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ ﴿۱۴﴾

يا طعام دادن در روز قحطى،

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿۱۵﴾

خاصه به يتيمى كه خويشاوند باشد،

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ﴿۱۶﴾

يا به مسكينى خاك‌نشين.

ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ ﴿۱۷﴾

تا از كسانى باشد كه ايمان آورده‌اند و يكديگر را به صبر سفارش كرده‌اند و به بخشايش.

أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿۱۸﴾

اينان اهل سعادتند.

وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿۱۹﴾

و كسانى كه به آيات ما كافرند اهل شقاوتند.

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ ﴿۲۰﴾

نصيب آنهاست آتشى كه از هر سو سرش پوشيده است.