إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ ﴿۱﴾

چون خورشيد بى‌فروغ شود،

وَإِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ ﴿۲﴾

و چون ستارگان فرو ريزند،

وَإِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿۳﴾

و چون كوه‌ها از جاى خود بشوند،

وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿۴﴾

و چون شتران آبستن به حال خود رها شوند،

وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿۵﴾

و چون وحوش گرد آورده شوند،

وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿۶﴾

و چون درياها آتش گيرند،

وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿۷﴾

و چون روحها با تنها قرين گردند،

وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ ﴿۸﴾

و چون از دختر زنده به گور شده پرسيده شود كه‌

بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ ﴿۹﴾

به چه گناهى كشته شده است،

وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿۱۰﴾

و چون صحيفه‌ها باز شوند،

وَإِذَا السَّمَاءُ كُشِطَتْ ﴿۱۱﴾

و چون آسمان از جاى خود كنده شود،

وَإِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿۱۲﴾

و چون جهنم افروخته گردد،

وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿۱۳﴾

و چون بهشت را پيش آورند،

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا أَحْضَرَتْ ﴿۱۴﴾

هر كس بداند كه چه حاضر آورده است.

فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ ﴿۱۵﴾

سوگند به ستارگان بازگردنده،

الْجَوَارِ الْكُنَّسِ ﴿۱۶﴾

سيركننده غايب شونده،

وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿۱۷﴾

و سوگند به شب چون تاريك شود،

وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿۱۸﴾

و سوگند به صبح چون بدمد،

إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ﴿۱۹﴾

كه اين سخن رسولى بزرگوار است.

ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ ﴿۲۰﴾

نيرومند، در نزد خداوند عرش، صاحب مكانت،

مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ ﴿۲۱﴾

آنجا مطاع امين.

وَمَا صَاحِبُكُمْ بِمَجْنُونٍ ﴿۲۲﴾

و همصحبت شما ديوانه نيست.

وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ ﴿۲۳﴾

هر آينه او را در افق روشن ديده است.

وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ ﴿۲۴﴾

و آنچه را از غيب به او گويند دريغ نمى‌دارد.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَجِيمٍ ﴿۲۵﴾

و آن سخن، سخن شيطان رجيم نيست.

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿۲۶﴾

پس به كجا مى‌رويد؟

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ ﴿۲۷﴾

اين كتاب پندى است براى جهانيان.

لِمَنْ شَاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَسْتَقِيمَ ﴿۲۸﴾

براى هر كس از شما كه بخواهد به راه راست افتد.

وَمَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ ﴿۲۹﴾

و شما نمى‌خواهيد مگر آنچه را كه پروردگار جهانيان خواسته باشد.