بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند رحمتگر مهربان
-
إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ ﴿۱﴾
چون آسمان شكافته شود،
-
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿۲﴾
و به فرمان پروردگارش گوش دهد و حق بود كه چنين كند.
-
وَإِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ ﴿۳﴾
و چون زمين منبسط شود،
-
وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ﴿۴﴾
و هر چه را كه در درون دارد بيرون افكند و تهى گردد،
-
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿۵﴾
و به فرمان پروردگارش گوش دهد و حق بود كه چنين كند.
-
يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ ﴿۶﴾
اى انسان، تو در راه پروردگارت رنج فراوان مىكشى؛ پس پاداش آن را خواهى ديد.
-
فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ ﴿۷﴾
هر كس كه نامهاش را به دست راستش دهند،
-
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا ﴿۸﴾
زودا كه آسان از او حساب كشند،
-
وَيَنْقَلِبُ إِلَى أَهْلِهِ مَسْرُورًا ﴿۹﴾
و شادمان نزد كسانش باز گردد.
-
وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ وَرَاءَ ظَهْرِهِ ﴿۱۰﴾
اما هر كس كه نامهاش از پشت سر داده شود،
-
فَسَوْفَ يَدْعُو ثُبُورًا ﴿۱۱﴾
زودا كه بگويد: واى بر من كه هلاك شدم.
-
وَيَصْلَى سَعِيرًا ﴿۱۲﴾
و به آتش افروخته درآيد.
-
إِنَّهُ كَانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُورًا ﴿۱۳﴾
او در دنيا نزد كسانش شادمان زيسته بود.
-
إِنَّهُ ظَنَّ أَنْ لَنْ يَحُورَ ﴿۱۴﴾
و مىپنداشته است كه هرگز باز نخواهد گشت.
-
بَلَى إِنَّ رَبَّهُ كَانَ بِهِ بَصِيرًا ﴿۱۵﴾
آرى پروردگارش او را مىديده است.
-
فَلَا أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ ﴿۱۶﴾
پس به شفق سوگند مىخورم،
-
وَاللَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ﴿۱۷﴾
و سوگند به شب و هر چه را فرو پوشد،
-
وَالْقَمَرِ إِذَا اتَّسَقَ ﴿۱۸﴾
و سوگند به ماه چون فروغش كامل شود،
-
لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَنْ طَبَقٍ ﴿۱۹﴾
كه به حالى بعد از حال ديگر تحول خواهيد يافت.
-
فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿۲۰﴾
چه مىشودشان كه ايمان نمىآورند؟
-
وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لَا يَسْجُدُونَ ﴿۲۱﴾
و چون قرآن بر آنها خوانده شود سجده نمىكنند؟
-
بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُكَذِّبُونَ ﴿۲۲﴾
بلكه، كافران تكذيب مىكنند.
-
وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿۲۳﴾
و خدا به آنچه در دل دارند آگاه است.
-
فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿۲۴﴾
پس آنان را به عذابى دردآور بشارت ده؛
-
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ ﴿۲۵﴾
مگر آنان كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند كه پاداششان را پايانى نيست.