وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ ﴿۱﴾

واى بر كم‌فروشان.

الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُوا عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿۲﴾

آنان كه چون از مردم كيل مى‌ستانند آن را پُر مى‌كنند؛

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَوْ وَزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿۳﴾

و چون براى مردم مى‌پيمايند يا مى‌كشند از آن مى‌كاهند.

أَلَا يَظُنُّ أُولَئِكَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُونَ ﴿۴﴾

آيا اينان نمى‌دانند كه زنده مى‌شوند.

لِيَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿۵﴾

در آن روز بزرگ؟

يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۶﴾

روزى كه مردم به پيشگاه پروردگار جهانيان مى‌ايستند.

كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ ﴿۷﴾

آگاه باشيد كه اعمال بدكاران مكتوب در سِجّين است.

وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ ﴿۸﴾

تو چه مى‌دانى كه سجين چيست؟

كِتَابٌ مَرْقُومٌ ﴿۹﴾

كتابى است نوشته.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ ﴿۱۰﴾

در آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان:

الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿۱۱﴾

آنان كه روز جزا را دروغ انگاشتند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿۱۲﴾

و آن روز را جز متجاوزى گناهكار دروغ نينگارد.

إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ ﴿۱۳﴾

چون آيات ما بر او خوانده شد، گفت: افسانه‌هاى پيشينيان است.

كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿۱۴﴾

حقا، كه كارهايى كه كرده بودند بر دلهاشان مسلط شده است.

كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ ﴿۱۵﴾

حقا، كه در آن روز از پروردگارشان محجوب باشند.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُو الْجَحِيمِ ﴿۱۶﴾

پس ايشان به جهنم درآيند.

ثُمَّ يُقَالُ هَذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ ﴿۱۷﴾

و آنها را گويند: اين است آنچه دروغش مى‌شمرديد.

كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ ﴿۱۸﴾

حقا، كه اعمال نيكان در عِلّيّين مكتوب است.

وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿۱۹﴾

و تو چه مى‌دانى كه عِلّيّين چيست؟

كِتَابٌ مَرْقُومٌ ﴿۲۰﴾

كتابى است نوشته،

يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ ﴿۲۱﴾

كه مقربان خدا در آن مى‌نگرند.

إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ﴿۲۲﴾

هر آينه نيكان در نعمتند،

عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ ﴿۲۳﴾

بر تختها نشسته و نظاره مى‌كنند.

تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ ﴿۲۴﴾

بر چهره‌هاشان طراوت نعمت را بشناسى.

يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ ﴿۲۵﴾

از شرابى خالص كه بر سر آن مُهر نهاده‌اند سيراب مى‌شوند.

خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ ﴿۲۶﴾

مُهر آن از مشك است و پيشدستى‌كنندگان در آن بر يكديگر پيشدستى مى‌كنند.

وَمِزَاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ ﴿۲۷﴾

آميزه آن تَسنيم است.

عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ ﴿۲۸﴾

چشمه‌اى است كه مقربان خدا از آن مى‌آشامند.

إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ ﴿۲۹﴾

گناهكاران به مؤمنان مى‌خنديدند.

وَإِذَا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿۳۰﴾

و چون بر آنها مى‌گذشتند، به چشم و ابرو اشاره مى‌كردند.

وَإِذَا انْقَلَبُوا إِلَى أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَكِهِينَ ﴿۳۱﴾

و چون نزد كسانشان بازمى‌گشتند، شادمانه بازمى‌گشتند.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَؤُلَاءِ لَضَالُّونَ ﴿۳۲﴾

و چون آنان را مى‌ديدند، مى‌گفتند كه اينان گمراهند.

وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ ﴿۳۳﴾

و حال آنكه آنان را به مواظبت اعمال مؤمنان نفرستاده بودند.

فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿۳۴﴾

و امروز مؤمنان به كافران مى‌خندند.

عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ ﴿۳۵﴾

بر تختها تكيه زده‌اند و مى‌نگرند.

هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ ﴿۳۶﴾

آيا كافران برابر اعمالشان پاداش يافته‌اند؟